Op deze pagina zullen wij onze bezoekers regelmatig op de hoogte houden
van de belevenissen met onze dieren in en rondom onze boerderij.
Met zoveel "vee" gebeurt er namelijk nog wel eens wat...

 

 

Hoera, socialisatie! – januari 2012

 

Het was weer zo ver: onze puppies van Quincy zijn bijna 9 weken oud en staan op het punt naar hun nieuwe bazen uit te vliegen. Een intensieve periode van socialisatie gaat daaraan vooraf, want dat hebben wij hoog in het vaandel staan!

In de praktijk betekent dit dat de pups naar buiten gaan, de wei in, rond de vijver, door de dekking, over de heuvel. Daarna beginnen de autoritjes, eerst naar de McDonalds (zeer hondvriendelijke instelling!) en dan de plaatselijke markt met soms een korte stop bij het station voor een kennismaking met de treinen.

De markt is altijd erg leuk. Wij hebben daartoe in een vlaag van onbezonnenheid een soort van kinderwagen in buggy-uitvoering aangeschaft waar de heren in onze familie niet mee gezien willen worden. Jachthonden in een wandelwagen, bbbrrrr…. Op zich begrijpelijk, maar ja, we wonen nu eenmaal in het buitengebied en dan is deze oplossing toch behoorlijk comfortabel voor alle partijen.

Het levert ook leuke reacties op want omdat de buggy net op een echte “humane” buggy lijkt, schrikken passanten zich een ongeluk als de veronderstelde “baby” begint te keffen of te grommen. Succes verzekerd! Meestal levert het leuke gesprekken op met totaal vreemde mensen en de mevrouw van de bloemenstal kent ons al. “Hedde weer puppies?” is het dan en als ik dan met  “ja” antwoordt (wat moet je anders tenslotte met een nest honden in een buggy?) is haar standaardreactie: “Ach, wat leutig toch, ik kom efkes kijken”. Waarna ze haar aanwezige klanten laat staan en in mijn puppywagen duikt. Dan volgt een kort verslag van welke ze het leukste vindt, daarna koop ik bloemen en kunnen we verder.

 

Nu is de buggy ter ziele, zo’n ding heeft ook niet het eeuwige leven, en viaviavia hebben we zo’n prachtige, degelijke, oersterke Doggyride kunnen aanschaffen. Kan omgebouwd tot fietskar, er is nog een bagagerek te bij te bestellen heb ik inmiddels door, er kunnen vlaggetjes op om voorbijgangers op mijn komst te attenderen, kortom, een wereldding! Hij kan ingeklapt mee in de auto en… er kan tot zo’n 60/70 kg gewicht in. Dat laatste biedt veel perspectieven zoals we vandaag merkten.

 

Omdat ons hele gezin vanwege niet nader te noemen redenen gezond en verantwoord wil eten , word ik geacht elke donderdag op de markt het nodige groente en fruit in te slaan voor de komende week. Geen probleem, samen met Myrthe ging de tocht naar de markt. Met de auto, van Myrthe. En een bench voor de puppies want die gingen mee. En een grote boodschappentas.

Het praktische deel ging wat moeizaam, want vijf puppies die allemaal tegelijk die bench uit willen uit een hoge auto is erg lastig en vraagt een grote mate van coördinatie. Met één hand het deurtje open, andere hand puppy er uit vissen, aan Myrthe geven die hem of haar in de Doggyride laat ploffen en dan weer opnieuw. Dan een nerveuze teckelmoeder die zich hijgend aan de Doggyride vastklemt, tas mee, auto op slot en dan zijn we zo’n 10 minuten verder.

Het eerste obstakel doet zich voor in de vorm van de roltrap. Gelukkig neemt Myrthe die voor haar rekening maar ondertussen heeft ze Quince ook opgepakt en houdt ze die onder haar arm. De Doggyride neemt een run naar beneden (het is tenslotte geen winkelwagentje!) en Myrthe stort zich er juist op tijd achteraan. Ik kijk toe, veilig boven aan de roltrap en informeer of het goed gaat. Het gaat goed.

Dan de markt waar we veel te veel inslaan. Past niet in de boodschappentas, dus dan maar in de Doggyride. Tenslotte wegen die 5 miniteckels ook geen 70 kg, dus vooruit. 10 meter na de eerste kraam zijn de bosuien gesloopt en zitten twee puppies op de uiterst gezonde grapefruits. Nog 10 meter verder meldt Myrthe opgewekt dat nu de appelen worden aangevreten. Een kniesoor die daarop let en we gaan moedig door. Kleine Xanto heeft inmiddels het kleedje losgekregen en probeert dat door het raampje te duwen. De anderen vinden dat niets, die koude vloer die overblijft en Xavier en Xenti zetten het op een gillen. We krijgen veel belangstelling! Xem zit inmiddels bovenop de papaja’s en kan zo prima naar buiten kijken vanaf haar “troon”.

 

Na de volgende kraam zitten we echt tot de nok toe vol, de pups kunnen er bijna niet meer bij. We pakken alles handzaam in terwijl ondertussen een moeder en dochter zich op ons grut storten. Nadat ze driemaal hebben gevraagd wat voor hondjes dit zijn en wij driemaal hebben verteld dat de moeder er naast staat, hebben ze door dat het teckeltjes zijn, hoera!

Dan volgt de pauze bij de bloemenstand. Dat was de druppel, want terwijl een mevrouw op ons afkomt met de vraag of ze allemaal al verkocht zijn, duvelt mijn boodschappentas om. Myrthe probeert net Xicko uit de druiven te plukken, kan niet helpen en daar gaan de tomaten, vrolijk in hun rode jasjes over de straat! Ik kan het niet helpen en krijg de slappe lach, al die onthutste gezichten van de omstanders, een paar krijsende hondjes en een paar héél vrolijke hondjes en Myrthe die het allemaal niet meer snapt, maar die je ziet denken: “Dit doe ik nóóit meer!”.

We besluiten terug te gaan. Myrthe grijpt Quince voor de roltrap weer in haar kraag en draagt haar, ondertussen – door ervaring wijs geworden - met één heup en hand de Doggyride ondersteunend. Bovenaan gekomen geeft ze de wagen een (te) flinke zet, wil ondertussen Quince weer op de vaste bodem zetten en ziet op dat moment de wagen met boodschappen en pups naar de deuren van het winkelcentrum rollen. Die uiteraard nét op dat moment opengaan waardoor de Doggyride rustigjes naar buiten glijdt. Myrthe en Quincy er als een komeet achteraan, maar ik, ik kan echt niet meer van het lachen. De meneer die de muziek op het parkeerterrein verzorgt (vroeger deed hij de daklozenkrant, maar ook hij heeft nu blijkbaar een andere job), laat zich een vage glimlach ontlokken, roept ons met een niet thuis te brengen accent nog “goedemiddag” toe en gelukkig, dan zien we Myrthes auto boven de rest uittorenen. Pups erin, Quince erin, wij erin en dan  weer op huis aan. Achter in de auto wordt het langzaam aan stil, behalve Xavier, die gilt nog lekker even door. Quince legt met een diepe zucht de kop op haar voorpootjes, dit is duidelijk: ZIJ gaat volgende keer niet meer mee!!!

 

 

Het leed dat "stagiaire" heet... - november 2011

 

OK, dit klinkt niet aardig! Maar dat ben ik ook niet in de ogen van sommige stagiaires, dus daar kan alvast niets meer mis gaan. Eén ding even vooropstellen: sommige stagiaires zijn aardig, behulpzaam, slim, weten van aanpakken en houden zelfs van honden! Alleen moet je die ook kunnen vinden. Of ik moet m'n aannamebeleid strakker maken, dat kan natuurlijk ook.

 

Soms maken de dames (want het zijn voornamelijk dames die de opleiding Dierverzorging doorlopen), het wel erg bont. Ik zou er echt een compleet boek mee kunnen vullen, met alles wat we inmiddels hebben meegemaakt met stagiaires. Zo hadden we een dame die een hek open liet staan waardoor twee van onze reuen op elkaar doken, weliswaar door de tralies heen, maar toch. Aangezien ik alleen stond besloot in ik een fractie van een seconde de twee neuzen tegelijk te pakken en uit elkaar te sleuren. Dat lukte redelijk, maar ik had stiekem wel gehoopt dat de betreffende juffrouw tenmminste één hond over zou nemen. Aangezien het bloed uit m'n vingers spoot, had ik aan één hond echt genoeg. Helaas, ze was weg... Dus de ene hond met de andere hand aan z'n nekvel buiten tandbereik van nr. twee gesleurd, in een andere kennel gegooid en op zoek naar hulp om het bloeden te stelpen en de zaak te verbinden. In de keuken kwam ik de stagiaire weer tegen, snikkend en huilend. Over helpen dacht ze verder niet na. Dus hand onder de kraan, met de andere de Sterilon gezocht en ondertussen koeltjes geïnformeerd wat het probleem was. Ze vond het zo eng. Dat kon ik me voorstellen (vind vechtende honden na al die jaren nog steeds eng) , daarom wilde ik er iets aan doen. Nog voorzichtig geprobeerd uit te leggen dat ze beter eerst had kunnen zien of ze hulp had kunnen bieden alvorens weg te rennen, maar die informatie was duidelijk te hoog gegrepen. Ze ging eerst maar even zitten om bij te komen. Dat is trouwens niet meer gebeurd, dat bijkomen, ze heeft voor een andere studierichting gekozen!

De volgende mevrouw had relatieproblemen (ze was net 17) en ernstig ook! Dagelijks gaf ze een kort verslag, begeleid met veel tranen, van de stand van zaken waarbij wij de nodige belangstelling toonden. Halverwege de dag verdween ze dan naar huis omdat het haar allemaal te veel werd. Wij hadden haar programma al aangepast, maar het was nog te veel blijkbaar. Na vier dagen had ik er schoon genoeg van en liet haar weten dat het leven zo niet in elkaar zat en dat ze nu weer gewoon aan het werk moest gaan. De volgende ochtend verscheen ze weer, een vage glimlach op het gezicht. Ze ging het vandaag zeker redden verzekerde ze mij, ze had kalmeringstabletten van een vriendin geslikt en zo dacht ze de dag door te komen. Met een diepe zucht heb ik haar apart genomen en uitgelegd dat zulke dingen erg gevaarlijk kunnen zijn. Navraag leerde dat het om slaapmedicatie ging en aangezien ze toch al ADHD had, leek me dat niet zo'n probleem voor een dagje. Ook zij vond met honden werken erg vermoeiend en wilde liever verder met katten, wat mij een prima keus leek.

 

De volgende vond honden vies en puppies helemaal niet om aan te zien. Die renden nota bene door hun eigen poep! Dat ze daarom moest schoonmaken begreep ze pas véél later. Helaas hebben onze honden een neus voor nieuwe stagiaires en zeker voor de zwakkere dames onder hen. Met name Aevie heeft er een pootje van om de boel op stelten te zetten bij nieuwelingen. Of ze smeert 'm gewoon of ze springt luid blaffend tegen de onthutste nieuweling op, succes verzekerd! Wat ze alle drie erg leuk vinden, is de verkeerde kennels in lopen, die meiden weten toch niet waar ze horen te zitten, dus altijd succes met deze truc!

Sinds een tijdje hebben we een plattegrond gemaakt waarop staat aangegeven wie waar thuishoort. Jammer voor ons triootje draadharen, want de "kennelverwisseltruc" gaat hiermee niet meer op. Maar ik verbaas me wel over de slimheid die ze aan de dag leggen om onervaren mensen het leven zuur te maken. Hoe weten ze dat? Hoe komen ze tot dit gedrag? En dat ze het bewust doen weet ik wel zeker, want als Myrthe of ik aan komen lopen, schieten ze zonder pardon rechtstreeks hun eigen kennels weer in, daarbij de meest onschuldige draadhaarblikken trekkend.

 

We proberen nieuwe dames altijd weer te helpen en vertellen ze contact te maken met de hond: "Stel jezelf maar voor, vertel wat je gaat doen, stop koekjes in je zak zodat je de honden kunt "lijmen" indien nodig", etc., etc. Bij sommigen werkt dat prima, ze voelen zich hierdoor zekerder van hun zaak en stralen dat ook uit, anderen kijken me aan of ik volslagen gestoord ben, halen nét niet zichtbaar hun schouders op en gaan hun eigen gang. En dan weet je al, in dit beroep gaan ze het niet redden.

 

Maar degenen die er vol voor gaan, ons overstelpen met vragen en eigen opdrachten, ideeën soms ook, die maken het allemaal wel erg de moeite waard. Als ze dan later nog eens terugkomen of contact houden, laten weten hoe het hen verder is vergaan, ja, dan levert dat weer de nodige motivatie om ook die anderen extra te begeleiden. En vooral Aevie helpt daarbij erg goed. Ik overweeg nu om voortaan samen met Aev de sollicitatiegesprekken te gaan doen, zij heeft toch meer inzicht in de menselijke geest dan ik geloof ik...

 

Puppyverdriet - november 2011

 

Puppies zijn leuk, heel leuk zelfs, maar af en toe drijven ze je wel tot wanhoop. Zeker als je op het laatste moment, nét voor je een flinke brul wilt geven, denkt aan alle geleerde en verantwoorde opvoedingsmethoden die een paar jaar Martin Gaus academie heeft opgeleverd...

 

Vannacht was het weer zo ver. Kleine Grace heeft na haar aankomst in Nederland een paar nachten gezellig bij ons in bed geslapen. Hoezo mag dat niet? Van mij wel dus. Het begon zo...

 

Midden in de nacht kwam ze aan, met een koerier uit Polen, achterin de auto in een poezenmand "gepropt", een pamper als ondergrond, een zak speeltjes, voer en water mee, en daar zat ze, aan een nieuwe riem en halsband (kaartje er nog aan), op de trottoirrand, koffer en vervoerskratje ernaast en dat alles geflankeerd door een min of meer wanhopige Pool die niets met honden had, ons niet kon bereiken en met een puppy midden in de nacht in Sint Michielsgestel stond te wachten. .

 

Binnen de korste keren sliep ze in de auto bij ons lekker verder en vandaar ging ze rechtstreeks naar bed. Prima oplossing voor alle partijen. Plassen buiten ging ook goed, maar het was meteen wel de laatste keer dat ze dat buiten deed, want het was toch wat te koud. Ondanks dat ze van de kant van Wit-Rusland komt waar het volgens mij véél kouder is. Verder plaste ze dus principieel binnen, no problema! Voor ons wel, dus de zindelijkheidstraining nam meteen een aanvang.

 

Inmiddels heeft ze zich prima aan onze roedel aangepast en sinds een paar nachten slaapt ze zelfs in een eigen benchje in de bijkeuken, samen met Wiebke en Floris. Wiebke heeft al voorgesteld van bench te ruilen, want Wieb ligt heel graag in véél te kleine benches, ook nog samen met een knuffelkonijn dat er eigenlijk niet meer bij past. Maar Wiebje houdt vast aan haar gewoontes en voelt zich gewoon ook nog baby. Toch duwen we ze tegen bedtijd allemaal in hun eigen bench met eigen kussen en knuffel. Grace is weg van haar eigen speelgoed dat ze meekreeg van de fokker in Polen, een ris plastic worstjes aan een touw met gezichtjes er op! Dolle pret voor Grace, samen, maar het mag ook in haar eentje.

 

Gisteravond mocht ze voor het eerst even mee met Paris naar de ringtraining. Alleen in een kennel in de bus, bij vreemde mensen op schoot om te wachten, allemaal vreemde dingen dus toen ze thuis kwam en al snel naar bed moest was het krijsen. We keken elkaar aan, negeerden haar strak en gingen naar bed. Na een half uurtje werd het rustig in de tent. Tot 5.45 uur vanochtend. Is normaal Paris het eerste wakker (wat iedereen dan ook moet weten), nu was het Grace die krijste en gilde dat ik er echt niet meer doorheen kon slapen. Dus naar beneden in de ijzige kou op blote voeten waar Grace als een dolle door de bench sprong. Floris en Wieb sliepen nog, toen ze ook maar naar buiten mochten kwamen een stel slaperige hoofdjes tevoorschijn. Het kostte dan ook geen enkele moeite ze linea recta weer in de benches te krijgen, maar Grace bedankte voor de eer. Nog najankend sprong ze tegen me op, dus haar maar opgepakt, geknuffeld en toegesproken, maar niets hielp: Grace was en bleef verdrietig. Dan maar bed samen en daar gingen we weer de trap op, richting warme bed. Grace, nog luid en duidelijk nasnikkend, dicht tegen me aan, dekbed er overheen en langzaam aan begonnen de likjes, volgens mij meer om zichzelf te kalmeren dan om mij te plezieren. Zachtjes haar buikje en oortjes gekriebeld en langzaam aan werd het rustig. Met een diepe zucht kroop ze nog verder tegen me aan en viel in slaap. Nog 20 minuten, toen ging de wekker, iedereen wakker, behalve... Grace.

 

Puppypower! - April 2011

 

Het is weer zover, na een hele tijd van stilte werd ons huishouden weer opgevrolijkt door een 13-tal puppies maar liefst van Fanny en Cedric, een combinatie die we al een tijdje voor ogen hadden. De powervolle, slimme en soms listige Fanny met de wat bedaardere, meer “stabiele” Cedric.

 

De pups zijn zonder uitzondering prachtig van uiterlijk en aan de meeste neusjes mankeert  ook niets gelukkig. Dat merkten wij al snel toen we vijf puppies “kwijt” waren bij de uitlaatronde. Die hadden de lucht van ontdooiend vers vlees al opgevangen en waren binnen de kortste keren op weg naar de buitenkennel waarin wij de diepvriesbak veilig dachten te hebben neergezet… Niet dus, we konden de weglopers er één voor één uit plukken!

 

Wat het leukste was aan dit nestje, was dat het echt een gezin was. Vader, moeder en 13 kindertjes. Fanny en Cedric hadden altijd al een hechte band, woonden naast elkaar in de kennel, speelden ook veel samen wat toch vrij apart is voor honden op oudere leeftijd. Cedric is tenslotte al 8 jaar oud.

 

Met de kinderen waren ze enorm leuk, zeker voor ons om te zien. Cedric mocht meteen na de geboorte bij de pups “kijken”, iets waar hij zich een ongeluk van schrok! Met wijduitstaande poten, helemaal verstijfd en met bijna rechtopstaande oren loerde hij over de rand van de werpkist. Je zag de wanhoop zo ongeveer over hem heen rollen! Fanny daarentegen duwde hem opzij, ze moest er even bij en ging door met haar dagelijkse bezigheden.

 

Wat later, toen de familie richting kennel ging en de pups regelmatig buiten konden wandelen, zag Cedric een taak voor hem weggelegd. Flink blaffen, springen en grommen om het zootje mee de wei op te krijgen, dolle pret! Maar liever niet tussen z’n poten, dat vond hij nog steeds wat beangstigend. Fanny daarentegen verraste ons door zich ineens heel moederlijk te gaan gedragen. Waar ze normaal supersnel is in het veld, ging ze nu een paar tempi terug om de pups mee te lokken en tot onze stomme verbazing ging ze baantjes trekken langs de rand van onze vijver. De pups moesten blijkbaar ook het water in! Bij een paar exemplaren lukte dat ook, die wilden wel achter hun mama aan. De rest beperkte zich tot het nat maken van de pootjes.

 

Blijkbaar was Fanny ook niet zo onder de indruk van mijn dagelijkse, toch niet aflatende zorg voor haar kinderen, want op een gegeven moment zagen we Fanny met een duidelijk “volle bek” door de stal sluipen richting puppies. Daar aangekomen spring ze elegant over het hekje en spuugde een bekvol vlees uit! Uiteraard kennen we dat van wolven en andere wilde dieren, maar honden heb ik het niet vaak zien doen. En terug ging ze weer, richting koelkasten, waar het vlees stond te ontdooien. Jammer genoeg voor haar onderschepten we haar strooptochten en ging het vlees achter slot en grendel. Fanny ook trouwens...

 

 

 

Bij de konijnen af! - 19 oktober 2010

 

Toen wij ooit begonnen met honden, nieuw huis, veel ruimte, etc., was het plan ons te focussen op honden. Maar dan, als die ruimte er toch is, gaat het steeds verder. Het paard dat we toen hadden kwam van de pensionstal naar huis, voor de gezelligheid werd een shetlander aangeschaft en ach, we kregen een tip van iemand dat er toch zó'n leuke Tinker ergens in Drenthe te koop stond en die kon er ook nog wel bij. Een familie die tijdelijk ging emigreren wilde hun Arabier wel bij ons achterlaten en zo stonden de stallen snel vol. Niet erg, want het was leuk, we hadden ruimte en voor de honden is het goed meteen te wennen aan andere dieren, in dit geval paarden.

 

Na een tijdje ging vooral voor de kinderen het nieuwtje eraf. Waar ze het eerst leuk vonden 's ochtends vroeg in pyjama de paarden te verzorgen, werd het een steeds lastiger strijd om de paarden op tijd uit en in de wei te krijgen, om over stallen uitmesten maar niet te spreken! En aangezien ikzelf eigenlijk al een beetje afscheid van de paardenbusiness had genomen na een paar pittige valpartijen, besloten we langzaam aan een nieuw thuis voor de veestapel te vinden. Eén jong en talentvol paard werd verkocht, de andere drie weg- en teruggegeven aan geschikte eigenaren. Daarmee dachten we dat de rust weer zou keren!

 

Niets was minder waar toen de voliére klaar was. Wat een geweldig gezicht dat pluimvee samen met jonge konijntjes te zien rondhuppelen! Er kwamen wat kippetjes met een haan als onbetwist opperhoofd, een paar kwartels om met de honden te trainen op voorstaan en voor de aardigheid een paar konijntjes. Allemaal voedstertjes want we wilden niet weer de ellende van jonge konijnen zoals we al eerder hadden meegemaakt.

 

So far so good. De honden werden stuk voor stuk geconfronteerd met het schrikdraad om de volière en besloten wijselijk zich hiervan verre te houden. Xanto wil nog wel eens een toertje om het gevaarte maken, want het opjagen van het kleinvee schijnt ook enorm aantrekkelijk te zijn. Eén brul is echter genoeg om hem snel op andere gedachten te brengen. Ook Aevie vindt het wel geinig haar wandeling langs de volière te laten voeren, maar is véél te slim om zich druk te maken. Lekker in het gras vóór de volière liggen is ook best bevredigend, zo schijnt ze te denken, terwijl ze dromerig naar de huppelende konijnen staart. Die overigens veel te slim zijn om zich nog langer op te laten jutten door een stel hysterische jachthonden, want ze lijken donders goed te weten dat ze veilig zitten achter de stroom!

 

Hoe leuk ook, we hebben inmiddels opnieuw de nodige problemen, ondanks onze prima voorbereidingen. De voedsters bleken namelijk geen voedsters te zijn, getuige het feit dat we bij het schoonmaken twéé nestjes konijnen tegenkwamen. De "boosdoener" was snel gevonden, het bleek James te zijn (wie dit konijn zo heeft genoemd moet een vooruitziende blik hebben gehad!). James kon bij de plaatselijke veterinair á raison van 75 euro van z'n edele delen afgeholpen worden. Wat prijsvergelijkend onderzoek leverde een dierenarts op die het voor 35 euro wilde doen. Prima idee! James moest dan wel een paar maanden apart worden gehouden. Aangezien James een uiterst depri indruk maakte na z'n operatie tot je-weet-wel konijn, wachtten we een weekje tot de wonden genezen waren en zetten James toen maar weer terug bij z'n harem. Van onze voerleverancier hadden we inmiddels de toezegging van de jonge konijntjes bij hen in de winkel konden komen.

 

Uiteráárd moest de familie van elk nestje één konijntje houden. Gelukkig was de keuze snel gemaakt en ik vermoed, wijs geworden door ervaring, dat het dit keer wel om voedstertjes gaat. James heeft zich inmiddels ontpopt tot een perfecte vader. We hebben 'm betrapt op het wassen en schoonpoetsen van z'n kinderen, enorm leuk om te zien. Iets minder geinig is dat konijn Bruno wel érg dik werd en érg veel at. Nadere inspectie leverde een nieuw nestje konijnen op van maar liefst vijf stuks! Ze zijn nog maar een paar weken oud, in mooie kleuren met verschillende vachten en oortjes. Vader is namelijk kortharig wit met rode ogen, zwarte neus en lange opstaande oren, moeder Bruno is een langharig oranjebont konijn met staande korte oren. Tzt de Discus maar weer bellen dus... En tot dan maar gewoon genieten van het hele spul! Enne... iemand nog een konijntje misschien???

 

Honden en vee - 19 augustus 2010

 

Het gaat hier allemaal weer lekker met ons "vee", dat sinds een paar weken behoorlijk is uitgebreid. Zo is de volière volledig gerestaureerd en biedt nu plaats aan 8 krijsende parkieten, één asielzoekende Zwartmaskeragapornis die ineens in de bijkeuken zat, 6 konijnen in diverse uitvoeringen, 4 baardkrielhennen plus bijpassende haan en last but not least 6 kwarteltjes! Die laatste waren op advies van deskundige veldwerkers aangeschaft om de honden te trainen op het voorstaan, maar ach, het zijn zulke leuke beestjes en ze leggen zulke lekkere eitjes, dat ook zij "voor het kijken" in de kooi zitten. En dan nog de vissen! Na de laatste massamoord door een hongerige reiger was onze vijver volledig leeg helaas. Een bezoekje aan de markt in Mol heeft daar snel verandering in gebracht en nu kan ik elke dag weer fijn zo'n 10 koikarpers en nog wat zwemmend spul voeren. Ze weten het al goed, mijn schaduw is voldoende om alle kleuren vis aan de oppervlakte van het water te krijgen. Geflankeerd door drie groene kikkertjes aan de waterkant, laten ze zich goed zien met hun schitterende kleuren en worden grote hoeveelheden vissenvoer werkelijk verslonden! Een net over het water moet voorkomen dat ook deze groep vissen als ontbijt voor een passerende reiger moet dienen.

 

Dat net geeft wel wat problemen overigens. Onze Teckel is werkelijk geobsedeerd door water in alle verschijningsvormen. Plassen, vijvers, drinkbakken, hondenbaden, het maakt Quincy absoluut niet uit, water is water en zij spiegelt zich úren lang in het wateroppervlak. Zou ze ijdel zijn? Het is wel een teefje, maar zó lang naar je zelf staren? Geen idee wat de oorzaak van dit fetisj is, maar het is voor Quincy gelukkig wel een reden om dicht bij huis te blijven waar water genoeg is tenslotte.

 

Wel lastig is voor Quince dat er nu een net over de vijver ligt. dat betekent dat zij niet meer zo bij het water kan. Daar heeft madame lang over nagedacht en op een gegeven moment betrapten we haar op heterdaad toen ze fanatiek bezig was het zorgvuldig gespannen net van de vijver te trekken! Wat gebrul onzerzijds bracht haar weliswaar op andere gedachten, maar niet voor lang. Na een paar minuten, toen ze zich onbespied waande, trok ze weer van leer. Jammer, wéér betrapt. Deze procedure herhaalde zich nog diverse malen met als resultaat een gefrustreerde teckel, boze bazen én een net met scheuren...

 

Ook de rat is weer van de partij, niet zo dood dus als we dachten (en hoopten). Het rattebeest sjouwt in de avonduren weer gewoon door m'n achtertuin en we hebben zelfs een enorm exemplaar in de moestuin waargenomen, bbbbrrrrrrr.... Het lokvoer is inmiddels weer uitgezet, maar dat duurt mij natuurlijk te lang. Dus toen ik tijdens een telefoongesprek door het raam een rat zag sjouwen, verbrak ik snel het gesprek met de nodige excuses, schoot via de andere kant van ons terrein naar de kennels alwaar ik onze Aevie naar buiten lokte met een gefluisterd "er is een rat Aev!". Die snapte er niets van uiteraard, maar ik hield haar stevig vast zodat ze niet rechtstreeks naar de wei kon rennen, haar gebruikelijke route, en viste ook Danka uit de kennel naast Aevie. De dames flink opgejut en ja hoor, daar gingen ze richtng achtertuin. Binnen een seconde had Aevita het spoor te pakken en vlóóg ze zo ongeveer richting hek waar het bruine ondier door verdwenen was, de vrijheid tegemoet. Danka spitte alle bodembedekkende planten uit, op zoek naar de rat, beiden stevig aangenoemdigd door mijn gefluisterd "zoek de rat!".

 

Even later haalde ik Xanto uit de kennel met dezelfde opdracht tot het opsporen van deze rat, maar nu aan de ándere kant van het hek. Ook Xanto wist wat hem te doen stond en pakte onmiddellijk het spoor van de rat op, volgde het een paar honderd meter door de wei om daarna bij het volgende hek te moeten stoppen jammer genoeg. Enfin, we hebben ons best gedaan en de honden hebben een prima avonduitje gehad. Ik zal dus toch op de resultaten van het rattengif moeten wachten, hopelijk niet al te lang!

 

 

Tara op tour - 23 juli 2010

 

Het proevenseizoen is weer begonnen, in ieder geval in België, waar men al eerder van start gaat dan in Nederland. Vol goede moed en volgens mij behoorlijk goed voorbereid schreef ik Tara in voor een oefenwedstrijd in Drunen. Behalve wat gerotzooi met een konijn ging het behoorlijk goed en vlogen de tienen ons om de oren. Jammer genoeg gooide men de eend voor apport uit water in de takken van een overhangende boom, waardoor Tara het behoorlijk moeilijk had om het apport uit de boom en in haar bek te krijgen. Uiteindelijk lukte dat wel, maar samen met een dun takje, waardoor ze de terugreis niet kon beginnen. Ze raakte echter niet in paniek, bekeek vanuit het water al watertrappelend de mogelijkheden en hoe ze het deed weet ik niet, maar ze kwám met eend en al terug. Echt super natuurlijk!

 

Het over water parcours deed mij de kriebels over de rug lopen, want het was al gauw zo'n '60 - 70 meter zwemmen naar een eilandje waar een eend verloren zou moeten zijn. Nou blijft Taart natuurlijk een Weimaraner met een natuurlijke tegenzin tegen nat worden, dus ik kneep 'm wel een beetje eerlijk gezegd. Maar dat bleek overbodig, licht aarzelend onderzocht madame de mogelijkheden van het te water gaan, liet zich uiteindelijk zakken en begon aan de wereldreis naar de overkant. Halverwege keek ze nog een keer om naar mij met een vragende blik: "Wist ik zeker dat dit de bedoeling was????". Ja dus en met een ferm "over" vervolgde Tara haar trip om snel en correct met eend terug te komen, hoera!

 

In Oudenaarde werd het lastiger. Hier begonnen we met een over water, waarbij de honden met flinke stroming naar een klein eilandje moesten zwemmen om het apport te halen. De afstand was geen probleem, hooguit zo'n 25 meter, maar het eiland was overall enorm dicht begroeid, ze konden er makkelijk om heen zwemmen en voor de afleiding langs de walkant zorgde een hele familie waterhoentjes!

Waar nota bene Danka liep te klooien ondanks al haar ervaring, plonste Tara opgewekt het water in, zocht een route, liet zich door niets en niemand afleiden en kwam in één spurt weer terug naar mij. Verder liepen de proeven prima, maar het venijn zat ook hier in de staart. Een verloren apport op korte afstand, maar heuveltje af en door zéér dichte dekking van bramen en brandnetels. De eerste vijf honden vertikten het dan ook hierdoor heen te gaan. Ik had veel geluk dat "onze" Zuka (Quadrille van Sandra Rikkers) mee was, die zich een echte draadhaar betoonde en pardoes door de rommel heen jumpte en daarmee richting gaf voor de volgende deelnemers. Tara had wel door wat de bedoeling was, maar zag de brandnetels en bramen wel even als probleem. Zelfs Danka had het hier af laten weten!

Tara dacht na, wat ze behoorlijk vaak doet voor een Weimaraner zoals ze hier thuis zeggen, en kwam snel tot een oplossing: Ogen dicht en springen maar! En zo sprong ze met een énorme sprong over de wal van netels en andere ellende waarna het eendje zoeken geen probleem meer was. De terugweg ook niet gelukkig, want ook mét eend kun je springen. En zo stelde ons kleine grijze meisje haar Africhtingsbrevet mooi veilig. Van de 26 deelnemers haalden slechts drie een Africhting, Danka en Cedric lieten het hier afweten en kleine Tara was voor ons de winnaar van deze dag. Jopper van Geert v.d. Oetelaar was na een jaar rust ook uit "de kennel getrokken", liet prima werk zien, maar ach, bij het downliggen op het állerlaatste onderdeel besloot hij toch naar z'n baas te lopen, wat een enorme ontgoocheling was dat even zeg. Maar ja, niets veranderlijker dan een Weimaraner en daarom zijn ze ook zo leuk eigenlijk!

 

De Ardennen afgelopen weekend was geweldig, schitterend terrein, mooie route, gezellige mensen en ook gelukkig eens een keer heel vriendelijke en meedenkende keurmeesters. Dat maak je jammer genoeg wel eens anders mee.

Tara had hier echt pech. Ze is duidelijk geen heuvellandschap gewend en ze begon met over water. Het riviertje de Ourthe (een flinke bergstroom) moest getrotseerd worden, waarna de honden aan de overzijde bergopwaarts een eend moesten zoeken. Tara ging vlot het water in, rechtstreeks de berg op, griste de eend mee en kwam, helemaal blij, naar beneden gedenderd, terug naar mij. Maar ja, die berg hè, daar ging ze, met eend en al over de kop naar beneden! Ze hield de eend goed vast, maar bij de landing, vlak voor het water, ging het mis en schoot de eend op de grond. Onmiddellijk had ze d'r hoofd er weer op, had de eend vast en kwam vlot terug over water, beetje beduusd, dat wel. Normaal is loslaten van wild op een B-onderdeel in België een vette nul en daar hield ik ook wel rekening mee, maar de (normaal erg strenge) keurmeester glimlachte zelfs enigszins en legde mij troostend uit in een mengeling van Frans en Vlaams dat hij wel punten aftrok, maar dat dit werk echt geen nul was. Gelukkig dus!

 

Al met al veel (positieve) spanning en leuke en vooral leerzame dagen. Alle proeven heeft Tara tot nu toe gehaald en we maken ons nu op voor twee proeven in Engeland, samen met zus Sprokkel. We hebben slechts een licht idee wat ons daar te wachten staat, maar leuk zal het zeker zijn. We gaan er voor!

 

 

 

Zomer! - 25 juni 2010

 

't Is weer zover gelukkig, heerlijk weer, zonnig en warm. Je ziet direct een omslag bij de honden. In fietsen hebben ze eigenlijk niet zo'n zin, behalve Fanny, die staat voor alles te trappelen, de anderen liggen liever lekker lui bovenop het nachthok de omgeving te bestuderen. Voor waterpret zijn ze wel in natuurlijk, een rondje vijver om zwembad doet de stilte hier snel vergaan.

 

De stagiaires hebben het ritme wat omgegooid. Meteen om 8 uur 's ochtends stappen ze al op de fietsen om wat honden  beweging te geven, dan is het nog goed te doen. Flesje water mee voor onderweg, de route wordt verlegd langs een verfrissende boerensloot en daarmee is iedereen tevreden. Om het allemaal niet te saai en te voorspelbaar te maken hebben we extra "busritten" naar het bos ingelast. Sinds "onze" Linda namelijk haar rijbewijs heeft, is geen auto meer veilig en vooral de bus is regelmatig "weg". We hebben net een ventilator op het dak in laten bouwen zodat het een béétje koel blijft achterin (waarom nam ik geen witte maar een donkerblauwe?????), een vaste waterbak is toegevoegd, aansluiting voor een koelbox is inmiddels ook gemaakt, dus Linda is vaak op pad. Prima idee ook, want er kan zo meteen een aantal honden mee voor een bostripje.

 

Nu houden wij een aantal honden in het bos aangelijnd om het wild niet te verstoren (en geen úren te hoeven wachten ook trouwens), waaronder Cliff, Aevie en Fanny. Imme gaat meestal met Mark mee en de rest sjouwt probleemloos los rond. De puppies gaan regelmatig mee met de grote honden, zo wennen ze goed aan elkaar en komen ze in een ritme.

 

Zo dachten wij ook vrijdagmiddag even een tourtje te gaan maken. Cliff mee met z'n flexlijn (nog steeds niet aan gewend), Aevie aan een longeerlijn, Danka en Taylor. Iedereen helemaal gelukkig, ander terrein opgezocht en uiteraard totaal vergeten dat daar een fietspad doorheen loopt dat met dit weer en in deze vakantieperiode druk wordt befietst. Dus toen de eerste karavaan toeristen zich aandiende schreeuwde ik in paniek in ieder geval Taylor bij me, Danka redt zich wel. Taylor vindt fietsen érg leuk om mee te hollen namelijk, maar aangezien de gemiddelde leeftijd van de gemiddelde recreatieve doordeweekse fietser die van mij nog sterk overstijgt, leek me dat geen goed plan. Gelukkig had ik m'n broekzak volgepropt met brokjes en dat had Taylor gelukkig snel door, dus één keer fluiten en Taylors hoofdje was direct "blanco" waarna ze met grote puppysprongen op me toe kwam. Netjes voorzitten, brokje erin, we hadden zó voor één of ander TV-programma kunnen  acteren!

 

Op een gegeven moment liepen we wat verdwaald dwars door het bos (ik meende dat ergens achter een dikke rij bramen en dennen een vijvertje zou liggen), waarbij Danka de verkeerde weg nam. Ik floot haar aan het eind van ons neppaadje met de zitfluit stil, waarop ze afstopte maar niet meteen ging zitten. Wie wél gingen zitten en wel recht voor m'n voeten waren Cliffie en Taylor. Aevie doet uit principe niet aan dit soort onzin, als ik iets van haar wil kan ik gewoon communiceren lijkt ze te denken, maar die moderne onzin als fluiten doet ze niet aan.

Enfin, Cliff zat als een stevig bolwerk voor me, waar ik niet op lette overigens en Danka bleef instrueren om te gaan zitten. Taylor duwde haar kontje nóg steviger in de dophei en leek daarmee aan te geven: "Ik ZIT toch al, schiet op met die brok!". Cliff stortte voor de zekerheid ter aarde in een perfecte downstand. Waarop ik nog een "zit" tegen Danka brulde. Cliff nam dit anders op en schoot weer omhoog in een zithouding, Danka zakte keurig door haar achterpootjes. Met enige vreugde bedacht ik dat Cliff toch blijkbaar nog wel het één en ander heeft geleerd behalve het najagen van de ganzen en koeien van de buren! En niet alleen geleerd, maar ook onthouden dus! Het leverde het hele gezelschap brokjes op.

 

Puppies overal - 27 mei 2010

Ik weet het, ik wilde het zelf en nu is het zo ver, er wandelen momenteel vijf puppies rond, drie dames van zo'n 15 weken en twee kruimels van bijna acht weken oud. Ze hebben dikke lol met elkaar, ravotten en duikelen over elkaar heen en onder elkaar door, slapen af en toe wat en beginnen dan weer opnieuw.

 

Even voor the record: Taylor is een stevige draadhaarlady, een echte dochter van haar moeder Fanny, die de boel graag onder controle heeft, een echte control freak zeg maar. De kleine Weimaranertjes zijn nét even iets te klein voor haar eigenlijk, maar gelukkig hebben we vorige week twee Weimaranerdames van dezelfde leeftijd uit Polen gehaald. Dat zag Taylor echt zitten, twee speelmakkers om fijn door de wei te racen. Ze vergiste zich echter danig, want de twee nieuwe pups hebben hier dus absoluut geen zin in. Ze zijn Amerikaans gefokt uit showlijnen en ooit vertelde iemand mij dat Amerikaanse Weimaraners weinig beweging nodig hebben en minder actief zijn dan de Europese lijnen zeg maar. Leek me onzin, een pup is een pup tenslotte, maar ik moet zeggen: ik begin geloof aan deze uitspraak te hechten. Onze nieuwe meisjes, die we maar meteen Barbie en Paris hebben genoemd, zijn meer op hun gemak gesteld, kijken verwonderd rond als Taylor ze uitdaagt voor een spelletje en liggen het liefst samen in één mandje gepropt op een dik kussen. Hoe Taylor ook rent, blaft en springt, zij liggen als kleine standbeeldjes met hun pootjes over elkaar en een blik van: "Nee, wij doen even niet mee, net onze nagels gelakt, sorry!". En Taylor kan weer afdruipen. En wij lachen dus met z'n allen. Ze willen wél graag op schoot en liefst de hele dag oren kriebelen. Ze zijn dan ook erg lief en aanhankelijk, gaan onmiddellijk in showstand staan als je dat vraagt en verder kunnen ze niets. Ik heb ook stellig de indruk dat ze dat graag zo willen houden ook! Enfin, we hebben veel plezier met z'n allen, dat komt wel goed.

 

De twee kleinste Weimaranertjes zijn van een heel ander kaliber: leven is lol maken, zo schijnt dit duo te denken. Ze hebben overigens dezelfde vader als onze "eigen" puppies. Toby moet nog naar een nieuwe baas, maar die wilde eerst met vakantie en Ushi blijft voorlopig bij ons. Ook deze twee proberen regelmatig te spelen met Barbie en Paris, maar vangen eveneens bot. Dan maar terug naar Taylor! Dat betekent concreet dat onze keuken en bijkeuken is veranderd in een stellage van benches (ze moeten alleen leren slapen vond ik) waar we zelf bijna niet meer bij kunnen. De wasmachine en droger zijn gebarricadeerd en als je er bij moet, moeten er eerst een paar benches opzij. Ondertussen houden drie paar puppyoogjes toezicht op mijn handelingen: het legen van een droger!

Dolle pret, nog voor ik de was goed en wel uit de droger heb, zijn er als diverse stukken ondergoed verdwenen, achter elkaar aanrennend wapperen slipjes en sokken door de tuin. Om één of andere reden zijn dit soort kledingstukken favoriet, makkelijk mee te stelen denk ik. Als ik alles weer terug heb en op een hoger plan gedeponeerd, begint de lol van het vouwen. Af en toe valt er gelukkig iets of springen de kinderen tegen de tafel op om iets te bemachtigen.

 

Ook de vaatwasser biedt ongekende mogelijkheden: zodra die opengaat jumpen de kleinsten er hélemaal in. Taylor "doet" de bovenste la, zij is groter en dus langer tenslotte! Teckel houdt zich met moeite staande tussen dit puppygeweld, maar laat zich de vaatwasser niet ontnemen. Grommen en grauwen, de pups taaien even af en Teckel kan aan de onderste borden beginnen. Op dit punt grijpt er meestal iemand in, een mens dan, en verwijdert het hele stel. Ondertussen loop je nog het risico in plas of poep te stappen, want Taylor snapt inmiddels wel dat dat buiten moet, maar Toby en Ushi zal het allemaal worst wezen waar ze plassen.

 

Naar het bos in de bus is helemaal geweldig! Cliff en Fanny mee aan de lijn en drie puppies mee, ik moet zeggen dat dat geen ontspannen wandelingen zijn, de stress is volop aanwezig en continu tel ik hondjes. En hoop dat er geen andere, minder sociale honden dan de mijne, aankomen. Maar plezier dat ze hebben, rennen, springen, Cliff in z'n staart hangen die het allemaal wel best vindt, om Fanny heen dansen die zich ook heel loyaal opstelt, in en uit de bus springen, hard weglopen als ze er écht in moeten, eigenlijk is het één groot feest!

 

En ik moet eerlijk zeggen: het is geweldig! Ben blij als ik 's avonds in bed lig of een ochtend kan gaan werken, maar eenmaal weer in deze privé roedel is het ook echt genieten. Je ziet zoveel van de ontwikkeling van zo'n pup, zeker als ze met elkaar zijn en op "hondse" manieren reageren. Ook zoals ze de grote honden uitdagen (Tara en Joya probéren ze te negeren, maar het gaat niet altijd) en reageren op hun lichaamstaal, het is zó leuk om te zien. En het valt op hoe ontzettend snel de pups leren, van mij, van elkaar, van alles en iedereen eigenlijk. Ze weten al in welke kennel ze moeten met eten, waar ze slapen en hoe het eten gaat: stuk voor stuk en eerst rustig zitten! Het valt al met al wel mee, ik zag een beetje tegen de eerste periode op, maar dat gevoel is helemaal weg, eigenlijk loopt het vanzelf, nou ja, min of meer dan...

 

 

Leve de flexlijn! - 12 mei 2010

Na een drukke en hectische periode van vooral véél puppies en wat gezondheidsperikelen bij iedereen, werd het afgelopen week tijd voor een flinke, relaxte boswandeling.

Aangezien onze Cliff z'n kans had gezien om eens fijn uit te breken en daarbij de koeien van de buren op te jagen plus het pluimvee van een dichtbij gelegen volkstuinencomplex inclusief de bijbehorende eigenaren flink over de rooie te jagen, hadden wij collectief besloten dat Cliff voortaan veilig aan de lijn blijft, in ieder geval bij ons in de buurt. Dus toen ik enthousiast vier honden in m'n speciaal daarvoor aangeschafte nieuwe bus gooide, nam ik meteen een lange lijn mee.

 

Nu wil het geval dat dochterlief op een jachtproef met Danka een flexlijn had gewonnen voor grote honden en het leek mij een goede gelegenheid deze eens te proberen. Ik heb niet zoveel met flexlijnen, waar ik eigenaren en honden altijd min of meer gescheiden door het dorp zie wandelen, waarbij de betreffende hond altijd nét voor m'n fiets of bijná voor een auto springt, maar goed, je moet voor alles open staan tenslotte en daar gingen wij dus, richting bos! Op moment van vertrek kwam net Léon thuis, die ik meteen mee inviteerde voor een rondje bos. Niet alleen gezellig, maar, naar later bleek, ook zeer handig...

 

Aangekomen in het bos in de modder van de laatste weken een goed plekje gezocht om ons spul uit te laten. Tara en puppy Taylor waren er als eerste uit, fijn spelen met z'n tweeën en vooral hard en ver wegrennen! Fanny moest tot haar teleurstelling aan de lijn, ze is volop aan het trainen momenteel en ik wilde niet het risico lopen dat ze leuk even achter een konijn aan zou gaan met in haar kielzog Tara en dochtertje Taylor, dan zou ik drie problemen binnen vijf minuten hebben. Dus bleef Fanny lekker vast en "mocht" Léon haar vasthouden. Nou is een boze, verongelijkte Fanny aan de lijn niet bepaald een pretje want doordat Fanny is opgegroeid tussen de Weimaraners in huis, heeft ze kans gezien de slechte eigenschappen van beide rassen probleemloos in zicht te verenigen. Dat wil samengevat zeggen dat ze een kort lontje heeft (Weimaraner), van tafel en aanrecht jat (Weimaraner), pups stevig corrigeert (DSD én Weimaraner), veel passie heeft (DSD), Oost-Indisch doof is (Weimaraner ën DSD) en kilometers ver weg rent (DSD), kortom, een geweldige hond met een duidelijke gebruiksaanwijzing!

 

Cliff ging tot z'n stomme verbazing aan de flexlijn, wat hem enorm verbaasde. Cliff heeft héle grote ogen die bij bepaalde gelegenheid nóg groter kunnen worden. De verbazing en verontwaardiging droop gewoon van hem af. Nu kende ook hij het fenomeen flexlijn niet, waardoor hij de eerste meters netjes naast me bleef lopen. Daarna probeerde hij een paar passen te smokkelen en warempel, dat lukte! Nog een paar stapjes extra dan maar, tot hij uiteindelijk de volle lengte van de lijn had bereikt. Dat merkte ik ook (geen idee hoe lang dat ding is), waarna ik hem terugriep. Uiteraard reageerde hij niet eens, tot hij om de eerst boom vast kwam te zitten. Met een stoïcijnse uitdrukking op z'n snoet bleef hij wachten tot ik hem had losgeweekt van de boom en we weer verder konden. Zodra Cliff de vrijheid voelde, vertrok hij weer, schoot nog even een bosje bramen door, waar we meteen weer vast zaten. Los ging makkelijk nu, maar Cliff keek me nu met een droevige blik aan. "Kan ik niet gewoon los?". Nou, nee dus, want we hadden nog wat meer afspraken die dag en bovendien loopt er een autoweg in de buurt met daarachter nog een paar hectare bos. Meer een project voor een heel weekend dus.

 

We wandelden weer verder met z'n allen, tot de kruising op het pad. Cliff ging naar links, Léon en Fanny rechts, ik rechtdoor en Léon stond stil. Tara en Taylor waren helemaal uit zicht, maar kwamen snel terug op het lawaai dat wij met z'n allen produceerden. Iedereen weer uit de kluwen, slappe lach (de honden dus écht niet, alleen wij) en weer verder. Nog een dikke eik geramd en nog een paar boompjes in de groei. Daarna nog een bos struikwerk. Maar, na een tijdje ging het beter. Léon werd het zat allemaal en had Fanny tóch gewoon losgelaten, waarna het trio vertrok. En weer terugkwam op de fluit. En wéér vertrok. en wéér terugkwam. Toen had ik het gehad en ging Fanny weer gewoon fijn aan de lijn. Tara bleef Cliff uitdagen voor een spelletje en Taylor haar mama Fanny. Die laatste twee gingen nog wel, maar Cliff stortte zich onmiddellijk weer op één of andere bos groen. En weer zaten we vast. De knopjes van de flexlijn overigens ook, het omgaan daarmee vergt toch enig technisch inzicht vrees ik. Dat ik niet heb, dat is wel duidelijk!

 

Het enige voordeel tot nu toe is dat Cliff begon te reageren op mijn geroep. Dus als hij te ver van het pad ging, was een licht uitgesproken "Cliff" voldoende om hem weer op andere gedachten te brengen. Uiteindelijk sjokte hij rustig naast me mee naar de auto, wierp wat jaloerse blikken op Tara en Taylor en liet zich aan het eind met een diepe zucht in de bus vallen. Ik kreeg de indruk dat deze excursie wat hem betreft niet echt herhaald hoefde te worden... De volgende dag ging hij weer blij mee naast de fiets, daar zit tenminste tempo in! En toen ik af en toe moest stoppen omdat er voor het eerst een paar Weimaranerpuppies in de fietskar meegingen, stond Cliff braaf te wachten tot iedereen weer was getroost en toen het spul thuisgekomen werd uitgeladen, kreeg de eerste beste grijze pup die tussen z'n poten door wandelde een flinke lik over z'n hoofdje! Blijkbaar geeft Cliff toch de voorkeur aan de fiets!

 

 

 

 

Volksverhuizing - 26.3.2010

 

Vandaag was het zover: de grote uittocht is begonnen. Vrijdag ging Tambo al naar z'n nieuwe woonplaats waar hij z'n mand voortaan moet delen met een huisgenoot, gelukkig ook een draadhaar. Dat maakt de overgang wat makkelijker vermoedelijk. Tenslotte zijn onze draadharen al Weimaraners en teckels gewend vanaf dat ze op hun puppypootjes konden staan.

 

Vandaag vertrokken Tama, Tabia, Thorn, Tetsu en Tobias. Fanny keek ze blij na, ze was \e eigenlijk al een hele tijd spuugzat. Wat gaat dat toch vreemd bij honden! Fanny was absoluut een lieve moeder, heel anders dan onze overige draadharen. Waar Aevie haar puppenkinderen nogal eens hardhandig terecht kon wijzen, een eigenschap die Imme en Danka zeker van haar hebben geërfd, is Fanny (normaal de bitch van de club hier) de zachtaardigheid in eigen persoon. En hoewel ze gék is van eten, liet ze zelfs toe dat de puppies uit haar bak enige brokjes nuttigden, terwijl zijn moest vechten om de laatste kruimels. Geen grom, geen kik heeft ze gegeven naar haar grut.

Persoonlijk was ik daar niet zo heel blij mee, want ik ben niet direct voorstander van een "vrije opvoeding". Fanny wel dus. "Lang leve de lol en zo lang ik er geen last van heb is het wel best", dat was haar motto. Om toch nog enig ontzag voor andere honden in onze puppeis te rammelen, had ik Teckel ingehuurd als Nanny. Dat deed ze voortreffelijk en met veel plezier ook nog. Elke pup die een grote bek tegen Teckel opzette of naar haar uitviel in een vrije poging tot spelen, werd onmiddellijk tot de orde gemaand. Een hoop gegrauw en geblaf, gevolgd door het nodige gepiep, gaf aan dat Teckel weer in haar opvoedkundige rol was gekropen. Fanny bekeek dit alles vanuit haar kennel op enige afstand met een stoïcijnse blik. Háár kon het niet schelen, als het ontbijt en diner maar op tijd worden geserveerd!

 

Groot was haar afgrijzen dan ook toen ze vanmiddag fijn op de hondenschool aan het trainen was in het vrije veld en op enige afstand haar dochter Taylor aan zag komen. Terwijl ik zo flauw was om even op de fluit te blazen waardoor Taylor in een run om mij af kwam rennen, zat Fanny als een standbeeld naast me. Ze snuffelde eens aan de overenthousiaste Taylor, gaf haar een lik over het hoofdje en draaide zich toen resoluut om: zij had helaas geen tijd, ze moest werken! Ik hoefde slechts één keer het commando "Over" te laten horen, normaal niet haar meest favoriete bezigheid, en Fanny lag al 10 meter verder in de vijver voor een verloren apportje aan de overkant, wat een enthousiasme zo voor de eerste keer waterwerk!

 

Taylor heeft de rest van de training op een tuintafel zitten kijken naar al die zwoegende, sjouwende, apporterende en slepende honden. Nieuwsgierig volgde ze elke hond met haar hoofdje van links naar rechts, liep het hele stuk naar de auto terug (wel achter een stukje worst aan!), kwam onderweg nog vijf Franse Bulldogjes tegen en viel daarna als een blok in slaap in de auto.

 

Volgende week gaan de overige puppies naar hun nieuwe bazen, Taylor blijft hier voorlopig. Ach, Fanny zal er wel aan wennen...

 

 

Tuin(dershof)perikelen! - 3.3.2010

 

De sneeuw is nog maar nét weg of wij beginnen alweer met onze "buitenprojecten" en dat is nogal wat voor de komende tijd. Zo hebben we eindelijk toestemming gekregen om een blokhut te bouwen aan onze vijver, compleet met steiger, en we hebben viavia al een leuk, schattig klein bootje op de kop getikt. Ik zie het al voor me: mooi weer, zo tegen de avond bij zonsondergang,  glaasje witte wijn, zittend op de steiger, bootje leuk blauw met wit geverfd, wat lokeenden in de vijver en ja hoor, en passant nog even trainen met de honden die ik vanaf de steiger instructies kan geven, blablabla. Enfin, zo ver is het nog niet, maar idealen moet je koesteren tenslotte!

 

Tot op heden hebben we ons aangemeld voor het project "Brabantse erven in het groen" wat concreet inhoudt dat we op een vrijdag in maart 1300 bomen en struiken geleverd krijgen die volgens een bepaald plan binnen afzienbare tijd de grond in moeten. Tegelijkertijd zijn we bezig met het opknappen van onze volière buiten. Dat is al enige tijd bezig, het gaas is verwijderd, de schroefjes er allemaal uit, elk stangetje is geschilderd en de achterwanden gereinigd en voorzien van een likje verf. Aangezien de volière zo'n 8,5 bij 3,5 m groot is, was dit een behoorlijke klus. We hadden dan ook besloten het oppervlak iets kleiner te maken, de hele boel te overdekken met doorzichtige platen, waardoor we aan de voorkant een riant, eveneens overdekt terras, zouden overhouden.

 

Nu wil het geval dat de "oude" volière niet "ratbestendig" was, waardoor we eerst een betonvloer hebben moeten aanbrengen. Dat is inmiddels gebeurd, de dakplaten liggen erop en het plastic dat er af kwam ligt overal in het rond en morgen beginnen we aan het gaas, mooi nieuw, geplastificeerd groen. Tot zover alles volgens planning. Eén probleempje deed zich voor, namelijk dat er twee enórme buxussen op het terrasgedeelte staan. Eerst dacht ik nog: "Lekker laten staan", maar het beneemt nogal wat uitzicht en ook de nodige ruimte. Dus bedacht ik onlangs dat die buxus er "even" uit moest. Onze vaste assistente Myrthe zag het wel zitten, zij zou wel even de tegels weghalen, de wortels lossteken en als Pascal en ik dan even wilden helpen? Ze kreeg al veel sneller hulp in de persoon van Weimaraner Eros die tot dan toe alleen de bezem mocht dragen. Nu mocht hij mee graven!

 

Het eerste deel van de klus ging nog, maar toen moest het kreng eruit gesléépt. Met geen mogelijkheid kregen we de buxus - mét kluit uiteraard - uit het gat. Uiteindelijk een soort hefboom gemaakt met een plank, wat Eros direct inspireerde om óók een grote tak te gaan halen. Terwijl wij met z'n drieën zwoegden en kreunden, stond Eros met z'n snoet waarin een enorme boomstam geklemd, geïnteresseerd naar onze werkzaamheden te kijken. Uiteindelijk ging hij er relaxed bij liggen notabene!!!!

 

De tweede buxus was een groter probleem, het hele gevaar zal zeker zo'n 150 kg gewogen hebben en door de takken etc. was het ding ook zeer onhandig in de aanpak. Uiteindelijk de Jeep erbij gehaald en via het hek naar het weiland een sleepkabel om de buxus geknoopt, door het hek naar de Jeep die in de wei werd geparkeerd, een hoop gekreun en diesellucht en dáár kwam héél langzaam de buxus uit het gat. Vandaar uit wilden we de boom op een bagagewagentje laden en zo naar z'n nieuwe woonplaats brengen. Dat had letterlijk de nodige voeten in de aarde, want de buxus was nu wel los, maar nog niet van z'n plek en zeker niet uit het gat! Eros wist al wat er moest gebeuren en kwam weer z'n boomstam aanbieden. Dit keer konden we die goed gebruiken als hefboom. Eros ging rustig in de volière liggen en bekeek van daar uit met grote ogen wat wij allemaal aan het doen waren. Nou ja, na zeker een kwartier modderen schoot de steekwagen omhoog uit het gat met de enorme kluit en buxus er half op. Aangezien Myrthe en ik trokken met alles wat we in ons hadden, schoten we zeer onelegant achteruit en ondersteboven met wagen en al. Eros grijnsde maar wat, vond het geheel nogal komisch geloof ik. hij vergezelde ons naar de nieuwe plantplaats, maar niet nadat hij eerst z'n eigen boomstam weer uit het gat had gevist, die moest mee naar de andere kant van de tuin. Hoe die buxusbomen er weer in komen en of ze het halen, ik weet het niet en eerlijk gezegd kan het me niet schelen ook, het terras is weer vrij en Eros heeft de middag van z'n leven gehad, maar niet nadat hij - toen wij éven niet keken - eerst beide bomen stevig heeft beplast. You never know wie van die k... draadhaarreuen nog langskomt en dan weten ze het maar vast: EROS WAS HERE!

 

 

Leven in de auto - 7.2.2010

 

De afgelopen weken kreeg ik het idee dat de auto mijn huis was. Er werd zelfs met regelmaat in de auto geslapen, gegeten en gelezen.

 

We begonnen de 25e januari met een retourtje Luxemburg in de namiddag, even naar de pups van Xanto en Black kijken in een klein dorpje, ergens tegen een bergwand gesmeten, een kilometer of 50 voorbij Luxemburg stad. De pups waren inmiddels acht weken oud en zagen er geweldig uit. Eén reu en een teefje vielen ons vooral op, maar gezien het feit dat onze eigen Fanny ook op alledag liep deed ons toch besluiten van een "impulsaankoop" af te zien. Dus weer op naar huis.

 

De dinsdag erop was vol gepland met het ophalen van Esmee, die in Duitsland zat bij haar Duitse Herdervrienden. Ook een retourtje, het begon al te wennen, hoewel ik op de terugweg toch even, gezellig samen met Esmee, een uurtje heb geslapen ergens op een parking.

 

Woensdag met Esmee naar de kliniek in Sleeuwijk, slechts 60 km op en neer, voor een bloedtest van Esmee. Net op tijd thuis om met Teckel naar de kliniek in Roosendaal te crossen voor controle na haar wortelkanaalbehandelingen. Donderdag bracht rust, maar vrijdagochtend propte ik Esmee opnieuw in de auto voor een ritje Sleeuwijk, een tweede test. De uitslag hiervan liet even op zich wachten, zodat we eigenlijk toch nog betrekkelijk onverwacht vrijdagnacht in de auto stapten richting Polen. Snel koffers gepakt, ook die van Esmee, en de auto volgepropt met extra diesel, dekens, eten voor onderweg, een waterkokertje dat in de auto ook werkt en een flesje rosé voor noodgevallen. Er werd namelijk aan alle kanten slecht weer voorspeld, zeker in Duitsland en de berichten uit Polen stemden ons ook niet echt vrolijk. Dus toch maar karren!

Om de beurt gereden, voldoende luisterboeken bij ons om ook eventueel oponthoud, sneeuwstormen en lawines door te kunnen komen en zaterdagochtend reden wij een besneeuwd en ijskoud Polen binnen. De weg was goed gelukkig, zodat we rond het middaguur bij de verloofde van Esmee arriveerden, Weimaranus Quizmaster, de kersverse Wereldkampioen van 2009, die thuis gewoon wordt aangesproken met "Luis" (niet de Nederlandse uitspraak, maar meer zoals "Louies"). Esmee knalde de auto uit, dook op Luis en omgekeerd, kennismaken was niet nodig, nog vóór wij het tuinhek waren gepasseerd zat Luis op onze Esmee. Een druk roepende Poolse meneer sleurde hem aan z'n halsband weer mee naar beneden en dus rende Esmeetje ongevraagd mee, rolde de huiskamer letter binnen (ze gleed uit op het parket), waarna er een razendsnelle dekking plaatsvond tussen de salontafel en de divan... De dochter des huizes sprak gelukkig uitstekend Engels en mevrouw stak alleen steeds haar hoofd om de keukendeur om etenswaren aan te geven, daarbij wat onverstaande klanken roepend. Later bleek dat ze in de keuken een nest puppies hadden liggen van Luis z'n vorige uitspatting, waardoor alles hermetisch gesloten moest blijven. Mevrouw sprak zeer redelijk Duits, zodat de communicatie al snel op gang kwam.

 

Na de dekking met bijbehorend papierwerk en financiën, bracht de familie ons naar het hotel dat zij hadden geregeld. Ze hadden niet veel tijd omdat ze naar een huldigingfeest van de hondenclub moesten, een soort Kynologenclub, zo begrepen wij. Luis maakte goede kans tot beste showhond van 2009 te worden uitgeroepen en ze waren dan ook knap nerveus. Blijkbaar hadden ze overleg gepleegd tijdens de rit naar het hotel, want daar aangekomen vroeg mevrouw of wij zin hadden om mee te gaan naar het feest. Uiteraard, altijd erg leuk om andere hondenmensen te ontmoeten en eens mee te maken hoe het daar aan toe gaat. Even snel verkleden, Esmee uitlaten en voeren en dan ontdekken dat het loeder tijdens ons gesprek mijn leuke Dubarry-laarzen had opgevreten. "Gelukkig" alleen de rand bij mijn binnenbeen zeg maar, zodat het in het kunstlicht van de club niet erg opviel, bovendien zaten we aan lange tafels met de benen er onder, gelukkig was dat in Polen niet anders!

 

Onderwijl dat wij verwelkomd werden door de Voorzitter van de club die behoorlijk goed Engels sprak, deed Esmee zich in de auto tegoed aan een tweede buit, nu de favoriete pet van Léon. Wij betreurden het feit dat we de bench hadden thuisgelaten....

 

Het feestje was leuk, de huldiging voor ons niet helemaal te volgen, maar Luis moest zijn eerste plaats van vorig jaar afstaan aan een Franse Porcelaine, volgens mij een meutehond, waarvan er in Polen slechts twee zijn die ook beiden worden geshowd. En dus al snel kampioen worden, zoals mevrouw Luis verzuchtte. Ze gingen toch met vier forse bekers naar huis. Eén van hun eigen fokproducten die in Duitsland woont, had e.e.a. gewonnen en voor de overige versierselen was Luis zelf verantwoordelijk. Onderwijl dat zijn bazen zich bezighielden met diverse bekenden, had Luis besloten dat ik best te pruimen was en probeerde hij enthousiast op schoot te klimmen. Wat ik dus weer minder vond. Uiteindelijk bereikten we een compromis: hij hing tegen mij aan en ik kriebelde zonder onderbreking z'n oren wat mij innig verliefde blikken van deze grijze reus opleverde. Wat een geweldige hond, maar dan ook in alle opzichten! Groot, krachtig, goed gebouwd en ondanks z'n grootte toch erg elegant, mooi gangwerk met prima hoekingen en hoewel afkomstig uit overwegend Amerikaanse bloedlijnen, toch niet zo overdreven gehoekt zoals je dat soms ziet. Daarbij een enorm vriendelijk en open karakter en sociaal tegen zowel honden als mensen. We waren blij met onze keus en Esmee blijkbaar ook. Léon ontdekte ook nog een draadhaar die werd gehuldigd, wat hem een leuk gesprek met de baas van deze kampioen opleverde. Die sprak gelukkig goed Duits.

 

Na de huldiging, die begeleid werd door representanten van radio en tv (dat zie je in Nederland niet!), werd er gegeten, zo werd ons meegedeeld. Stond er vanaf het begin al koffie/thee en fris met véél gebak en koek op tafel, nu werd alles leeggeruimd om plaats te maken voor grote flessen champagne en kleine flessen wodka. Mevrouw Luis informeerde met een strenge blik wie van ons de auto bestuurde en toen wij hadden bepaald dat dat Léon zou zijn, goot ze zonder blikken of blozen mijn waterglas vol met wodka. Bij zichzelf herhaalde ze deze procedure, waarop we aan het speenvarken begonnen. Er was namelijk een compleet varken door twee man naar binnen gedragen, dat tot de laatste kruimel is genuttigd. Er was zelfs een bezoeker die zich op de oren van het varken stortte en die helemaal leeg en opat, onvoorstelbaar voor mij, ggggrrrrr..... Maar goed, de wodka stroomde rijkelijk en mevrouw en ik leegden samen de fles, waarbij ons beider Duits steeds beter werd en het gesprek levendiger. Als de beste vrienden gingen we uiteen, waarbij we samen de riem van Luis vasthielden...

 

Eenmaal terug in het hotel zou ik Esmee uitlaten waarbij ik een aardig wandelingetje in gedachten had. Dat ging helaas niet door want in de straat grenzend aan ons hotel woonde een enorm aantal kleine waakhondjes, formaat Jack Russell met dezelfde grote bek, en deze kleine griezeltjes zaten niet echt vast op het erf. We waren dus snel thuis, Esmee en ik! Slapen ging prima na de maaltijd en spiritualiën en ook Esmee ging als een voorbeeldige hond op haar kleedje liggen. Helaas, zo makkelijk ging het allemaal niet. Toen ik namelijk 's nachts rond vier uur wakker werd en het licht aandeed, zag ik een paar grote bloedvlekken op het zuiver witte dekbed van Léon. Half op en half naast Léon lag Esmee te snurken, hartstikke loops natuurlijk. Wie van de twee het meeste herrie maakte weet ik niet en het interesseerde me ook niet, want ik stoof overeind en brulde tegen Esmee dat ze op haar plaats moest gaan liggen en niet in/op bed. Tergend langzaam, luid geeuwend en poot voor poot liet ze zich van het bed zakken, waarna ik ook in het onderlaken een grote vlek gewaar werd. Héél fijn, zo'n hond die bed prefereert boven de eigen, riante ligplaats.

 

Gezien het nachtelijk uur besloot ik het maar zo te laten, pas de volgende ochtend nam Leon de schade op, belangstellend gadegeslagen door Esmee. We hadden nog even tot het ontbijt, waarop we koelbloedig alle lakens cq dekbedovertrek van het bed rukten en met warm water en handzeep de bloedvlekken verwijderden. Verwarmingen hoog gedraaid en de boel erop gelegd met de natte plekken op de radiator en op naar het ontbijt. Esmee ontbeet voor alle zekerheid in de auto. De ontbijtzaal was ijzig koud en toen we het ontbijt geserveerd kregen vertelde de hotelier dat ze problemen hadden met de verwarming, er stond een warmtekanon in de feestzaal en de keuken opgesteld. De kou had voor problemen met de elektriciteit gezorgd. We prezen ons gelukkig dat de cv op onze kamer tenminste geen kuren vertoonde, maar voelden ons wel lichtelijk asociaal: iedereen in de kou en wij de cv vol aan op een lege kamer! Maar het werkt gelukkig wel, de lakens waren redelijk droog én, nog belangrijker, schoon!

 

Nog even bij Luis op de koffie voor een tweede meeting met Esmee, waarna we een forse lunch kregen voorgezet van onze vriendelijke gastheer en daar gingen we met z'n drieën, op weg naar huis! En inderdaad, zondagnacht arriveerden we redelijk uitgeput, maar heelhuids weer op de Zwarte Dijk.

 

Weer raak! - 20.1.2010

 

Hoera, gisteren was het weer raak! Dachten we nog over een stuk kaas te beschikken, helaas, de kaas weg ineens. Zoeken naar de kaas dus met z'n allen wat op zich al een vreemde aangelegenheid is. Want waar laat iemand 1,5 kg kaas, behalve in de koelkast of in een kaasdoos? Wij dus normaliter in een normale, speciaal daarvoor aangeschafte officiële Tupperware kaasdoos (met scheidingswandje voor diverse soorten).

 

Geen kaas dus in de koelkast en niet in de kaasdoos, waarvan één helft in de vaatwasser stond. Kaasschaaf en deksel stonden verlaten op het aanrecht. Navraag bij de stagiaires van die dag leverde niets op. Nee, zij hadden geen honden in huis gelaten. Nu er nieuwe ladingen stagiaires rondlopen vanaf half januari, zitten alle honden overdag in de kennel om ongelukjes hier en daar zoveel mogelijk te voorkomen. Het systeem werkt prima, maar niet voor de kaas blijkbaar. Het verhaal klopte, vanaf 's ochtends vroeg zaten zelfs de Weimaraners achter slot en grendel.

 

's Avonds kwam de oplossing van het raadsel. Myrthe bekende zéér schuldbewust dat ze uit veiligheidsoverwegingen Tara en Joya apart eten had geserveerd en daartoe Joya even in de keuken had opgesloten met haar voerbak en Tara in de bijkeuken. Daarbij was Joya echter niet langer dan hooguit vijf minuten zonder toezicht in de keuken geweest. In die tijd, die ze normaal nodig heeft om haar voerbaak te ledigen, had ze dus nu ook kans gezien én een bak brok én die 1,5 kg jonge kaas met korst en al naar binnen te werken.

 

Als ik dan bedenk dat ik ná het voeren die ochtend een preek heb gehouden tegen vier stagiaires over het niet fietsen of veel bewegen na de maaltijd i.v.m. maagtorsiegevaar etc. en dat ik dan een kwartiertje later met Joya ben gaan fietsen omdat ze toch niet veel brok op had die ochtend en ik een kein rondje wilde maken, dan heb ik wel héél veel geluk gehad. Enfin, die kaas is inmiddels vervangen maar Joya vervangen, dat is onmogelijk!

 

Kou en verveling - 7.1.2010

 

De kou houdt nog steeds aan met als gevolg dat de normale aktviteiten wat beperkt zijn. Fietsen gaat al wel weer en dus proberen we alle honden dagelijks toch een flinke ronde langs de fiets mee te laten gaan. Imme en Xanto gaan met z'n tweeën aan één fiets, Joya en Tara vormen een duo, Aevie en Cliff gaat redelijk samen hoewel Aevie nog steeds vindt dat Cliff veel te langzaam is én te veel plaspauzes in moet lassen en Fanny en Cedric gaan als koppel. Met de gladheid doen we één hond tegelijk voor de veiligheid, maar sinds twee dagen gaat het weer redelijk.

 

Hoe dan ook, het trainen in de bossen wordt beperkt, want het duurt erg lang voor je met auto en hond bij het bos bent. Wat normaal in 10 minuten gebeurd is, kost nu zo'n dikke 20 minuten en dan weer terug. Tara begint zich dan ook duidelijk te vervelen, ze is niet voor niets de junior van onze "stal" en dat zullen we weten ook! Normaal apporteert ze al alles wat los én vast zit in huis, sleurt kleedjes door het pand, probeert via de trap naar boven te komen om dan de bedden ondersteboven te graven. Degene die z'n kamerdeur vergeet te sluiten is absoluut de klos!

 

Gisteren hebben we Tara en Cedric al een uur los op het terrein laten rondsjouwen terwijl ik ze vanuit de woonkamer in de gaten hield. Dolle pret! Cedric komt ook in z'n tweede jeugd en rent, blaft, springt en hijgt wat af achter Tara aan. Gunt hij zichzelf een minuutje rust, dan duikt Tara met jeugdig elan weer boven op hem en beginnen ze van voren af aan. Joya distantieert zich van dit speelse gedoe, zij jaagt de eenden en kraaien van en rond de vijver weg. Na een uur dollen meende ik dat Tara wel voldoende was uitgelaten maar niets was minder waar. Stralend en spetterend van energie kwam ze weer thuis met een vragende blik: "Wat gaan we nu doen?. Niets dus even alsjeblieft!

 

Tara is creatief genoeg en zoekt wel dingen om de dagen door te komen. Ben ik misschien de afstandsbediening kwijt? Tara heeft 'm gevonden. Schoenen kwijt? Ook die weet Tara gelukkig te liggen. Wasgoed? Schoon of vuil? Maakt niet uit, Tara haalt het wel. Handschoenen? Laarzen misschien? De theedoek dan? Gek word ik ervan!!!!! Uiteindelijk sluit ik haar ten einde raad een uurtje in de bijkeuken op. Vindt haar terug tussen de poten van Joya opgerold, niet op haar eigen kleedje. Dat heeft ze "uitgekleed", naden losgetrokken, vulling er uit, het lijkt wel een sneeuwstorm in de bijkeuken. Ook geen oplossing dus.

 

Dan krijg ik een nieuw idee. Eén van de stagiaires is nogal handig met de clicker en biedt aan Tara kunstjes te gaan leren. Prima idee wat mij betreft. Zus Sprokkel was vorig weekend vanuit Engeland op bezoek en liet haar hele trukendoos zien: van doodliggen (heel eng dus!) en omrollen tot high én low five. En dus verdwijnt Tara helemaal blij met Myrthe naar de stal, ze gaat leren pootjes geven. Een doorslaand succes! Alleen duurt het niet lang, want Tara is nogal slim, dus na een minuut of 15 kent ze het trucje al: linkerpoot, rechterpoot, linkerpoot, rechterpoot, etc., etc. Dan maar samen met Xanto, de werkelijk domste draadhaar die ik ooit heb meegemaakt (de liefste overigens ook!) en dat duurt gelukkig veel langer. Tara doet het hem steeds voor, maar helaas, pas na een halve dag kan Xanto eindelijk op verzoek onze hand aanraken, het "touchen". Vindt zichzelf een hele piet ook en is duidelijk zeer content met zichzelf. Tara lijkt hem toe je juichen: "Leuk joh, jij kan het ook!". En zo komen we de dagen door met z'n allen, de stemming stijgt wel, want het is toch zo'n leuk gedoe met die honden die er duidelijk ook veel plezier in hebben. Morgen maar eens met Aevie het een en ander proberen, die staat de hele dag al vanuit haar eigen kennel de boel in de gaten te houden, zij is met haar 9 jaar ook altijd nog in (gelukkig!) voor iets nieuws of een spelletje. En Tara? Die stuurt vanavond een mailtje naar haar zus Sprokkel in Engeland om te vertellen wat ze vandaag heeft geleerd!

 

Roerige dagen! - 1.1.2010

 

De feestdagen met alles daaromheen gaven wat extra cachet aan ons toch al niet echt saaie bestaan. Quincy is dermate opgeknapt van haar tandheelkundige perikelen, dat ze nu als een puppy van 10 weken door het huis jakkert, iedereen uitdaagt tot een stoeipartij en bovendien bij iedereen zit te bedelen om eten! Geen weggegooid geld dus voor deze aktie, maar voor ons wel een eyeopener dat ze blijkbaar toch wel heel veel last van haar kiesjes heeft gehad. Dat is natuurlijk even iets minder als je je dat realiseert. Enfin, behalve dat ze vandaag voor het eerst van de trap is gevallen (wat een complete familiehysterie op gang bracht), gaat het weer helemaal top met haar.

 

De periode rond Kerst was in die zin rumoerig omdat het ontzettend koud was. Zó koud zelfs, dat wij voor het eerst in de geschiedenis hier besloten alle honden naar binnen te halen, d.w.z. in de stal te huisvesten. Fanny sloeg meteen op tilt want dat betekende dat ze tot regelmatig contact met Aevie, Imme, Danka en Joya werd "gedwongen" en dat allemaal in háár stal. Niet dus, want Joya en Tara bleven in huis, samen met Teckel, terwijl de rest van de honden buiten, d.w.z. in de stal, zou blijven.

 

Aevie en Cliff konden één kennel met tussendeur delen wat ze beiden tot onze verbazing als een enorme vooruitgang zagen, vooral toen wij besloten de tussendoor open te laten. En daar 's avonds laat Aevie en Clifford, toch niet bepaald kleine draadharen, in één mand aantroffen! Het enige lastige was dat wij de twee reuen van onze huisarts te logeren hadden, wat Cliff erg spannend vond. En erg leuk om ze eens even flink aan te blaffen en af te snauwen door de kennel heen. Laten dat nu een Ridgeback en een Viszla reu zijn, die hier al járen komen en zich absoluut niet de kaas van het brood laten eten. Dus ontstond er een ordinaire scheldpartij en daar werd Aevie toch zó boos over, dat ze Cliff kordaat bij de strot greep om orde op zaken te stellen. Helaas... Cliff stelde geen prijs op de inmenging van z'n vriendin en dus klapte ons duo boven op elkaar. Nadat Léon het even had aangezien omdat hij verwachtte dat ze zelf wel wijs zouden worden, heeft hij toch maar ingegrepen en de stalbezem tussen de kemphanen laten landen. Einde conflict, maar ze liepen al grauwend en mopperend naar buiten, vooral Aevie was zwaar beledigd én boos. Na 10 minuten liep ze zelfs nog te chagrijnen en toen wij de volgende dag met z'n drieën gingen fietsen en Cliff een ongeplande plasstop in wilde lassen, begon ze hem alsnog even af te snauwen. De gemoederen zijn inmiddels weer bedaard en Cliff heeft begrepen dat het niet de bedoeling is dat hij zich met de logees bemoeit. Wat hij dan ook wijselijk niet meer doet!

 

Ook in de stal bleef het onfatsoenlijk koud en dus besloten we tot de aankoop van een heus warmtekanon. Prima investering, want zo hielden we de vorst buiten. Alleen hadden we even niet bedacht dat er 40 liter diesel in de tank gaat, wat a. duur is en b. niet direct voorhanden. Dus twee jerrycans van 20 liter elk gekocht en elke dag vertrok wel iemand om diesel te halen. Een specialist adviseerde ons landbouwdiesel te gebruiken, een stuk goedkoper moest dat zijn. Na de kerst gingen we eens informeren bij een bevriende boer die meteen hard begon te lachen. Voor de prijs hoefden we het niet te doen, ook landbouwdiesel is behoorlijk in prijs gestegen, maar de uitlaatgassen leken hem niet bevorderlijk voor de gezondheid van onze hondjes. Dus maar weer op gewone diesel verder.

 

De jaarwisseling ging geweldig! Niemand van de honden wordt ook maar nerveus van vuurwerk, hoewel Joya en Tara de opwinding er om heen niet bijzonder vonden. Een hoop vrienden van de kinderen liepen in en uit, knalden met vuurwerk en natuurlijk carbid, wat enorme knallen gaf, maar ze liepen ook steeds in en uit en daar ergerden de grijze dames zich meer aan. De muziekinstallatie was naar de stal verhuisd en stond op vol volume. Letterlijk geen hond die zich daaraan ergerde, ze lagen allemaal opgerold de boel te bestuderen: opgeschoten jongeren die de stal in en uit wandelden, biertje dronken en sigaretje rookten en waarvan een aantal toch elke keer even langs de honden liep voor een aai of kort gesprekje. De champagne om 12.00 uur hebben we in de stal genuttigd zodat iedereen in de feestvreugde kon delen. Tegen vijf uur werd het echt stil en pas tegen negenen op Nieuwjaarsochtend liet de eerste hond zich horen, toch een luxe begin van het jaar! En nu maar weer diesel halen, want inmiddels vriest het weer behoorlijk.

 

Operatie Teckel - 15.12.2009

 

Afgelopen week was wel heel heftig. Het begon eigenlijk vorige week al, of eerlijk gezegd, nóg eerder, toen ik langzaam aan steeds vaker constateerde dat Teckel wel een enorm penetrante lucht vanuit haar bekkie verspreidde. Aangezien Teckel standaard in bed slaapt bij dochterlief en wij samen wel eens een film kijken in bed, werd ik meer dan me lief was geconfronteerd met deze lucht. Ook al omdat Teckel van nature nogal hartelijk is en elke bezoeker met veel enthousiasme aflikt, bij voorkeur in het gezicht natuurlijk. Ook gaat ze (als ze de kans krijgt) 's ochtends de slaapkamers langs van degenen die nog nét niet wakker zijn om daar enigszins bij van dienst te zijn. En ik kan iedereen verzekeren: een slobberende teckel met vieze tanden wil je 's ochtends niet in je bed hebben!!!

 

Goed, na enig aandringen bij dochter "mocht" Teckel dan toch naar de dierenarts voor gebitsreiniging. Ik had al geprobeerd wat te poetsen hier en daar en wat tandsteen weg te krabben, maar dat ging niet echt goed. Teckel wilde niet namelijk! Goed, Teckel naar de dokter begeleid met veel misbaar van de hele familie. Het leek wel of ze nooit meer terugkwam, zo namen we allemaal afscheid van haar. Enfin, Teckel onder narcose en de dierenarts aan het werk. Viel best mee vond hij, net voordat hij op de boosdoener stuitte: een hele vuile kies. Zodra de tang er op werk gezet spatte echter de halve kies in het rond tot stomme verbazing van de dokter en mijzelf (ik hing er uiteraard ook boven). Het glazuur liet gewoon los en daaronder zat nog een stuk kies.

 

De dokter zuchtte eens diep en daarna bespraken we de mogelijkheden: eruit halen of laten zitten en kijken wat er zou gebeuren. De behandeling werd voortgezet, maar tot mijn grote schrik herhaalde de hele procedure zich nog eens aan de andere kant van Teckels kleine bekkie. Op dezelfde plaats, misschien toch ergens op gebeten waarvan dat niet bedoeld was en daarbij de twee kiezen beschadigd. Maar ja, wat nu want hier leek de wortel in het gedrang te komen. Dapper riep ik dat deze kiezen er dan maar uit moesten, maar toen de dierenarts zei dat hij dan wel flink zou moeten gaan slopen en ik aan z'n gezicht zag dat hij daar niet op zat te wachten, besliste ik snel anders. Teckel en ik zouden naar de tandarts gaan. Prima idee, zo vond onze dokter.

 

Wij met verwijsbrief de deur weer uit, dat wil zeggen, een knikkebollende teckel en een bloednerveuze pseudobaas: van tand-dingen houd ik dus niet zo. Enfin, de afspraak werd gemaakt, met veel problemen overigens, want we konden Teckel niet zo maar afgeven natuurlijk, Teckel moest meteen worden geholpen of tenminste in slaap gebracht want Teckel houdt niet zo van dierenartsen en zat al te shaken toen ze voor de tweede keer in één week in de auto moest. Ik haar uitgelegd onderweg dat ze er niets van zou merken, dat ze daarna geen pijn meer in haar bek zou hebben (want dat moest toch wel had ik ondertussen bedacht) en dat ze morgen weer helemaal fit zou zijn. Oh ja, en of ze ook niet zo kinderachtig wilde doen, maar dezelfde stoere meid zijn die ze anders ook was. Teckel keek me aan, zuchtte eens diep en rolde zich op op mijn nieuwe autostoel met stoelverwarming.

 

De operatie duurde voor mijn idee véél te lang, ze belden maar niet. Ik besloot zelf te bellen, maar tegelijkertijd ging mijn mobiele telefoon en had ik de kliniek aan twee kanten aan de lijn. Teckel was klaar en kon over een uurtje naar huis, hoera!! Teckel werd met spoed opgehaald, de (forse) rekening bijna met plezier betaald en daar zat Teckel te wachten met een zéér chagrijnig smoelwerk, in een flatkenneltje waar ze direct uit wilde stappen toen ze mijn stem hoorde. Gelukkig greep een bijdehante stagiaire (die zijn er schijnbaar ook) haar in de nek en bespaarde mij daarmee een volgende operatie en rekening, waarna ik Teckel in de armen kon sluiten. Ze was nog een dagje wat suffig, mocht niet eten (grote ramp voor Teckie), maar de volgende dag toonde ze een ware metamorfose: ze jumpte door het huis als een soort ongeleid projectief, huppelde alle grote honden af om gedag te zeggen, deelde volstrekt onwillekeurig likjes uit aan iedereen die dat maar wilde (en dat willen we nu wel, letterlijk een verademing nu) en ze is me toch vrolijk geworden. De sneeuw geeft even een extra dimensie aan haar leventje, ze racet met de draadharen gezellig door de wei, probeert het ijs, blaft en huppelt. Wat een wortelkanaalbehandeling toch al niet kan doen zou je zeggen. Want inderdaad: ze heeft twee wortelkanaalbehandelingen ondergaan, waarna de kiesjes zijn afgedopt. Probleem verholpen dus en ze mag alles weer eten. De schade van twee dagen niet eten heeft ze inmiddels volledig ingehaald.

 

We zullen voor de zekerheid haar tandjes nu met enige regelmaat poetsen om nieuwe tandplak te voorkomen. Dit geeft wel weer eens duidelijk aan hoe belangrijk het is regelmatig het gebit van je hond te controleren en niet alleen als er eetproblemen zijn. Honden bijten op van alles en kunnen daarbij hun gebit flink beschadigen. Onze Aevie heeft eveneens een wortelkanaalbehandeling gehad, maar liet geen enkele vorm van pijn zien. Ze apporteerde alleen zo slecht! Joya heeft haar hoektand afgebroken maar geen last daarvan. Poetsen kan tandplak en daarmee tandsteen voorkomen, ik geef direct toe: het is een rotklus en veel werk, maar toch wel belangrijk. Teckel gaat in ieder geval fijne kerstdagen tegemoet en wenst iedereen hetzelfde toe!

 

 

Aevita en de fiets - 6.12.09

 

Onze Aevie is een pittige tante, dat weten we al járen, maar we hadden ook een stille hoop dat ze met het klimmen der jaren ook wat tammer zou worden zogezegd. Niets is minder waar, ze is misschien wat coulanter naar de kinderen (haar eigen dochters bedoel ik dan) toe, maar voor de rest hanteert ze nog steeds haar eigen programma. En dat maakt haar ook zo vreselijk leuk eigenlijk. Het is een zelfbewuste hond met een riant gevoel voor humor!

 

Het leukste wat haar kan overkomen zijn bezoekers die naar draadharen komen kijken. Aevie doet dan de selectie, zoiets in de trant van "geschikt" of "ongeschikt". De test wordt uitgevoerd door de niets vermoedende bezoekers óf a. heel vriendelijk óf b. bijzonder onvriendelijk te benaderen. Ze bekijkt ze eerst vanaf het dak van haar nachthok, favoriete uitkijkplek en daar vindt de eerste selectie plaats.

Komt men door deze ballotage heen, dan laat ze zich met een soort van plof van haar hok vallen (nieuwelingen schrikken hier altijd van, succes verzekerd!) en daarna steekt ze haar neus door de tralies. Zijn de bezoekers goed bevonden, dan kan er geaaid worden, vallen ze door de mand dan laat Aev enigszins dreigend haar tanden zien en produceert tegelijk een diep, onaangenaam rochelend geluid dat voor grommen door moet gaan. De meeste mensen schrikken dan erg snel terug, waarna Aevie zich nog ietsje groter maakt (ze is al geen kleine teef) en nog ietsje dichter tegen de tralies gaat staan. Zo net of ze er doorheen wil.

De meeste mensen draaien zich op dit punt af en gaan verder naar Cliff, die dan al kwispelstaartend voor het hek staat. Op dat moment slaat Aevie definitief toe en klapt met luid geblaf en gegrom zo ongeveer óp de tralies! Geweldig effect altijd, "make my day" staat op Aevie d'r snoet te lezen. Het aardige is dat wij haar dan even helpen door met een weids gebaar haar kennel open te gooien. Dan valt haar zorgvuldig opgebouwde imago onmiddellijk in elkaar omdat ze naar buiten sloft en gezellig naast ons komt staan om aangehaald te worden. Daarna mag het bezoek, dat tegen die tijd van de verbazing is bekomen, haar ook aaien.

 

Een andere act is die met de fiets. Aevie is om één of andere duistere reden gék van regenwater in plassen. Ze krijgt thuis ook te drinken uit de regenton die momenteel goed gevuld is en blijft. Maar we fietsen ook elke dag één, soms twee keer met haar en Cliff samen. Ze vormen tegenwoordig een leuk span en gaan makkelijk mee op de fiets, of liever gezegd, náást de fiets. De eerste kilometers gaan prima, althans voor Aevie, Cliff wil eerst de hele tijd plassen, veel en vaak, zodat we regelmatig op de rem moeten. Aevie wacht dan wat geïrriteerd tot haar buurman klaar is en dan gaan we verder. Maar na die paar kilometer krijgt Aevie dorst, heel erg dorst zelf en dan gaat ze op zoek naar plassen, liefst grote waar ze lekker doorheen kan banjeren, maar als die er niet zijn voldoen kleine plasjes ook. Dat betekent dat we bij iedere geschikte plas op de rem gaan of, als ik niet snel genoeg ben, de berm ingesleurd wordt. aangezien Cliff en Aevie aan één dubbele riem zitten, wordt Cliff ook meegesleurd. Nu doet Aevie kwa gewicht zeker niet onder voor Cliff, maar kwa inzet en doorzettingsvermogen is ze hem veruit de baas. En dus wordt Cliff achter haar aan gesleurd, tot z'n grote ellende óók door de plas waar hij geen liefhebber van is. Gelukkig hebben wij naast de lange weg van het dorp naar ons huis fijn veel diepe modderplassen liggen en kan Aevie haar gang gaan. Zelf zijn wij hier al volledig aan gewend en Cliff eigenlijk ook. Maar nieuwe stagiaires worden regelmatig door Aevie verrast met dit soort "remmen!!"-gedrag. En dat ondanks dat we ze écht waarschuwen! Het alleraardigste traject is natuurlijk in het donker 's avonds op een weg zonder lantaarnpalen. Zo'n zielig fietslampje verlicht dan ook niet veel, maar Aevie weet echt elke mini-miniplas te traceren. Ik niet dus. En dus hobbelen we als trio in het donker over de Zwarte Dijk, op naar het huis bij de lantaarnpaal. Eén ding weten we wel heel zeker: ondanks haar leeftijd zijn de ogen van Aevie nog prima!!

 

 

Alcoholcontrole voor Xanto - 20.11.2009

 

Dat het een behoorlijke tijd stil is geweest rondom deze rubriek wil niet zeggen dat er niets is gebeurd. Eigenlijk is er zoveel gebeurd dat we geen tijd en puf meer hadden om het op te schrijven. De meeste struikelblokken waren de laatste tijd gelegen in familie- en gezondheidproblemen, maar nu lijkt het tij zich weer in een rustiger richting te gaan keren. Alle beschikbare tijd is aan de honden besteed (uiteraard) en die zijn - met hulp van alle mensen om ons heen - niets te kort gekomen.

 

Zo kwam het ook dat Mark met Xanto een GG-cursus heeft gevolgd. Aangezien het om de officiële versie van Cynophilia ging, namen zowel Mark als Xanto dit heel serieus en werd er volop getraind. Tot groot vermaak van Xanto. Dat wil zeggen: de eerste weken. Daarna kreeg hij door dat er nogal wat van hem werd gevraagd en dan is bij Xanto de pijp snel leeg. Jachtoefeningen en apporteren, dat is iets anders, maar om op een nat veld op je kont te moeten gaan zitten terwijl Mark doorloopt, dat ging hem nét iets te ver. Naar de plaats terugsturen, een simpel vakje afgezet met pilonnen en een kale riem, daar zag hij ook het nut niet van in. Had er nu een lekker kussen gelegen, dan was het allemaal nog niet zo erg geweest, maar deze onzin?? Enfin, aangezien Mark z'n zakken volzaten met koekjes, worst, kaas etc., was Xanto op het eind dan toch genegen tot medewerking en legde hij uiteindelijk een schitterend examen af met de kwalificatie ZG.

 

Voor het zover was echter, waren Xanto en Mark vele malen naar Breda gereden. In de auto van Mark, een stevige, "normaal" uitgevoerde personenauto dus. Alwaar Xanto zich na twee ritjes riant op de voorstoel had geposteerd. Mocht Mark uitvallen, dan had Xanto zó het stuur over kunnen nemen. Tot die tijd rolde hij zich stevig op tot héél klein pakketje hond tot de KC Breda in zicht was. Bij de laatste bocht hees hij zich overeind, rekte zich eens uit en dan kon het lieve leven beginnen.

 

Eén van de laatste keren dat ons duo naar Breda ging verliep echter wat anders. Mark was goed en wel de doorgaande weg richting Breda opgedraaid, toen hij aan de kant werd gesommeerd door een politieagent. Terwijl Mark het raam opendeed vertelde de man nietsvermoedend dat hij van de politie midden- en westbrabant was (wat Mark natuurlijk gráág wilde weten) en dat hij bezig was met een alcoholcontrole. Of Mark maar even wilde blazen? Op dat moment kwam Xanto in aktie en terwijl de agent bezig was met de blaaspijp stak Xanto z'n hoofd vóór dat van Mark uit het raampje. Het effect is duidelijk: toen de agent opkeek zag hij niet, zoals verwacht, het hoofd van Mark, maar de kop van Xanto... De man deinsde achteruit, wat volstrekt overbodig was, want als er één sukkel hier in de club is, is het Xanto wel. Inbrekers moeten we hem nog aanwijzen vermoedelijk! Mark kon het niet laten en vroeg aan de agent: "Wie blazen? Hij of ik?". Liever Mark dan toch maar. En terwijl Mark z'n best deed op de blaaspijp trok Xanto tzich netjes terug op z'n eigen stoel. Mark was nuchter, Xanto ook gelukkig en daarmee konden ze hun weg vervolgen. De weg naar Breda heeft Mark gierend van de lach afgelegd, elke keer zag hij het hoofd van Xanto weer voor zich en de reactie van de agent. Thuisgekomen konden wij meedelen in de vreugde, ook wij konden ons het tafereel volledig voorstellen. En Xanto? Die gaapte eens hartgrondig en verdween in z'n nachthok, blijkbaar slaap te kort gekomen onderweg....

 

Dekkingsperikelen - 7.10.2009

 

Afgelopen week was het druk hier, niet geheel ongebruikelijk bij ons. Met het nieuwe schoolseizoen komen de nieuwe stagiaires weer die allemaal moeten worden ingewerkt. Tegelijk komen de appels van de bomen, samen met de peren natuurlijk (30 kg pruimen waren al verwerkt en "gelukkig" was een tak afgebroken, dat scheelde weer 10 kg!) en tussendoor kwam nog een boswachter uit Luxemburg z'n teef laten dekken. De goede man dacht dat op advies van z'n dierenarts zo rond de 9e dag te laten doen. Dat leek ons minder, dus werd de afspraak verplaatst naar de 11e dag, een zeer dukke en hectische vrijdag..

 

Zo arriveerde deze nietsvermoedende meneer met z'n hond in een keuken die vergeven was van appelschillen, klokhuizen en schillende en snijdende stagiaires. Persoonlijk zorgde ik voor de appelmoes, waarbij ik had besloten de appels niet met een laagje water op te zetten, maar te verzuipen in een fles Amaretto die ik nog had staan en eigenlijk niet zo lekker vond. Prima voor de kokerijen dus!

Na de koffie viste ik Xanto uit de kennel en liet hem kennismaken met z'n nieuwe vriendin. Dat ging redelijk goed totdat de avances wat té heftig werden naar de zin van deze Blacky (die door de stagiaires werd uitgescholden voor "Vlekkie", niet voor de hand liggend bij een Duitstalige hond). Blacky beet flink van zich af, waarbij de baas telkens wilde corrigeren. Dat mocht weer niet van mij, ze regelen het zelf wel en Xanto is gehaaid genoeg om met een andere tactiek voor de dag te komen als dat nodig is. Blacky was duidelijk nog wat aan de vroege kant, maar liet zich na een half uurtje toch netjes dekken, iedereen happy, ik niet in het minst, want toen ze eenmaal vastzaten gaf ik de lijn aan Léon en verdween weer richting appels.

 

Toen de heren binnenkwamen en Léon de papieren kopieerde, kwam ook mijn zoon eindelijk uit bed met het doel een ontbijtje te verzorgen. Schrok wat terug van de hoeveelheid mensen en besloot een uurtje later terug te komen. Ondertussen zat onze Luxemburger aan de koffie te wachten op Léon, waarbij hij blijkbaar met stijgende verbazing onze verrichtingen volgde. De appelen gingen namelijk vanwege de hoeveelheid in een wildpan en werden ruim voorzien van de Amaretto (fles was groter dan ik dacht). Na een tijdje vroeg de man voorzichtig wat ik aan het maken was, appelcompote misschien? Ja dus. En dat met Saronno? Ja dus. Of dat wel kon? Ja dus! Waarop hij vertelde dat ze dat in Luxemburg niet deden. "Nu, hier ook niet normaliter, dacht ik nog maar zei dat niet. Ik vertelde hem dat het met Strohrum ook goed gaat. De man z'n ogen werden steeds groter en wij kregen steeds meer pret. Myrthe, een ex-stagiaire die inmiddels vast bij ons helpt en een groot (vaak misplaatst) gevoel voor humor aan de dag legt, greep de fles nog maar 's en goot nog wat in de pan.
Ondertussen kwam zoonlief weer boven water, bekeek de situatie en constateerde dat iedereen er nog steeds was. Opeens vertrok z'n gezicht in een enorme grijns, waarop hij mij toevoegde: "Hé mam, weet die man wel dat hij tussen de dekking en de geboorte van de pups gewoon naar huis kan????", waarop wij in lachen uitbarsten. Léon, eindelijk terug van het kopieerapparaat, snapte uiteraard de opwinding helemaal niet, maar ging stoïcijns door met de uitleg van Xanto's papierwinkel. Verder ging alles goed.

 

De volgende avond kwam onze Luxemburger, die Yves bleek te heten wisten we nu, weer terug met Blacky. Blacky was inmiddels wat beter gehumeurd en oprecht blij Xanto terug te zien. Na de snelle dekking kwam iedereen weer binnen, waar we dit keer met drie man al zaten te eten. Gastvrij schoven we een stoel bij en vroegen Yves of hij ook soep wilde. Yves bedankte voor de eer en hield het bij koffie. We drongen nog even aan voor de vorm, maar Yves hield stand: hij wilde géén soep. Ik begreep het al snel en verklaarde onze bezoeker met de hand op het hart dat in deze soep géén alcohol zat verwerkt. Onze Yves stikte bijna in z'n koffie en verzekerde ons dat hij dat ook niet had verwacht. Wat niemand geloofde. Na de koffie vertrokken Yves en Blacky, maar niet nadat hij ons buiten nog een Luxemburgs recept voor appeltaart met eierschuim had gegeven. Nou ja, misschien leuk voor een volgende keer...

 

 

Watje! - 26.9.09

 

Dat ikzelf een watje ben wat dieren betreft wist ik al lang, dit vaak tot grote ellende van mijn huisgenoten. Ik kan het niet helpen, maar spinnen, oorwurmen en ander gespuis zet ik gewoon via het raam buiten. Alleen vliegen ga ik te lijf met een vliegenmepper, die beesten irriteren mij zo gruwelijk en ze zijn er zo veel in en om het huis dat ik er stapelgek van word. Maar verder wordt alles hier gespaard en zo mogelijk vertroeteld.

 

Toen ik dan ook vanochtend met Tara een rondje fiets deed, werd ik verrast door een groepje van drie kattebeesten, die langs de weg in de berm bij elkaar zaten. Er was enige opwinding te bespeuren bij dit trio, waardoor ik vaart minderde en Tara, die wat onrustig aan de lijn wiebelde, vermanend toesprak. Iets in de trant van "Foei, poes", want het lijkt me zo leuk als ze rondwandelende katten met rust laat. Net als haar vader Eros, die er ook een problemen mee heeft. Nou ja, als je alleen met hem weg bent. Normaal gaat hij samen met Fanny mee fietsen en Fanny is gék op katten. Als ze de kans ziet vertelt de kat de ontmoeting met haar niet na. Jammer genoeg heeft Fanny een zeer slechte invloed op Eros, dus met z'n tweeën aan de fiets en dan een passerende kat loopt op een regelrechte ramp uit!!

 

Maar goed, Tara is een superbraaf hondje en minderde dus meteen vaart. De katten stoven uiteen, hoewel de derde, duidelijk de oudste van het stel, haar vertrek zo lang mogelijk uitstelde. De oorzaak van deze vertraging lag op de grond, een jonge duif die de dames Kat te pakken hadden. De duif probeerde weg te komen bij het zicht van mijn grote grijze jachthond en hobbelde richting heg. Dat leek me geen goed idee want het kattentrio zat gapend en grijzend even verderop op het erf te wachten op de dingen die zouden gaan komen. Dus ik Tara in zitstand gecommandeerd en achter de duif aan. Diertje opgepakt, het zag er redelijk ongehavend uit op een pootje na en daar stond ik dan: een fiets, jachthond met lange lijn en een paniekerige duif. Linda gebeld, maar die nam niet op. Pascal, één van onze weekendassistenten gebeld, die nam wél op. En beloofde mij te komen "redden". Nu heb ik een hekel aan wachten, dus ik hing de lijn van Tara om m'n rechterpols, de duif in m'n linkerhand tegen m'n jas gedrukt en zo op de fiets met de rechterhand en wat commando's richting Tara die het midden hielden tussen "rustig", "volg" en "goedzo!". De katten keken mij met misprijzende blikken na...

 

Het leek te lukken, zij het dat ik geen verdere obstakels tegen moest komen. Zoals bijv. een hondje van een boerderij verder. Het ging goed, tot m'n telefoon ging. Pascal wilde weten waar ik precies was. Met de linkerhand telefoon uit rechterbroekzak gevist (knap!) mét duif en hond in rechterhand. Pascal was er daarna al snel en nam de duif van mij over.

 

Eenmaal thuis ging de duif in een puppybench en onderwierpen wij het diertje aan nader onderzoek. Het pootje leek toch gebroken, waardoor de duif niet kon lopen en ook niet opvliegen. Uiteindelijk leek het alle betrokkenen (en dat waren er al heel wat inmiddels) beter en vooral diervriendelijker de duif de nek maar om te draaien. Ik niet dus!!!! Léon was weg en is daar overigens ook geen held in. Linda was bij het woord "nek omdraaien" onmiddellijk op de fiets vertrokken met twee honden en dochterlief en schoondochter boden ook al geen soelaas. Naar de dierenarts twee dorpen verder ging me te ver eerlijk gezegd. Als laatste kwam m'n zoon z'n bed uit: bingo!! Onder de koffie vertelden we hem wat z'n eerste klus voor die dag zou zijn, waar hij niet blij van werd. Uiteindelijk heb ik hem herinnerd aan een bezoek dat we ooit aan een postduivenmeneer brachten waarbij Robert met die meneer naar de duiven ging, 10 jaar oud. Toen ik later naar hem op zoek ging, bleek dat ze hem hadden geleerd hoe je "overtollige" postduiven moest afmaken, niet bepaald de dag die ik voor m'n familie in gedachten had. Maar nu kwam de herinnering ónmiddellijk boven en kon ik Robert melden dat hij al eerder een duif had afgemaakt. Uiteráárd kon hij zich dat niet herinneren. Nadat we met z'n allen echter de toekomst van de duif hadden geschilderd ( doodgaan van stress en uitputting), zuchtte Robert, dierenvriend als hij is, eens heel diep en beloofde dat hije.e.e.a. zou regelen. Tja, dat is het boerderijleven, voor ons als mensen van stadse afkomst toch altijd weer even wennen. Toch blij dat ik het diertje heb meegenomen, want doorgemaakt worden door drie katten lijkt me ook geen pretje. Maar het bijft altijd vervelend, zelfs als het ratten (zouden) zijn...

 

Klachten 2 – 28.8.09

 

Nog niet alles gaat geheel naar wens hier, d.w.z. er blijven wat irritatiepunten en die betreffen in deze het gedrag van onze jongste Weimaraner, Ostara, die gewoon Tara wordt genoemd. Voor insiders Taart dus. Taratata! doet het ook al goed, ons grijze kleutertje komt onmiddellijk te voorschijn als we iets roepen wat op haar naam lijkt. Prima hond dus zou je denken, een jachthond die alles in de steek laat om bij de baas komen. Enerzijds wel, anderzijds is ze een regelrechte ramp op pootjes. En waarom? Nu, het volgende is het geval.

 

Op de leeftijd van zeven weken ben ik begonnen met de training van Tara. Samen met de nestgenoten Cleo en Sprokkel (ach, what’s in a name nietwaar) zat Tara bij mw. Blokland op de puppenclub, waar ze zeker haar best deed maar niet direct uitblonk in prestaties. Apporteren? Geen idee wat ik daarmee kon bedoelen. En daar bleef het bij, tot heimelijk vermaak van de eigenaren van Cleo en Sprok die mij subtiel meldden dat hun hond het toch wel “deed”.

 

Ach, onze Taart is gewoon een laatbloeier dacht ik dan en daar heb ik ook gelijk in gekregen. Ze heeft een ruime voorsprong op haar zusters en was de eerste die met allerlei soorten wild liep te sjouwen, het ook nog apporteerde en bovendien drie weken geleden haar eerste Africhtingbrevet  in België haalde. Daarvoor haalde ze op vier wedstrijden drie Basisbrevetten met hoge punten, dus wij zijn erg trots op haar. Wat is dan het probleem zou je denken?

 

Het lastige is dat Tara apporteren inmiddels niet alleen erg leuk vindt, maar gewoon helemaal gewéldig. Dat houdt in dat ze werkelijk alles in huis oppakt en meesleept. Haar voorkeur gaat uit naar schoenen, mijn schoen wel te verstaan. Het probleem is echter dat als er niemand in de buurt is om het voorwerp aan te pakken, Tara het zelf wel ergens deponeert. Dat betekent dat ik inmiddels drie onvolledige paren schoenen heb! Af en toe vind ik er weer ergens één terug, onder de bank of zo, maar dat kan weken duren, afhankelijk van mijn schoonmaakwoede uiteraard.

 

Tara zit hier niet in het minst mee en geniet met volle teugen. Ze raapt handdoeken op, brengt de was mee op verzoek, haalt de krant ’s ochtends binnen, kortom, ze heeft het hartstikke druk. Leuk wel, maar ook heel vermoeiend, want elke keer komen we overal in huis en op het erf, en nu zelfs ook al in de auto een verwachtingsvol smoeltje tegen dat “iets” aan wil bieden. Inmiddels werkt het ruim op onze lachspieren, want ook de visite wordt in het traject betrokken. Helemaal blij komt ze met iets aandragen, op deze manier is ze in ieder geval van aandacht verzekerd!

 

Afgelopen week maakte ze het wel heel bont, letterlijk dan. Wij zaten met visite in de keuken aan de drank en Tara was al een paar keer komen drammen en zeuren waarop ze was weggestuurd. Het bleef daarop stil onder de tafel tot wij een vreemd geluid uit de woonkamer hoorden. En ja hoor, daar kwam Tara aan, met tussen haar poten een groot bontkleed dat ze van de bank had gehaald. Ze mag namelijk op onze witleren bank als ze daar op dit kleed gaat liggen. Blijkbaar vond ze alleen op de bank toch minder aangenaam dus kwam ze met dit kleed (flink formaat) aansjouwen. Niemand zei iets, we staarden alleen maar in haar richting. Ze sleepte het kleed mee tot tussen onze keukenstoelen, mikte het op de grond, verschikte een paar plooien en plofte toen met een diepe zucht er bovenop, voorpootjes over elkaar gekruist. Hierna zuchtte ze nog eens diep, vleide haar kop op de poten en viel ter plekke in slaap. Het leverde veel plezier voor ons en bewondering van het bezoek op, wat een probleemoplossend vermogen liet deze hond hier zien met haar 11 maanden. Ik vond het echt helemaal geweldig. Dat belooft nog wat voor de toekomst! En als ze ditzelfde probleemoplossende vermogen a.s. zaterdag op de proef laat zien ben ik helemaal gelukkig!!!

 

 

 

Klachten – 25.8.2009

 

Het is even héél stil geweest op en rond onze website, maar dat wil niet zeggen dat er bij ons niets is gebeurd. Er gaat hier tenslotte geen dag voorbij zonder enige bijzonderheden. Soms is het veel beter niet alles te melden, maar vervelen doen wij ons zeker niet!

 

Jammer genoeg hebben we nogal te kampen gehad met gezondheidsproblemen van honden en mensen, maar voor nu lijkt alles weer in rustiger vaarwater gekomen te zijn en hopelijk kunnen we dat even zo houden.

 

Onze honden lopen zich de pootjes uit het lijf bij allerlei jachtproeven in Nederland en bij onze Zuiderburen en tussendoor zijn ook de gehoorzaamheidstrainingen weer begonnen. Marc en Imme zijn weer volop bezig, helemaal geweldig natuurlijk om onze Imme weer als vanouds door bos en veld te zien draven nadat ze vorig jaar haar achillespees geblesseerd had. Nou ja, geblesseerd is wel een zeer lichte term, door ruzie met een buurhond was de hele pees door. De twist tussen beide dames is trouwens niet bijgelegd en het ziet er naar uit dat het ook nooit meer goed komt. Krijgen ze elkaar in hun blikveld, dan is het hek van de dam en hebben we te maken met twee losgebroken pittbulls lijkt het wel. Ondertussen hebben ze nog kans gezien elkaar door de tralies van de kennels te molesteren. De schade is hierbij gelukkig beperkt gebleven tot wat scheuren in oren en schrammen over de neuzen, maar daar kunnen wij mee leven, zucht…

 

Verder heeft onze Eros zich ten doel gesteld alle logeerhonden aan een ballotageonderzoek te onderwerpen. Komen ze hier niet door, dan zorgt hij er hoogst persoonlijk voor dat deze indringers a. niet in zijn buurt komen en b. niet bij de andere honden komen en c. liefst ook niet bij ons in de buurt want hij is nogal jaloers ingesteld. Voor alle zekerheid bivakkeert hij nu samen met Fanny (ook niet zo’n allemansvriendin) in een kennel waar behalve tralies ook nog een deur geschoven kan worden. Veiligheid voor alles is ons nieuwe motto!

 

De rat is ook weer terug overigens, zij het dat het beest nu een andere route heeft gekozen om alsnog in onze achtertuin te belanden. Heel stiekem waggelt het kreng (want dat is het inmiddels geworden) ’s avonds laat over ons erf (hij heeft ons niet altijd in de gaten) en snuffelt alles af naar een brokje of ander voedsel. Laatst zat ik in het donker met een drankje op het terras en zag Rat richting keuken schuifelen. Dochterlief zat intussen bibberend van angst bij mij op schoot nota bene om maar niet met haar voeten op de vloer te komen!! Toen Rat in het vizier kwam riep ik heel hard “Boeh”, waarop Rat met een luchtsprong achter de schutting verdween en dochter alsnog heel boos op de grond belandde. Ik vond het wel grappig, maar was helaas de enige. Enfin, de rattenvallen die ik van onze dierenarts mocht lenen, worden alsnog van zolder gehaald.

 

Wel hebben we inmiddels noodmaatregelen genomen en de hele volière (favoriete plaats van Rat) aan een grondige vernieuwing onderworpen. Het gaas is allemaal gesloopt, de vloer uitgediept en voorzien van bestrating met daarover heen een laag beton. Morgen een smeervloertje er op en Rat kan in ieder geval niet via de bodem mijn toekomstige pluimvee belagen. Verder zijn alle staanders door mij hoogst persoonlijk geschilderd. Gaas er nog op, schrikdraad er omheen en dan kunnen wij weer naar Mol Markt om nieuw pluimvee en een enkel konijntje voor de gezelligheid aan te schaffen.

 

 

 

Warme wedstrijd met hindernissen - 6 juli 2009

 

Afgelopen zondag was het zover, de eerste wedstrijd in België en nog wel in Oudenaarde, 140 km bij ons vandaan. Aangezien Joep en Kim met Sprokkel met ons meereden, gingen we om 7.00 uur bepakt en gezakt richting België met twee auto's achter elkaar aan. Opwinding bij iedereen, bij ons of we nu echt alle spullen wel bij ons hadden en bij de honden omdat ze goed begrepen wat er aan de hand was.

Het eerste probleem deed zich al snel voor: Danka stond klaar bij het hek, druk kwispelend om in de auto te mogen terwijl Joya naar buiten kwam. Wilde óók mee. Daar stonden de dames met een stijve, hoge houding tegenover elkaar, staarten stijf kwispelend omhoog en elkaar aftastend: "WAT DOE JIJ HIER?????" leken ze te willen zeggen. Gelukkig kon ik snel duidelijkheid verschaffen door met een enorme brul tussen de dames in te stappen en ze kort en bondig uit te leggen dat ze allebei mee mochten vandaag. Ze gooiden het op een akkoordje, hoewel ze nog niet écht blij keken toen ze samen los achterin de auto bij Léon en Joep mochten.

Kimm en ik moesten Sprokkel, Tara en Eros vervoeren plus de nodige bagage. Eros weigerde pertinent bij dat grut in de achterbak te gaan zitten en kroop tussen alle rommel door om een plekje op de achterbank te vinden. Nou ja...

 

Iedereen ingeladen vertrok het spul, eerst richting benzinepomp en verder naar Breda. Na Breda begon de auto van Léon wat te slingeren en zat hij regelmatig wat over de streep heen. Wij als achterhoede begonnen ons toch lichtelijk zorgen te maken, zij het niet direct over de heren, maar over de honden die ook achterin zaten! Telefoons deden het uiteráárd niet in het grensgebied, onze lichtsignalen werden consequent genegeerd, maar tot onze opluchting werd er bij het volgende benzinestation gestopt en gewisseld van chauffeur. En passant zetten we daarbij nog even wat motorrijders klem die dat niet zo waardeerden, maar ach, kleinigheden houd je overal tenslotte!

 

Een paar kilometer verder hoorde ik een onrustbarend gekraak vanuit de achterbak. Ik wist dat er een houten balkje lag om onder de bench te schuiven en die recht te houden, maar nu maakten we geen gebruik van benches en lag de balk werkeloos in de auto. Nou ja, tot vermaak van Sprok en Tara dan nu toch. Maar balkjes maken splinters en toen ik Kimm hiervan in kennis stelde, aarzelde ze geen seconde, gooide de gordel af en kroop met behoorlijke snelheid in mijn rijdende auto (toch zo'n 130 km in België) óver de leuning van de stoel, verder over de achterband richting hondjes. In m'n spiegel zag ik de kop van Eros, expressief als altijd! Hij leek helemaal ontzet door de aktie van Kimm en toen haar blote benen langs z'n gezicht dreigden te gaan, trok hij zich in het verste hoekje bij het raam terug met een houding waar de afkeuring vanaf spatte! Datt duurde niet lang, want ineens kreeg hij blijkbaar een idee, jumpte óver de stoelleuning heen (nog steeds op diezelfde snelweg met snelheid) en landde met een diepe zucht naast mij op Kimm d'r stoel.

 

Ikzelf had inmiddels de slappe lach, inclusief bijbehorende buikpijn, Kimm lag nog steeds gestrekt in de auto naar de baby's te brullen en Eros keek stoïcijns voor zich uit. Het leek me beter de vluchtstrook maar weer op te zoeken, want om Eros op andere gedachten te brengen heb je meestal meer nodig dan een simpel "ga weg" of zoiets. Het probleem loste zichzelf echter op, want toen Kimm een terugtrekkende beweging maakte richting voorstoel, nam Eros weer een sprong en vlóóg weer terug naar z'n hoekje bij het raam. Blijkbaar heeft hij het niet zo op Kimm!

 

Enfin, de rest van de reis ging best goed en ruim op tijd kwamen we op het terrein aan, waar Lydia en Geert met Jopper en Merlijn al klaar stonden plus nog wat meer bekenden. Het werd een gezellig en hartelijk weerzien, behalve voor Lydia, die nietsvermoedend naar mijn auto liep om  Sprok en Tara toe te spreken. Vanuit het niets dook Eros onmiddellijk naar voren, grommend en grauwend. Toen ik hem probeerde te kalmeren, kreeg ik ook nog een uithaal, maar hij had gelukkig tijdig door dat ik het was en stopte. Gauw het raam dichtgegooid. Eros heeft ten eerste een enorme hekel aan mensen die in de buurt van ZIJN auto komen en ten tweede aan Lydia omdat ze altijd met die k... reuen bij ons thuis komt. Allebei een doorn in het oog van Eros.

 

Toen de proef zelf. Maar daarover later...

 

Afscheid - 2 juli 2009

 

Afgelopen maandag vertrok ik voor drie dagen naar Ameland voor een korte vakantie. Leek me wel wat, zo'n Waddeneiland in de zomer en verder dan Texel was ik nooit geweest tenslotte. Even geen honden mee, zo was de bedoeling en dat kwam mooi uit want in het vrij nieuwe appartementenhotel mochten geen honden. Wél in de kamers, niet in de appartementen. Maar ach, voor drie dagen moest dat te te doen zijn, zo had ik bedacht. Het was ook best te doen, hoewel de eerste kaalgeschoren Tschi Zu die uit de lift stapte bij mij alweer bovengemiddelde belangstelling opwekte. Het weer was schitterend voor een eilanduitstapje en eigenlijk was alles leuk. Tot het telefoontje dat ik dinsdagavond kreeg van de eigenaresse van Pom, een door ons gefokte Weimaranerreu.

 

Haar verhaal was kort en krachtig: Pom was chagrijnig naar mensen toe, ook naar de kinderen die hij tot dan toe als z'n beste vrienden beschouwde, maar toen hij ook naar de baas begon te dreigen en zelfs z'n kleine vriend Pepper agressief benaderde, was de onrust snel gezaaid. Dit was niet de Pom zoals de familie hem kende, er moest iets met hem aan de hand zijn. Aangezien Pom ook al een paar dagen in de lucht staarde, ufo's kijken wordt dat in gedragskringen wel eens genoemd, werd hij al snel verdacht van een hersentumor of vergelijkbaar probleem. Om Pom verdere ellende en pijn te besparen is de definitieve beslissing daarop al snel genomen en heeft de familie Pom in laten slapen, pas vier jaar oud.

 

Pom had al wat pech in z'n leventje achter de rug. Hij was als pup Hannes met roepnaam Pom geplaatst bij een enthousiaste familie in Tilburg, waar hij op den duur helaas niet met alle gezinsleden accordeerde. Na intensieve training en zo mogelijk nog intensiever overleg met een hondenschool en ons, werd uiteindelijk besloten een nieuw adres voor Hannes Pom te zoeken. Dat werd al snel gevonden bij de familie Hengefeld. Best een gok, want Pom was niet zo gek op kinderen en de nieuwe familie hád nu eenmaal vijf kinderen. Toch hebben ze het aangedurfd en met veel liefde, geduld en overtuiging werd Pom opgevangen. Het ging goed, heel goed zelfs en met de kinderen kon hij al snel uitstekend door de bocht, hij had z'n plekje gelukkig gevonden.

 

Na een tijdje wilde de familie graag een tweede hond. Het werd een klein hondje, een pup nog, maar dáár was Pom niet van gediend. Hij voelde zich inmiddels heer en meester in huis en was tenslotte "enig" hond. Hij deed weliswaar niet onaardig tegen het kleine hondje, maar leek een soort depressie te ontwikkelen. Om Pom niet verder te stresseren werd voor het kleine hondje een goed adres gezocht en gevonden en werd Pom weer "enig" hond. Na een tijdje begon het echter toch wel te kriebelen. Want hoe leuk Pom ook was, ze hadden hem niet als pup meegemaakt en zelf opgevoed en ze wilden toch wel graag ook die ervaring meemaken. In overleg werd een pup van Joya en Eros aangeschaft in de hoop dat Pom een rasgenoot wel zou kunnen waarderen. En dat gebeurde ook gelukkig. Pom's vaderlijke gevoelens werden op één of andere manier gewekt en hij leek zelfs blij met z'n nieuwe neefje (of zoiets). Ze speelden veel samen, deelden speelgoed en slaapplaats, kortom, de komst van Pepper afgelopen najaar was voor iedereen één groot succes. En nu is aan die ideale situatie zo onverwacht en zo ongelukkig een einde gekomen. Heel verdrietig en heel jammer. Hopelijk kan kleine Pepper de familie wat opvrolijken en in ieder geval dié taak van Pom overnemen. We hopen dat iedereen die Pom heeft gekend en meegemaakt, steun mag hebben aan de vele vrolijke herinneringen die hij achterlaat.

 

En toen verder... - 10.6.2009

We kregen veel vragen na de melding van de aanwezigheid van onze huisrat. Ook heel veel tips waarvoor hartelijk dank! Ik heb zoals geadviseerd door een meelevende lezer, de Gemeente Gilze-Rijen ook nog gecontacteerd, maar kreeg daar buiten veel meeleven wél nul op het rekest. Ik moest de Rentokil maar bellen. Dat laatste had ik zelf ook wel kunnen bedenken, maar ik vond het wel een schone taak voor de gemeente mij in de strijd tegen deze volhardende rat te steunen. Tenslotte sluit ik bij hen ook huwelijken, dus voor wat hoort wat zou je zo denken, maar dat viel tegen.

 

Toch lijkt het rattenprobleem vooralsnog onder controle. Wellicht dat deze rat ook internet heeft en af en toe eens meeleest (ik was vroeger al gek op het boek "Erik of het kleine insectenboek van Godfried Bomans), maar hoe het ook zij, de rat heeft eieren voor haar geld gekozen. Ik houd het graag op de vrouwelijke variant, ten eerste vanwege de jonge ratjes die wij rond zagen rennen, ten tweede vanwege de listige geslepenheid waarmee ze ons wekenlang letterlijk om de tuin leidde. Sorry dames, maar ik blijf er bij dat dit een typische vrouwelijke eigenschap is, al eeuwenlang vastgelegd in de genen vrees ik en door de jaren heen stevig gecultiveerd.

 

Enfin, in ons geval bracht de dierenarts uitkomst. Wij hebben een geweldige dierenarts die erg meeleeft met de gang van zaken hier. Niet alleen met de honden, ook met het onderhoud van de terreinen, opbouw van de trainingen en alle voorkomende zaken houdt hij zich bezig, denkt mee zogezegd. Z'n laatste activiteit betrof het repareren van mijn zonnescherm, zo even tussen het enten door, geweldig handig! Toen wij ons rattenprobleem ter sprake brachten, riep hij opgewekt dat dat geen énkel probleem was, ik moest gewoon een paar lokboxen neerzetten met voer en gif er in. Die tip had ik al eerder gekregen, maar ja, die teckels die overal op en in zitten hè, dat blijft toch wat tricky voor mijn gevoel. Dat bleek echter geen enkel probleem, in die voerboxen zit namelijk een min of meer afgesloten "hokje" waar het voer met gif in gaat en waar de honden dus never nooit niet bij kunnen. Dat leek mij wel wat. Het gif was al snel bij een collega met een groothandel in dit soort zaken aangeschaft (toch prettig om nog wat te werken af en toe!) en nu moest ik achter de boxen aan. Weer werd Rentokil geadviseerd, maar ook hier bracht de dokter uitkomst. Gewoon even bij hem lenen, hij had ze wel "ergens" staan, gekregen als showmodel van een fabrikant. Bij mijn eerstvolgende bezoek kreeg ik dan ook twee gloednieuwe rattenvoerboxjes mee.

 

Toch wat huiverig las ik de gebruiksaanwijzing op de gifdoos. En ook wat terughoudend, want ik háát gif en zeker voor dieren. Een hond die een rat grijpt vind ik stukken minder belastend voor alle betrokkenen dan een langzame dood door gif. Spinnen zet ik principieel buiten, hoe hard iedereen ook krijst, kruipend spul veeg ik aan de kant, alleen vliegen mep ik dood, maar dan wel als ze in huis zitten. In de stallen niet, dat hoort nu eenmaal bij het leven op het platteland. Schieten vind ik in principe ook niet erg, dat geeft de potentiële slachtoffers nog een kans de schutter te vlug af te zijn, maar gif door lekker eten staat mij enorm tegen. Misschien ook al omdat ik zelf bijzonder op eten en drinken gesteld ben, ik weet het niet eerlijk gezegd, maar het zóu kunnen.

Ondertussen viel het mij na twee weken op dat ik de rat 's avonds niet meer op haar route zag. Vreemd natuurlijk en ik begon er beter op te letten. Ook de honden reageerden niet meer bij de stapel stenen die fungeerde als tussenstop tussen mijn weiland en háár sloot. Het bleef stil, geen rat te bekennen. Ook geen uitwerpselen meer op de inmiddels bekende plaatsen. Zou ze dan echt weg zijn? Ik heb wel 's avonds laat een kat weg zien vliegen van de rattenroute, achternagezeten door Fanny. Zouden de boerderijkatten (tenminste, degenen die Cliff nog heeft overgelaten) een samenwerkingsverband zijn begonnen met ons? Geen idee, maar het bleef stil. Tot op heden!

 

Enfin, het gif staat klaar, de boxjes staan werkeloos en glimmend op tafel te wachten, ik houd de boel 's avonds goed in de gaten, bezem de stallen en het erf dat het een lieve lust is om zo te kunnen zien of vriend rat nog langs is geweest. Tot op heden geen rat, wel een schitterend mooi schoon erf. Misschien toch wel handig, zo'n rat af en toe op bezoek...

 

Ongedierte (3) - 26.5.2009

 

Helaas, de rat is nog steeds aanwezig. Volgens mij zelf met enig nageslacht, hoewel ik dat laatste niet met zekerheid durf te beweren. De strijd blijft dus doorgaan!

 

Twee weekenden geleden bereikten wij bijnà een hoogtepunt, doordat onze dochter met een enorme gil overeind sprong van de tuintafel, daarbij enig serviesgoed met zich meesleurend. Ze krijste en gilde volop en tussen de kreten door konden wij het woordje "rat" onderscheiden. En ja hoor, in de aangewezen richting kuierde "onze" rat door de tuin, achter de puppykennel langs richting voortuin rechts. Onze onvolprezen assistent Pascal en ikzelf schoten overeind, Pascal richting rat, ik richting kennel draadhaartjes, waar ook Danka was gehuisvest. Hok open, Danka eruit en opgejut met de mededeling "zoek apport", "zoek rat" en het wat onduidelijker "schiet op stomme hond". Goed, Danka werd wild van al die opwinding en schoot de struiken in, dapper nagezeten door Eros die ook losliep.

 

Nu is Eros een betrekkelijk domme hond, maar met al die opwinding (onze Kristel stond nog steeds gillend bovenop de tuinbank) begreep hij snel dat er "iets" aan de hand moest zijn, iets heel erg opwindends. Dus sprong hij dapper achter Danka aan, gooide er een blafje tussendoor en zette koers richting voortuin. De rat echter had het niet zo begrepen op twee honden, twee volwassenen en een krijsende tiener en besloot te vluchten richting voortuin links. Dat kwam ons weer goed uit, dus wierp ik het hek open, joeg de honden die kant op richting tuinhuis, waar de rat zich onder de bodem verschanste. Danka werd helemaal hyper, snuffelde en snurkte onder de vloer van de blokhut, rende om het ding heen om de positie van haar slachtoffer te bepalen, bleef rennen, daarbij fors gehinderd door Eros, die óók meerende (en blafte), maar niet snel genoeg draaide om de kleine Danka niet in de weg te lopen. Geïrriteerd schoot ze maar ónder hem door, "Uit de weg lummel, ik ben aan 't werk!", dat straalde ze helemaal uit. Eros bleef meehelpen, werd steeds vrolijker en actiever, wij hadden inmiddels een lange lat uit de stal gehaald om de rat onder de vloer uit te jagen, maar die koos eieren voor z'n geld en bleef mooi zitten waar hij zat: onder de vloer.

 

Uiteindelijk wist Eros niet meer wat te doen. Blijkbaar zochten wij iets, maar hij zag niet direct wat of wie, wilde eigenlijk wel meedoen, maar wist ook niet wat er nu precies van hem werd verwacht. Het gegil en de drukte vond hij helemaal geweldig en uiteindelijk vond hij de oplossing: hij moest zeker iets brengen? Nou, geen probleem hoor, binnen no time stond hij achter me, duwde tegen me aan en toen ik omkeek stond hij daar, een grote Weimaraner met een soort van blije glimlach op z'n snoet en in z'n bek... nee, géén rat, wel een gróte fles lampenolie die hij van de tuintafel had gepakt. Meer had hij niet kunnen vinden, maar apport is tenslotte apport, dus ha hij besloten toch maar iets mee te nemen. Met stomheid geslagen heb ik fles aangepakt, hem over z'n kop geaaid tot grote tevredenheid van het grijze monster en daarna kreeg ik ook onmiddellijk de slappe lach. Eros helemaal blij, blijkbaar iets goeds gedaan, hij taaide onmiddellijk af en ging vanaf het erf op een veilige plek liggen kijken hoe Danka zich ónder de blokhut probeerde in te graven. Uiteindelijk koos de rat het hazenpad, maar Danka was nog steeds aan de verkeerde kant bezig met graven en hijgen, ergo, de rat ontkwam. Maar niet voor lang! Ik heb gisteren twee veilige voerdozen geleend van onze dierenarts, die ga ik vandaag installeren. Het moet nu eindelijk gaan lukken. Want elke avond, zo tegen etenstijd, als ik met een glaasje wijn in de keuken sta voor het aanrecht, kuiert de rat rustigjes achter door de tuin, eerst even over het paadje langs de kennels, kijkt en snuffelt even rond of de kust veilig is, steekt dan over door MIJN achtertuin en verdwijnt in de weilanden. Blijkbaar komt hij ook een keer terug, want dit ritueel herhaalt zich nu al twee weken. De luchtbuks ligt klaar, maar ja, voor ik buiten ben met geladen buks is de rat al aan de overkant. Dus nu passen wij de strategie aan: voerdozen!

 

 

 

Ongedierte (2) - 12.5.2009

 

Nu zijn ook de draadharen geattendeerd op onze rattenfamilie en dat geeft leven in de brouwerij! Zodra we Cliff, Aevie en Imme 's avonds loslaten voor een laatste plasrondje is het feest. Met z'n drieën duiken ze op de pallet met stenen die naast de kennels staat opgesteld. Dáár verschanst die rotrat zich regelmatig. En Aevie weet dat. En als Aevie iets weet, weet de rest het ook snel. Het is dus een gesnuffel en gesnurk van jewelste, maar helaas, meestal laat de rat zich niet zien. Of wel en zien de honden de rat niet aangezien ze alles op de neus doen. Begrijpelijk, maar soms teleurstellend!

 

Afgelopen week bleek dat wij niet de enige zijn die op de rat jagen. Ik kwam terug van training en wilde Fanny en Tara even snel op de uitlaatplaats loslaten. Riemen al lopend er af en met een "toe maar" verdwenen de dames richting zandbak. Terwijl ik nog bezig was de riemen aan het hek te hangen, klonk er een wild en bloedstollend gegil uit de wei en een seconde later werd ik zo ongeveer ondersteboven geraced door een Draadhaar met in haar kielzog een Weimaraner die achter een grote, rooie kat aanzat. Nou ja, Fanny achtervolgde de kat en Tara deed mee, had volgens mij geen flauw idee waar het over ging, maar als er gerend of geblaft moet worden, is Tara van de partij!

 

De kat had duidelijk andere belangen dan mijn honden en ontwikkelde een snelheid waar een Tour de France renner jaloers op zou zijn. Ze (of hij, dat weet ik niet) vlóóg over het hek en verdween in het donker. Een brul richting honden was voldoende om ze weer terug te laten komen en daar ging ze samen op onderzoek uit: wáár was die kat nu mee bezig geweest? Vermoedelijk met onze huisrat, want de pallet die de kat aan nader onderzoek had onderworpen, was nu net degene waar de rat ook regelmatig onder huist. We beginnen nu in ieder geval z'n looproute beter in beeld te krijgen. Het begint langzamerhand wel een principekwestie te worden om die rat te pakken te krijgen, want het ergerlijke is dat het monster doodleuk over ons erf sjouwt  als het donker wordt, langs m'n puppyspeeltuin richting huis en dan verder. We gaan er dus nu gericht aan werken. Per mail een tip gehad van iemand die dit probleem uit de praktijk kent, dus we blijven hopen en denken.

 

Ongedierte (1) - 8.5.2009

 

Velen is het misschien nooit opgevallen, maar wij wonen "aan het water".  Daarmee bedoel ik niet onze vijver, maar de rivier die naast ons huis ontspringt. Toegegeven, het is niet echt meer dan een stroompje, onze opblaasboot past er net in, maar goed, de Donge is en blijft tenslotte de Donge, of het nu één meter of 10 meter breed is tenslotte. Aan het water wonen heeft veel voordelen, maar in ons geval ook één groot nadeel. Er huizen namelijk ratten. Op zich geen probleem, als zij dáár blijven en wij bij ons, maar sinds enige tijd is een licht conflict ontstaan over de te verdelen woonruimte en tot op heden is dat beslist in het voordeel van de ratten.

 

Inmiddels hebben wij begrepen dat de kwartels die in onze volière huisden, niet door Xanto zijn vermoord (toevallig liep hij er met één in z'n bek rond), maar door de ratten. Xanto dus valselijk beschuldigd van deze moordpartij. Het kón ook eigenlijk niet, want Xanto kan met z'n body niet eens in de volière, maar toch, toen hij daar zo triomfantelijk door de achtertuin paradeerde met een kwartel in z'n snufferd, bekroop mij toch een onaangenaam gevoel, zeker toen ik ook nog een gat in het gaas ontdekte. Enfin, we zijn er nu achter wie de boosdoeners zijn en voor de kwartels is het nu toch te laat.

 

Onze huisrat is niet groot (gelukkig), wel bruin voorzover wij kunnen constateren en erg ingenieus in het vinden van nieuwe wegen en het ontlopen van onze honden. 's Avonds is het groot feest, dan sjouwt de rat ónder onze mesthoop door, een soort metroverbinding dus, wandelt daarna over het grasveld via onze opslagplaats van tegels en stenen naar de achtertuin, verwijnt daar in een zelf geproduceerde gang ondergronds en arriveert daar bij het eindstation: ónze achtertuin. De volière kan het doel van z'n wandeling niet meer zijn, want die zijn we ondertussen aan het afbreken. Met het doel deze weer op te bouwen, maar dan wel zo dat er letterlijk niemand meer in behalve wijzelf. En de bewoners uiteraard. Zo ver is het echter nog niet, we hebben nog een lange weg te gaan.

 

Die rat heeft namelijk ons voetpad van de kennels naar de uitlaatplaatsen ondermijnd en wel zo stevig, dat ik - beladen met voerbakken met brokjes - door het pad zakte naar een lagere etage. Normaal kan ik veel hebben, maar toen werd ik link. De oorlog was nu een feit!! Léon wist raad, liet onze Weimaraners Joya en Beau losloten in het grasveld op de route van de rat, wachtte tot de rat in de gang zat en propte er toen de tuinslang op volle sterkte achteraan. Dat gaf op zich een leuk resultaat: een lading jonge ratten (waarvan wij het bestaan niet kenden) vlóóg uit de gang, het gras op waar Jo en Beau in opperste verbazing naar al die aktiviteit om hen staarden. Tot onze stomme verbazing deden ze niets... En dat terwijl Beau een perfecte muizenvanger is. Een rat was haar te groot vermoedelijk, ze paste in dit geval. En de ratten ontkwamen tot onze grote teleurstelling. Het pad werd gerepareerd en het enige voordeel was dat ze vooralsnog niet meer zijn teruggeweest. Op die ene kleine, bruine rat na, dat is een volhoudertje, die zien we nog steeds. Maar we geven niet op, het vervolg is in de maak!

 

Even bijpraten... - 24.4.2009

 

We hebben even (nou ja, even...) op stand-by gestaan zeg maar. Behalve dat wij het razend druk hebben gehad met alle puppies, was iedereen met tussenpozen ook nog flink ziek. Dat is natuurlijk geen excuus om in bed te blijven, want "het vee" moet gevoerd, verzorgd en bijgestaan worden zeg maar, alleen, als je met 40 graden koorts boven een kennel met puppies hangt, is de pijp daarna wel leeg. Iedereen heeft wel enorm meegeholpen, dat moet gezegd, Marc kwam extra honden uitlaten, Linda poetste het huis tussen de bedrijven door, stagiaires maakten geheel vrijwillig overuren, Pascal bewerkte de grasmatten, over assistentie hadden we zeker niet te klagen! Fanny vrolijkte de boel nog wat op met een enge baarmoederontsteking waar ik gelukkig heel snel bij was zodat ze behandeld kon worden i.p.v. gecastreerd, wel even schrikken uiteraard. Inmiddels komt er weer licht aan de horizon, d.w.z. de pups van Imme zijn allemaal naar hun nieuwe bazen gegaan en de berichten zijn allemaal goed gelukkig. Leuke, brave, rustige puppies die behoorlijk snel leren. Reu Quibus komt vandaag een weekje logeren, enorm leuk hem weer terug te zien.

 

De club van Danka zit nog bij ons, die vertrekken 10 mei naar hun nieuwe home. Veel pups van beide nesten komen terecht bij mensen die er mee gaan werken en dat is natuurlijk altijd erg leuk voor ons. Een werkende hond is tenslotte blijer, vrolijker, maar ook rustiger en de band met de baas wordt mede hierdoor snel opgebouwd.

 

Eén teefje van Danka is na een paar weken overleden, sectie richtte uit dat ze een hartprobleem had. Heel triest altijd, een pup die bij de geboorte overlijdt is al vervelend, maar als ze een paar weken oud zijn, hakt zoiets er extra stevig in. Een ander teefje, Sonja, bleek om één of andere duistere reden niet te groeien. Van alles geprobeerd, pup beluisterd en beklopt, geprobeerd een echo te laten maken, maar daarvoor was ze te klein. Tja, als ze dan niet groeit schiet het nooit op natuurlijk. Uiteindelijk hebben we ten einde raad van de dierenarts medicijnen gekregen met schildklierhormoon dat zo'n beetje alle levensprocessen stimuleert als je de bijsluiter mag geloven, een stevig antibioticakuurtje erbij, en ziedaar, tot onze stomme verbazing begon Sonja zich positief te ontwikkelen. Ze zag er lange tijd nog wat "prematuur" uit, bol hoofdje, bolle oogjes, meer buik dan hondje, maar gisteren is ze weer gecheckt en ze woog zowaar een dikke 1500 gram! Haar zwaarste broer is inmiddels 2400 gram, dus het verschil is er duidelijk, maar we moeten nu al twee keer kijken alvorens Sonja te lokaliseren, eerst was één oogopslag genoeg. Soms is ze ook even kwijt, dan ligt ze onder haar familie, maar met haar stemmetje is gelukkig niets mis, ze krijst als een bezetene, dus we vinden haar altijd tijdig terug. Ze is ook heel actief, sjouwt lekker door de stal, trekt haar eigen plan. Nou ja, we zien wel hoe het gaat. Uiteraard is ze niet voor verkoop aangeboden, dat gaat niet met zo'n prulletje, maar we vinden wel weer iemand die haar verder op wil fokken hopelijk en anders blijft ze voorlopig maar bij ons. Hoe meer je met zo'n pup rondsjouwt, hoe gehechter je er aan raakt, zucht... Bovendien is ze de enige die standaard enthousiast naar me toe komt huppelen als ik haar roep.

De pups van Quincy, onze ruwhaar teckeltjes, zijn uitermate vrolijk, gezond en blij en zéér duidelijk aanwezig. De reu Robbie is een plaatje om te zien en er schuilt een stevige persoonlijkheid achter z'n snoezige hoofdje. Een flinke stem heeft íe trouwens ook, opsluiten in een kennel?? Hij krijst alles bij elkaar om te laten weten dat hij het hier NIET mee eens is. Ik heb altijd een langere adem, zeker bij puppies met een eigen mening, maar eerlijk is eerlijk, hij is geweldig! We dubben nog hard om er al dan niet één te houden... Enfin, ze zijn nu eindelijk aangemeld bij de pupbemiddeling van de rasvereniging en diverse "kenners" hebben zich enthousiast getoond over de combinatie van ouderdieren. We hebben dus een goede start gemaakt als beginnend teckelfokker! Overigens was dit wel een eenmalige aktie wat mij betreft, vond het erg leuk, maar ik ben nu eenmaal grote honden gewend en daar ook op ingericht in praktische zin.

 

Het loopt dus allemaal weer op rolletjes mogen we wel zeggen, het weer werkt goed mee waardoor de puppies bijna hele dagen naar buiten kunnen. Alle trainingen zijn weer begonnen, zowel extern met onze eigen honden als de "eigen" KNJV-training en bij ons zijn het leuke groepen die goed werken. We gaan er dus weer opgewekt en met vol enthousiasme tegenaan!

 

Puppies! - 23.3.2009

 

Hoera, Danka is bevallen! En hoe! Maar liefst negen puppies uit dat kleine lijfje. Vier reuen en vijf teven en ze doen het allemaal tot op heden erg goed. Altijd even een slag om de arm houden natuurlijk, je weet nooit hoe iedereen zich gaat ontwikkelen. We zijn druk bezig met het bedenken van namen, want langzamerhand begint de creativiteit ietsje minder te worden na zoveel pups. Want stamboomnaam of roepnaam, er moet wel over nagedacht zijn vind ik altijd, namen moet bij iemand passen in zeker opzicht. Dus hebben vriendin Nel en ik diverse thema's de revue laten passeren. We begonnen met de mythologie (we zaten ondertussen aan een glaasje wijn in de sauna om bij te komen van alle aktiviteiten), daarna kwam de Bijbel aan de beurt (ook veel van die stoere namen zoals Samuel en Simeon), tegen lunchtijd kwamen wij in de culinaire sector terecht en toen dan de bodem van de fles wijn in zicht begon te komen, kwamen we weer bij ons favoriete onderwerp: wijnen! Verder dan Shiraz kwamen we even niet, maar de volgende dag bood de slijterijafdeling van AH gelukkig uitkomst. We schaften grinnikend een fles Salice aan, die we uiteraard eerst moesten proeven. Aangezien de inhoud prima beviel, hebben we nu een pup die naar de naam Salice luistert. Nou ja, en zo gaan we maar door, we komen er beslist uit at the end.

 

 

Na drie keer tellen kwamen we ook nog tot een opzienbarende conclusie: wij hebben nu 41 honden... Plus Jopper en Merlijn die het weekend kwamen logeren, die de tussenstand op 43 brachten. Het klinkt wél heftig. In de praktijk valt het mee gebiedt de eerlijkheid te zeggen. Het is een kwestie van even organiseren, maar we hebben ook wel erg veel mazzel. Mazzel in die zin dat diverse mensen mee komen helpen, dat we enorm geboft hebben met het corps stagiaires van de laatste tijd die meer dan de normale inzet hebben laten zien, Nel, die een weekend kwam logeren om het moreel op te vijzelen (indien nodig), Marc die onder alle omstandigheden de honden even extra uit komt laten, Linda, die overuren maakt en en passant het huis even meepoetst, onze kinderen die ineens van een sociale kant blijk weten te geven en ook hier en daar de mouwen uit de handen steken, zoonlief die aan het koken is geslagen (ook een beetje uit eigen belang geloof ik!) en zo loopt alles eigenlijk best goed. Het weer werkt ook mee, de pups van Imme kunnen zo af en toe fijn buiten spelen in de wei en zijn verder erg makkelijk. Het maakt niet veel uit of het er nu 14 of 8 zijn, ze zijn erg aanhankelijk, extreem eigenlijk, ik hoef maar te roepen of te fluiten en ze komen van alle hoeken en gaten op me af rennen. Even tellen en stuk voor stuk weer in de kennel en het zaakje is weer geregeld. Ze eten ook al droge brokjes, dat scheelt veel werk. En heel geinig: ze plassen het liefst op een krant of buiten de kennel!

 

Imme heeft afscheid genomen van het laatste verband om haar poot en loopt er af en toe al op, iedereen helemaal gelukkig hier. Drie maanden tobben heeft dan toch resultaat gehad, wat zijn we daar blij mee. Acht weken geleden werd nog voorzichtig gesproken over amputatie en zie hier, madame lóópt op vier poten!

Danka is goed opgeknapt, donderdag/vrijdagnacht bevallen en zaterdag stond ze alweer muurvast voor op een fazant achter in onze weiland, geweldige hond is het toch! Het liefst wilde ze gewoon mee trainen zaterdag, zat al helemaal klaar toen ze mij de dummies en koekjes zag pakken. Maar dat werd me toch iets te gek, vorige week was ze nog mee, ging perfect over water, zocht bosapporten als een jonge hond en zat er helemaal in, nu moet ze toch maar éventjes thuis blijven dacht ik zo. Nou ja, enthousiasme en werklust kan haar zeker niet worden ontzegd.

 

Teckel stemt iedereen tot vrolijkheid, niet in de laatste plaats zichzelf. Ze is superblij met haar kroost, past er goed op, maar begint alweer de bekende teckelstreken te krijgen. Ze wil veel naar buiten, maar dan eventjes, snel weer even kijken bij de kinders, rondje poetsen en dan is ze weer buiten. Ze ziet er prima uit, rent de trap op wat ze nog nooit heeft gedaan, rolt illegaal in bedden waarvoor ze op haar donder krijgt, verbouwt zo'n zes keer per dag de kussens en kleden op onze banken, kortom, ze is weer helemaal "Teckel"!

 

Voorlopig aub even géén bevallingen en slapeloze nachten meer, maar puppies, die wil ik wel! Zo leuk om er een uurtje bij te gaan zitten en maar kijken, kopje koffie erbij en dan door naar het volgende nest. En dan zeg ik gewoon 's avonds dat ik erg hard heb gewerkt vandaag!!

 

 

 

Voetballuh!!! - 18.3.2009

 

Kort geleden kregen wij een hond terug die via ons van eigenaar was gewisseld. Door persoonlijke omstandigheden van de nieuwe eigenaar, was het avontuur met een deze hond snel beëindigd en hoewel ik een dergelijke reden niet direct in gedachten had gehad, had ik wel gezegd dat als het niet ging, bijv. met de andere hond, de tweede hond bij ons terug mocht zou mogen komen. Dat gebeurde dus en we besloten de hond zelf te houden. We hadden er alle begrip voor dat de hond even zou moeten wennen en besloten hem daar ook alle gelegenheid voor te geven. Met het mooie weer van de afgelopen dagen, lagen zowel de pups van Imme buiten, alsmede onze Tara en de nieuwe draadhaar.

 

Aangezien de laatste wat depressief oogde, waar ik overigens alle begrip voor had, leek het mij wel een leuk idee een spelletje met de honden te doen. Voer verstoppen of zo, of met een bal gaan spelen, dat vinden de meesten ook wel aardig. Toevallig lag er van een vorige bezoeken een voetbal op het erf, zodat ik beide honden riep en meedeelde dat wij een potje gingen voetballen. Tara ging onmiddellijk helemaal uit haar dak en jumpte vrolijk om mij heen, haar nieuwe kameraad Cedric liet het echter afweten en staarde mij in opperste verbazing aan. "Wat is hier de bedoeling van?", zo leek hij te willen zeggen. Nou, gewoon, beetje lol maken misschien? Niet voor Cedric dus. Ondertussen deed ik zelf verwoede pogingen leven in de brouwerij te brengen en ontwikkelde een aantal sprongen waar een profvoetballer absoluut jaloers op zou zijn geweest. Tara huppelde vrolijk om me heen, Cedric volgde mij op de voet. Nou ja, voet, ik hupste van het ene been op het andere.

 

Maar helaas, echt sportief ben ik nooit geweest en dat bewees zich nu direct: terwijl ik de bal met sierlijke bewegingen (haha!) voor mij uit schopte, struikelde ik over m'n eigen been, maaide in de lucht, kwam óók nog bovenop de bal terecht en maakte een zéér onelegante smak op de klinkers van ons erf. De bal schoot weg, evenals Tara, maar toen ik me omdraaide zat Cedric rustig naast me, tong uit de bek en met een soort van bezorgde uitdrukking op z'n snoet. "Gaat het wel?"  Nee dus, niet echt, ik had een behoorlijke smak gemaakt. En voor het eerst sinds járen weer geschaafde knieën en handen. Ach, zo voel je je nog eens jong tenslotte!

 

Telefoonleed - 15.3.2009

 

Enige tijd geleden kreeg ik problemen met m'n mobiele telefoon. Om onverklaarbare redenen weigerde een aantal toetsen spontaan dienst, waardoor bellen en sms-en vrijwel onmogelijk werd. Ook op en neer scrollen was uitgesloten en aangezien de telefoon nog in de garantietermijn zat, belde ik de provider en kreeg het advies het ding op te sturen. Dat gebeurde, het apparaat kwam terug met een vriendelijk stickertje op het schermpje dat hij mij zo had gemist (?????), een leuk sokje erom heen met de pakkende tekst "Home Sweet Home" (????????), maar werken, ho maar. Nu, om het kort te houden: dit herhaalde zich in totaal driemaal, er werden wat boze brieven geschreven en telefoontjes gepleegd en uiteindelijk beloofde een meelevende meneer mij een nieuw toestel, maar... niet zo'n mooie en dure als ik nu had. Hij ging nu al buiten z'n boekje, zo vertrouwde hij mij op fluistertoon toe, maar voor zo'n goeie klant als ik durfde hij die stap wel te wagen. Vermoedelijk hebben die 822 sms-jes in één maand van mijn dochter hiertoe bijgedragen!

 

Ik kreeg inderdaad op heel korte termijn een nieuw toestelletje, dat er zó eenvoudig en simpel uitzag dat zelfs mijn kinderen nog niets eens de móeite namen het ding nader te bekijken. Zó simpel dat ikzelf onder eigen regie het ding kon installeren: SIM-kaartje erin, batterijtje er bovenop, knopje aan indrukken, het ging allemaal geweldig. Ook kon ik probleemloos tijd en datum instellen en warempel, zelfs na een héle dag werkte het apparaat nog naar behoren. Grandioos! Ik weer helemaal gelukkig, want hoewel ik niet aan techniek en zo hecht, hecht ik zeker wel aan een goed functionerende computer én telefoon.

 

Met deze ellende in het achterhoofd kan iedereen zich mijn complete wanhoop voorstellen toen ik afgelopen zaterdagavond na het voeren, verschonen en welterusten zeggen van mijn puppies buiten, de bijkeuken inwandelde en met één blik de verschrikkelijke aanblik opnam van mijn nieuwe, mooie, simpele, geliefde telefoon in diverse stukken op de keukenvloer. Ik zei niets, staarde naar het apparaat, maar blijkbaar was mijn lichaamstaal zó overduidelijk en drukte ik zóveel emotie uit dat ik twee grijze monsters heel voorzichtig achterwaarts zag schuifelen. Tara, en ik ben ervan overtuigd dat dit ondier de schuldige was, schuifelde zelfs zo ver achteruit dat ze zonder ook maar om te kijken achterwaarts haar bench in schoof en daar ging liggen. Eros sloop héél voorzichtig en héél onopvallend achterwaarts op z'n kussen. Stilte alom. Ik nam de schade ademloos op, zag mijn batterij onder de keukentafel liggen, het deksel voor de vaatwasser, de rest van het toestel voor m'n voeten en nota bene de binnenkant van het toetsenbord elders in het pand.

 

De schrik was me al om het hart geslagen, maar toen ik het zachte gedeelte van m'n toetsenbord met alle nummertjes en lettertjes daar hulpeloos op de keukenvloer zag liggen, schoot ik echt vol. Met een blik van afgrijzen op die twee k... honden heb ik de boel bij elkaar gezocht en heel voorzichtig getracht e.e.a. weer in elkaar te knutselen. Tot mijn stomme verbazing ging dat heel aardig: het zachte deel kon je betrekkelijk eenvoudig weer op het harde deel duwen en aandrukken, batterij floepte er weer in en het klepje was niet eens kapot! Alles paste weer naadloos ineen, waarna ik met ingehouden adem van de spanning het knopje "aan" indrukte. En ja hoor, gelukkig gelukkig gelukkig, het ding ging aan, vroeg m'n pincode en werkte!! Even de tijd en datum instellen, wat ik nog wist van de vorige keer, en het hele probleem was opgelost. De honden lagen ondertussen ook met ingehouden adem te kijken en te wachten. Zag ik echt een stukje opluchting toen ik ze op blije toon meedeelde dat het apparaat weer werkte? Zou ik dan toch meer van de dierentolksessie hebben opgestoken dan ik had durven hopen? Geen idee, maar wel weet ik inmiddels dat een goedkope en simpele telefoon met honden in huis toch aanzienlijk meer voordelen biedt dan een flitsend trendy apparaat!

 

Teckelbabies! - 14.3.2009

 

Na de enerverende avond met de Dierentolk kwamen wij thuis en vonden daar een nerveuze Teckel met een even nerveuze Léon. Het was druk geweest die avond met puppybezoek en ondertussen had hij Teckel in de gaten willen houden, want hij vond haar bijzonder onrustig. Oh ja, en ze had niet gegeten en ze spuugde veel. Bevallen dus!

 

Heel gemotiveerd poneerden wij Teckel in de werpkist waar ze even zo snel weer uitkwam. Nieuwe poging, maar helaas, Teckel ging NIET in de werpkist. Wél op mijn witleren bank. Nu had dochterlief het plan opgevat bij Teckel op de bank te gaan slapen en had daartoe het dekbed van de logeerkamer naar beneden getransporteerd. Heel comfortabel, zeker voor Teckel. Zwanger en in barensnood of niet, Teckel verzamelde al haar krachten en sprong direct op de bank. Teckel er weer af, Teckel er weer op enz. Het leek me voor de rust van ons allen beter dit dekbed af te schrijven  en Teckel toestemming te verlenen tot een bevalling op de bank cq het dekbed. De nieuwe puppenkennel stond er wat leeg en triest bij... Had ik daarvoor half Engeland op de kop gezet!

 

De eerste vruchtblaas kwam te voorschijn, Teckel spuugde consequent door en verder gebeurde er niets, behalve dan dat het gezelschap in slaap sukkelde. Uiteindelijk besloten we dat ik de bevalling verder zou leiden, hoewel ik niets met teckels in het algemeen heb, maar wel met Quince in het bijzonder. Tot mijn stomme verbazing wilde ze ook speciaal bij mij blijven en nestelde zich al snel tegen mij aan op de bank. Ondertussen had ik overleg met de dierenarts, dan wel zijn echtgenote, die eerst wilde weten hoe de lezing van de dierentolk was verlopen. Na een gedetailleerd verslag vroeg ze zich af waarom ik midden in de nacht belde. Na het verhaal over Teckel en de vruchtblaas die niet verder kwam, beloofde ze onze geneesheer langs te sturen zodra hij het etablissement op de golfbaan verlaten zou hebben. Het viel niet tegen, tegen één uur 's nachts arriveerde deze geleerde, net nadat zo'n 20 minuten eerder de eerste teef was geboren. Daarna was Teckel rustig. Voor de vorm werden nog wat veterinaire handelingen verricht, waarna de dokter vertrok met achterlating van instructies over python spuiten, etc. Eerlijk gezegd vond ik het wel best, want Teckel was rustig en ik kon weer even slapen.

 

Na een periode van voor mijn gevoel vijf minuten kroop Teckel bovenop me waardoor ik merkte dat pup twee in aantocht was. Met een paar keer persen was ook die op de wereld, waarna Teckel en ik samen pup de wereld in hielpen. Dit gebeuren herhaalde zich nog twee keer. Zodra de volgende wereldburger zich aandiende kroop Teckel zo ongeveer bovenop en in mij, zodat ik net op tijd wakker was. Prima systeem!

 

Na pup vier hield ik het voor gezien, heb Léon uit bed gesleurd en ben er zelf ingestapt, het was inmiddels 6.45 uur. Nadat ook nummer vijf het levenslicht had aanschouwd belde de dierenarts om te informeren hoe het bij ons ging. Goed dus gelukkig! Een paar uur later, toen ik mij uit bed had gehesen en aan de koffie zat, kwam hij zelf langs, samen met de stagiaire die de avond ervoor vóór ons in de zaal zat. We moesten even evalueren natuurlijk, terwijl de dokter een boze teckel aan nader onderzoek onderwierp. Volgens hem had hij ook vijf pups op de echo gezien en was Quince nu wel klaar. Jaja, bij Imme hadden we er drie gezien en werden het er 17, maar ach, kleinigheidjes hou je overal tenslotte!

 

 

De eerste teef is geboren!

 

       

Hier zijn er drie

 

 

 

En ja hoor, eindelijk ligt het hele spul dan toch in de werpkist!

 

 

The story of Eros - 14.3.09

 

Na een drukke woensdag waren we 's avonds met alle stagiaires en dochterlief naar een lezing in de plaatselijke bibliotheek van een mevrouw die beweert dierentolk te zijn. Zij praat met allerlei dieren en vertaalt dat naar hun eigenaren of andere geïnteresseerden. Ze hoeft niet direct contact te hebben met het betreffende dier, een foto is ook goed. Een soort Char voor dieren dus. Aangezien één van onze stagiaires ook erg bezig is met diergedrag en afwijkingen daarin en ikzelf het ook wel interessant vond, leek het ons een nuttig én leuk idee om hier met z'n allen naar toe te gaan. Leuk was het absoluut, de verhalen over dieren en eigenaren zijn altijd leuk om te horen en we waren natuurlijk héél benieuwd of mevrouw de foto die we hadden meegenomen van onze Eros, ook zou uitkiezen voor een heuse reading. Helaas, Eros had wellicht niet veel te vertellen, want hij kwam niet aan de beurt. Wél een Dalmatiër die z'n aanwezige baas beloofde in een andere vorm, op een later tijdstip, bij haar te zullen reïncarneren. Persoonlijk ging mij dat net een brug te ver, maar de betreffende eigenaar, of liever gezegd: zielsverwant van deze hond, vond het een bijzonder troostrijke gedachte. Kan het me voorstellen, alhoewel, ik hield erg veel van onze Lisa, maar twéé keer zo'n hond... Nu ja, dit soort dingen blijft natuurlijk heel persoonlijk.

 

Wij gaven het echter niet zo snel op en na afloop togen wij mét foto van Eros naar de mevrouw en legden haar uit dat wij toch wel graag zouden willen weten waarom Eros bepaalde bezoekers letterlijk opvreet, terwijl hij normaal de leukste en braafste hond van de wereld is. Na een snelle blik op de foto kon zij ons melden dat Eros een pechvogel is op alle fronten en dat hij veel kwispelt en daarbij makkelijk z'n staart kapot slaat. Verder schijnt hij het idee te hebben waardeloos te zijn, in die zin dat hij niet op z'n plek is op aarde. Hij voelt zich niet gewenst. Ik voelde me onmiddellijk enorm schuldig, had hem net nog toe gefluisterd dat als hij zich niet gedroeg, ik hem regelrecht terug zou sturen naar het asiel waar hij vandaan komt. Dat schijnt hard aan te komen bij een hond.

 

Tja en wat moet je daar dan mee? Bachbloesem zou uitkomst kunnen bieden, maar duidelijk was wel dat Eros therapie nodig heeft. Laat ik daar nu al máánden mee bezig zijn! Maar goed, dat van die staart klopt wel en dat kun je niet op een foto zien. Anderzijds kun je wel zien dat hij diep ongelukkig op de foto staat, daar is niet veel specifieke kennis voor nodig. En onrustige, nerveuze honden kwispelen ook vaak uit agitatie, dus ja, echt schokkend vond ik het zelf niet. Vond ook dat veel opmerkingen gerelateerd konden worden aan het gedrag van een hond en dan met name aan z'n lichaamstaal. Ik denk toch nog steeds dat je door écht heel goed naar een hond te kijken, heel veel kan ontdekken over z'n innerlijke state of mind zogezegd, al blijft het natuurlijk altijd een kwestie van juist interpreteren en wie vertelt ons of het juist is? In dit geval de hond, maar ja, daar twijfel ik dan weer aan. Moeilijke kwestie, maar eenmaal thuisgekomen heb ik Eros even apart genomen en hem het hele verhaal verteld tot groot jolijt van mijn dochter die om de hoek van de deur stond mee te luisteren. Ik heb hem gezegd dat ik altijd goed voor hem zou zorgen en dat hij best bij ons mag blijven, maar dat ik het wel fijn vind als hij zich iets beleefder opstelt naar ons bezoek. Geen idee wat hij er van snapte, maar hij kwispelde stevig met een aandachtige blik in z'n ogen en aan het eind van mijn verhaal (we zaten op neushoogte) gaf hij mij voor het eerst sinds z'n verblijf hier, een heel stevige lik vol over m'n gezicht. Zou hij dan toch....?????

 

En de thuisblijvers... - 14.3.09

 

Thuis was alles gelukkig goed verlopen. De puppies van Imme groeien geweldig, zijn heel braaf en gezellig in onze huiskamer, die inmiddels in een soort van mensen/hondenkennel is omgetoverd. De kennel van de Crufts voor Quincy staat inmiddels opgesteld, detail is dat Quince er jammer genoeg niet in wil. Maar ik dus haar gewoon naar binnen en gooi het hekje achter haar dicht. Met een boze snoet zit ze diep beledigd te wezen in haar gloednieuwe werpkistje, maar ik blijf op mijn standpunt staan dat ik niet voor niets met dat ding van notabene 115 euro heb gesleept, ze went er maar aan dus! En inderdaad, na een uurtje in een hoekje te hebben gezeten, kiest ze eieren voor haar geld en vlijt haar dikke buikje op het nieuw aangeschafte kussen met panterprint.

 

De puppies eten inmiddels geheel zelfstandig hun bakjes leeg, jaja, uit de Britse "puppybar"! Geweldige uitvinding vind ik persoonlijk: het voer is makkelijk te doseren, het wordt niet zo'n rommeltje, er is rust bij het eten en kunststof is makkelijk schoon te maken. Kortom, weer een prima aankoop!

 

     

Elegant slapende pup!                                                                                   

 

 

 

 

Aan de puppybar

 

 

            

Met z'n allen een tukje doen op mama's kussen  

 

 

 Mandy Polling op een snuffelstage van school

 

 

 

 

 

 

Wel Crufts dus! - 13.3.2009

 

Gelukkig is onze Danka weer helemaal opgeknapt. We zijn nog halsoverkop naar een kliniek met specialisten geweest en toevallig troffen we dezelfde chirurg die ook onze Imme heeft behandeld. Deze uiterst vriendelijke en kundige meneer gaf nét dat extra zetje op de therapie die onze dierenarts al had ingesteld, zodat Danka zich snel beter voelde. Uiteindelijk bleek het om een abces te gaan, vermoedelijk een stokje of stukje bot ingeslikt wat inwendig iets heeft geperforeerd. Ergo: wij naar de Crufts met Fanny en Xanto én Monique van Ginger die voor de gezelligheid en morele steun mee zou gaan. Hotel gebeld, één nacht gecancelled, de boot gewijzigd en op vrijdag ipv donderdag met het hele spul richting Engeland.

 

Hoewel het allemaal behoorlijk vermoeiend was voor zowel mens als hond was het toch erg gezellig en scoorden onze honden goed. Xanto en Fanny wonnen beiden hun klasses, ondanks de reclamecampagne die een Britse fokker had opgezet voor de reu waar Xanto tegen moest lopen. Ze blijven toch altijd sportief, die Britten! Goed voor ons moreel after all, want Xanto won onder luid applaus van het aanwezige publiek.

 

Ook was het superleuk onze Magic in Engeland terug te zien en blijkbaar was hij dezelfde mening toegedaan, want toen hij ons ontdekte, rukte hij z'n eigenaresse (die toch niet bepaalde van gering formaat is) overijverig door de gang om ons te begroeten. Het weerzien was bijzonder hartelijk! We zijn allemaal afgelebberd, onderuit gejumpt en gedurende zo'n 10 minuten besprongen van alle kanten, zo blij was deze hond ons terug te zien. Hij hád natuurlijk een dikke 10 maanden bij ons doorgebracht alvorens naar Engeland te mogen.

 

Minpuntjes waren er uiteraard ook. Ten eerste besloot Fanny nét ietsje eerder loops te worden dan gepland, waardoor Xanto helemaal hyper achter haar aan sjouwde en het nodig vond op de meest ongewenste plaatsen te plassen als markering. Zo ook in onze totaal vernieuwde hotelkamer tegen het bed... Poetsen dus! Bovendien pasten er geen benches in mijn leuke nieuwe, maar érg kleine auto, zodat de honden los in de auto moesten. En anderhalf uur zonder toezicht in het ruim van de boot naar Dover. Vooraf hebben we een goed gesprek met Xanto gehad en Fanny blafte hem stevig af gelukkig, maar echt rustig was het niet.

 

Tweede punt was dat ik uiteraard de nodige boodschappen had gedaan, waaronder een werkelijk schattige puppykennel voor Teckel voor in huis. Plus nog een opvouwbare bench (Xanto had ons huidige exemplaar opgevreten terwijl wij aan het diner in het hotel zaten), twee forse puppybars om het grut verantwoord te voeren en nog wat kleiner spul. Toen ik echter na een hoop gesleep, gestuntel en gescheld eindelijk over het hele terrein was gesjouwd mèt puppykennel van zo'n 50 kilo, bleek dat rotding niet in m'n auto te passen. Detail was nog dat ik m'n auto kwijt was op het enorme parkeerterrein, waarop ik m'n kennel bij een leuke Hindoestaan in uniform (wat voor wist ik niet) had geparkeerd met de opdracht op dat ding te passen terwijl ik m'n auto zocht. Meneer wilde nog meehelpen, maar ik had liever dat hij op m'n kennel paste. Dat deed hij gelukkig braaf en nog fijner was dat ik al snel m'n auto weer vond.

 

Volgende probleem was die kennel er in. Niet dus. Karton er af en in delen er in was mijn kloeke besluit. Ook niet dus, want de hekjes waren niet demontabel. En Monique wilde ook nog mee terug... Na een minuut of wat denken kreeg ik een ingeving: stoelen omwisselen, d.w.z. Monique had 1,5 bank om te zitten en de rest ging omlaag voor de bagage. Hoofdsteunen snel verwisseld, bank omhoog en nu het (zeer) kleine deel omlaag. Met wat gewring hier en daar pasten de rekjes toen wel in het opengevallen stuk. Nieuwe bench er bovenop, dekbed er op en dáár bovenop weer de honden. Toen bij de thuisreis de bagage en de eigen benches er óók nog in moesten, was het hoogtepunt letterlijk bereikt. Gelukkig waren zowel Monique als Fanny bereid zich aan te passen en hebben ze de thuisreis doorgemaakt met z'n tweeën op één stoel. Fanny ontpopte zich namelijk als schoothond, waarmee ze niet alleen comfortabel reisde, maar ook meteen van een hitsige Xanto was verlost, die uiteindelijk diep zuchtend achter de bagage een plekje vond.

 

 

 

 

Crufts of geen Crufts... - 4.3.2009

 

Waren we net zo blij met Imme en haar poot, die duidelijk aan de beterende hand is, stort onze Danka in. We vonden al dat ze minder at dan gewoonlijk en ze was ook wat minder levendig dan we van haar gewend zijn. Wel nog even blij en vriendelijk gelukkig, maar een bezoekje aan de dierenarts leek ons toch wel gewenst. Op dat moment ontdekten we ook een gigantisch gezwel onder haar tong en in de keel. Paniek alom eerlijk gezegd! En dat terwijl we onze koffers voor de reis naar Engeland (Crufts 2009) al aan het pakken waren.

 

Punctie leverde niets op, geen pus of zo en ook inderhaast gemaakte röntgenfoto's leverden geen enge dingen op. Ik dacht aan een stukje ingeslikt bot of hout of een doorgekropen grasaartje of iets van dien aard, maar niets te zien. We proppen er nu letterlijk antibiotica en pijnstillers in plus gekookte vis, dat kan ze in één keer doorslikken, de vis valt wel uit elkaar. Met een injectiespuit laten we water in haar bek lopen, want ze moet toch wel iets binnenkrijgen. En aan haar eetlust mankeert (gelukkig!) niets. Met zo'n gezwollen tong kan ze echter zelf haar voer niet naar achteren verwerken. Dus nu maar zo'n acht keer per dag voeren en even afwachten. Vanmiddag komt de dierenarts weer langs gelukkig, kunnen we verder overleggen.

 

Ondertussen kregen we ook bericht dat Juno, de dochter van Joya die gedekt was door Eros, vanwege een ernstige baarmoederoperatie is gecastreerd. Na de operatie traden echter totaal onverwacht complicaties op, zodat Juno met haar geschrokken eigenaren met gillende spoed naar de kliniek in Utrecht is  gebracht. Hoewel echt kantje boord, lijkt de operatie geslaagd te zijn en de schade min of meer hersteld en is de patiënte gelukkig weer thuis om daar verder aan te sterken. Het was ook voor ons een enorme schrik dat te horen, eerst de teleurstelling voor iedereen van de verwachte dracht die eindigt in een castratie, dan het risico Juno ook nog te verliezen. Gelukkig lijkt daar nu geen sprake meer van te zijn.

 

Lichtpuntje is dat Beau inmiddels na ruim 3/4 jaar genezen is verklaard van haar chronische oorontsteking, voor alle partijen een hele opluchting. Beau werd behandeld bij de Veterinair Specialisten in Oisterwijk, waar ze inmiddels een abonnement heeft. Wij ook trouwens! Inmiddels is nu ook de laatste bacterie vernietigd en is Beau weer de vrolijke, vriendelijke Weimaraner zoals we haar kennen.

 

Op de foto: Juno toen ze bij ons logeerde.

 

 

HOERA! - 27.2.2009

 

Toegegeven, af en toe gaat er hier wel eens iets fout of loopt niet alles zoals gepland, maar vandaag kan de vlag uit: Imme is vanochtend bij de orthopeed geweest, twee zelfs, die unaniem van mening waren dat haar poot goed geneest. Er is zelfs gegronde hoop dat de afgerukte pees weer aan elkaar is gegroeid! Het ijzerwerk waarmee haar poot was vastgezet, zat eigenlijk al te los (door de spanning in het gewricht was het metaal zelfs verbogen!), dus de pinnen moesten er nu wel uit. Met enige moeite - we wilden haar liever niet weer onder narcose brengen - lukte het uiteindelijk de pinnen uit het bot te verwijderen, waarbij Imme als een voorbeeldige patiënt rustig op tafel bleef liggen. Ze zit nu dik ingepakt in een gipsspalk en we hopen daarmee de komende twee weken door te komen. Ondertussen is het afwachten of ze zelf haar poot meer gaat belasten, al zal dat wel lastig zijn de eerste tijd. We hebben inmiddels een klein feestje gebouwd, want eerlijk is eerlijk: vanaf 23 december tobben we al rond met Imme, zo'n acht weken dus met een levendige hond in de bench (we deden inmiddels houten puzzelspelletjes met haar!), we zijn ook 2000 euro armer (hoezo, verzekeren??), we hebben met z'n allen een bevalling van 17 pups op drie poten doorstaan, dus het zóu wel leuk zijn als het allemaal niet voor niets is geweest en we Imme zometeen weer gewoon op vier poten zien lopen. Dan gaat de champagne echt open!

                  

 

Imme en kroost - 26.2.2009

 

Na een hectische week waarin we allemaal de Carnaval hebben overleefd, lijkt de rust even weergekeerd. Mitch kwam een nachtje logeren omdat z'n baas moest carnavallen en ook Jopper en Merlijn kwamen om dezelfde reden wel twéé nachten. Cedric v.d. Tuindershof, de zwarte broer van Cliff, kwam bij ons terug en vertrok ook weer en als klapstuk van onze week probeerden we Tara aan het leven in een kennel te wennen. Zo hard als ze in de fietskar, zo hard krijst ze ook in de kennel. Ze woont weliswaar veel binnen, maar ze moet voor noodgevallen toch ook wel aan het buitenleven wennen. Enfin, na drie dagen heeft ze geen stem meer over (gelukkig) en wordt het rustig aan het front.

 

 Imme ligt met haar grut binnenshuis, liefst voor de kachel, waarbij wij de pups achter haar aan slepen om te laten drinken. Imme vindt het allemaal best en is zeer gesteld op bezoek. Iedereen mag pups zien en aanraken, zo lang zij er niet al te veel in wordt gemoeid vindt ze het wel prima. De pups groeien stuk voor stuk erg goed, de ene dag komt de ene ploeg veel aan, de volgende dag de andere 7 - 9, dat wisselt. Wij leggen de vier kleinste pups zo vaak mogelijk bij hun mama aan voor een extra slokje, want van flessen moeten ze geen van allen iets hebben. Liever puur natuur! Wat ook veel beter is natuurlijk.

Dus hebben we besloten de flesjes weer achter slot en grendel te stoppen en ons te concentreren op Imme zelf. We voeren haar nu 4 - 6 keer dag vers vlees, aangemaakt met puppymelk, puppybrokjes aangemaakt met puppymelk, brokjes met leverworst erdoor, verse vis (de voorkeur gaat uit naar zalm en forelfilet), pens met leverworst erdoor, kortom, we proppen haar zo ongeveer vol! En het werkt, dit systeem. Minder vermoeiend voor alle betrokkenen, de resultaten zijn meetbaar en de puppies gedijen goed.

 

Dat Imme er een wat ongebruikelijke manier van voeden op nahoudt blijkt wel uit bijgaande foto's: Imme op haar rug, vier poten in de lucht en bovenop haar buik een aantal bijdehante pups!

 

                  

 

               

 

 

 

 

Nanou - 18.2.2009

 

En terwijl Imme hier dan heel tevreden in de kamer ligt met haar puppies uitgespreid en uitgeteld om zich heen, moest ik vanmorgen haar zusje Nanou in laten slapen.

 

Nanou, of Nala zoals haar roepnaam was, was vorige week bij ons teruggekomen wegens gezondheidsproblemen. Nala was bedoeld om te jagen en met een hond die fysiek niet in orde is, gaat dat niet lukken. Zo kwam ze terug, helemaal happy, ze herkende iedereen heel goed en had het best naar haar zin.

 

Contact met de internist en radioloog in Oisterwijk gaf echter minder goede berichten, ze kampte met een longprobleem dat onomkeerbaar bleek te zijn. We hebben daarop met heel veel moeite besloten haar in te laten slapen. Extra moeilijk, omdat ze op haar goede momenten zo speels en blij was. Vrolijk en super sociaal was ze toch al, maar zodra ze zich goed voelde kwam ze met haar bot aansjouwen voor een partijtje voetbal. Ze heeft de hele ochtend nog fijn met haar favoriete stagiaire gespeeld. Na de euthanasie heb ik haar meteen naar de faculteit in Utrecht gebracht, waar ze sectie zullen doen om hopelijk tot een conclusie te komen over haar probleem. Nala was pas 10 maanden oud.

 

 

 

 

 

 

Leuke Joya! - 15.2.09

 

Afgelopen vrijdag besloot ik heel opgewekt in een beginnende sneeuwbui een grote fietstocht te gaan maken met Eros en Joya. Er even uit na de hectiek van de afgelopen week, dat leek me een goed idee. We gingen goed van start met een route die een heel stuk buiten Rijen omgaat. Na een kwartiertje kwamen we bij een bos langs een vrij drukke autoweg richting Breda. Aangezien Joya en Eros erg gehoorzaam zijn, mochten ze loslopen terwijl ik ze heel goed in de gaten hield dat ze niet teveel richting autoweg zouden gaan. Dat ging goed en zelfs nog beter toen we aan een stuk kwamen waar van dat wildgaas was geplaatst, gaas van zo'n 1.20 m hoog met een dichte onderkant van groen. Voor het kleine wild zijn dan her en der tunnels aangelegd waarvan ik me altijd afvraag of daar überhaupt ooit één konijn door gaat, maar goed, dat is mijn zorg niet tenslotte. Wel makkelijk dat gaas, want daardoor konden de honden ook de weg niet op, waardoor mijn aandacht verslapte en ik wat begon te mijmeren over een heleboel zaken.

 

Ineens opkijkend was ik meteen bij de les, want tot mijn stomme verbazing én schrik zak ik Joya over de autoweg sjouwen, richting bos aan de overkant. Eros volgde, maar bleef haperen op het naastgelegen fietspad. Paniek alom! Ik krijste hysterisch in diverse toonhoogten "Joooojjjjjaaaaaaaa", waarop Eros zich onmiddellijk omdraaide en Joya heel verbaasd achterom keek. Ze kwam wel terug gelukkig en al even gelukkig kwam er juist op dat éne momentje geen verkeer aan. Geluk bij een ongeluk zogezegd.

 

Eros was snel terug, maar Joya wilde naar mij en liep dus over het fietspad in mijn richting naar het gaas. Terwijl ze aan kwam sjouwen riep ik opgewekt "Hoog!", waarop Jo stopte, haar voorpoten op het hekwerk legde en mij aankeek alsof ze wilde zeggen: "Inderdaad, hoog!". Ze sprong dus niet. Ze wilde wel terug naar mij en begon aan een spurt richting fietspad en dus ook weer autoweg. Geen goed idee vond ik. Zitfluit uit het decolleté getoverd waarop ze keurig ging zitten en mij vragend aankeek. Wat nu? Meelopen langs het hek, dat leek mij een goed idee. Ze legde haar poten weer op het hek, schatte de hoogte in en besloot dat het té was. Ze wilde wel even knuffelen over het hek, grote lik over m'n gezicht.

Eros zat inmiddels als een standbeeld naast me met grote vragende ogen: "Koekje?". "Nee dus, eerst de moeder van je kinderen terug", zo snauwde ik hem toe, waarop we samen naast Joya meewandelden, fiets aan de hand en gescheiden door het gaas. Het leek me dat dat gaas ook een keer op zou moeten houden alleen wist ik niet waar. Ondertussen moest Joya een kluwen bramen passeren waar ze absoluut geen trek in had. Dus weer richting fietspad! Voorbij de bramen kwam ze weer netjes terug en zag opeens het licht, cq het eind van de tunnel, in dit geval het hekwerk. Ze spurtte er vandoor, om het hek heen en terug naar mij. Eros zat al op z'n kont verwachtingsvol in mijn richting te kijken: "Koekjë?". Nu wel dus, alle twee een koekje en een hele dikke knuffel!

 

Moraal van dit verhaald is:

a. dat je op moet letten waar je je honden loslaat, zeker op onbekend terrein en dat je op moet blijven letten!

b. het nut van een goed ingeprente zitfluit en

c. dat het commando "hoog" toch ook wel eens heel nuttig kan zijn!

 

Fietsen met Tara - 9.2.2009

 

Aangezien wij het nuttig achten Tara met zoveel mogelijk mensen, honden en "dingen" in aanraking te brengen, proppen we haar met enige regelmaat in de fietskar en begint een tocht met allerlei hindernissen, begeleid door een complete fanfare!

 

Deze fanfare wordt gevormd door... juist, Tara zelf. Ze vindt de fietskar echt het einde, dat wil zeggen zo lang deze stil op het erf of in de stal staat. In dat geval springt ze er zelf in, gaat er lekker in liggen op het aanwezige kussen en is er niets aan de hand. Zet het geheel, fiets plus kar, zich echter in beweging, dan blijkt Tara over muzikale kwaliteiten te beschikken en begint een lawaai in diverse toonaarden, zodanig dat niemand zich voor kan stellen dat zoveel herrie door slechts één enkele Weimaranerpup kan worden gemaakt.

 

Onlangs moest ik naar het dorp en besloot dat op de fiets te doen. In dat geval natuurlijk een hond mee. Aangezien ik diverse winkels moest bezoeken, zou Samantha meefietsen om op de honden te letten als ik in de winkel zou zijn. We besloten Joya en Eros mee te nemen en Samantha vond het wel een goed idee Tara mee te nemen in de fietskar. Ik de kar, zij de honden. Later begreep ik héél goed waarom!

 

Enfin, we vertrokken met Tara in de achterbak zogezegd. Nog geen 20 meter op weg en daar begon het gegil van Tara. Dat al snel overging in heftig gekrijs. Daarna gepiep op volle sterkte. Ik dacht toen nog heel onnozel dat dit zeker vanzelf op zou houden als ik er geen aandacht aan zou besteden. Zo heb ik dat geleerd bij de firma Gaus toch?? Hier gaat Gaus echter helemaal mank, want Tara stopte zeer zeker niet. Ze gooide nog meer in de strijd en probeerde met haar voorpoten de voorkant van de kar eruit te "krabben". Een flinke brul van mij bracht haar op andere gedachten, zij het zéér tijdelijk.

Het geheel herhaalde zich: Tara krijsen, Tara krabben, ik brullen, Tara krijsen, etc., etc. Samantha fietste rustig door met twee Weimen aan de lijn waarbij ze alle drie een gezicht trokken of ze hier absoluut niet bij hoorden. Ik probeerde haar hijgend in te halen en vroeg of dat altijd zo ging met Tara. "Ja hoor",  antwoordde ze rustig, "Dat gaat het hele dorp door". Toen had ik al om moeten draaien natuurlijk, maar ja, we waren halverwege en ik moest echt even naar de apotheek. Dus peddelde ik dapper door. Joya en Eros keken strak voor zich, hun ging dit hele gedoe echt niet aan.

 

Bij de eerste straat van het dorp aangekomen werd het even stil, hoera! Vermoedelijk was dat vanwege de eerste vluchtheuvel, want daarna ging de herrie weer op volle sterkte door. Zo kwamen we dichter en dichter bij het centrum. En kwamen we de eerste wandelaars tegen, te weten een mevrouw met kinderwagen. Stomverbaasd loerde ze achter m'n fiets, draaide zich nog eens om en liep door. De volgende was een mevrouw met hond die zeker tweehonderd meter voor ons uit liep. Op het gegil van Tara, die inmiddels geluid produceerde waar een vuurwerkfabrikant jaloers op zou zijn, draaide mevrouw zich geschrokken om en zocht met haar blik waar dat lawaai vandaan kwam. Samantha en ik fietsten inmiddels rustig naast elkaar verder waardoor het even duurde voor mevrouw door had dat het van áchter ons kwam.

Hoe dichter we bij het centrum kwamen, hoe volhardender Tara gilde en hoe meer mensen ons achterstevoren benaderden. Kortom, het was geen gezicht! Langzaam aan veranderde mijn frustratie in een glimlach, best grappig, al die draaiende, schrikkende en verbaasde mensen.

 

In de Hoofdstraat bedacht ik dat Tara wel even náást de fiets zou kunnen om te wennen aan al het verkeer, voetgangers naast haar, etc. Dus Tara en ik voorop, ik leuke en lieve gesprekken voeren met Taartje terwijl de voetgangers nu wéér ontzet achterom keken, zijn het om een heel andere reden! In plaats van Tara's gekrijs was men nu wat verbaasd over mijn gekweel.

Aan het einde van de straat ging Tara weer in de kar, nu heel wat stiller dan voor die tijd. Gelukkig, dit hielp tenminste. Althans, dat dachten we. Een stukje op weg hoorde ik Samantha achter me gillen "Hohohohoooooooooooo". Ik stoppen natuurlijk waarna ik me omdraaide en tot mijn stomme verbazing Tara áchter de kar zag lopen. Het deurtje sleepte los over het fietspad....

 

Gelukkig ging Tara onmiddellijk tussen Eros en Joya in lopen, lekker veilig zal ze gedacht hebben hoewel die twee nog even stoïcijns de andere kant op keken, maar ze kwam meteen toen ik haar riep. En hoe nu verder? Naar huis naast de fiets was veel te ver voor haar en de rits van de fietskar moest eerst gerepareerd. Bovendien had ze nu door hoe het moest, dus dat zou zeker de laatste keer niet zijn. Inspectie van het binnenwerk van de kar leverde twee metalen ogen halverwege op. Eén zelfs met een soort touwtje eraan. Ideetje dus. Tara weer in de kar gedeponeerd, touwtje vastgemaakt aan d'r halsband, maar halverwege mijn aktiviteiten wilde ze nog even weglopen. Blijkbaar trok ik óf te hard aan haar riem óf ik stond op haar staart, geen idee, maar ze krijste zó ontzettend hard en zó doordringend dat de gordijnen van de belendende percelen achter elkaar open werden geschoven, gggggrrrrrrrrrrrr....

 

Nu ja, uiteindelijk lukte het me Tara weer in te laden, ook aan het andere oog vast te maken met haar riem, alle deuren dicht met de andere ritsen en daar gingen we, nu in één streep op huis aan. Vijf minuten later gaf Samantha weer een brul. Even schrikken, maar het bleek veel onschuldiger. Ze riep namelijk "Ze gaat liggen!" en warempel, Tara had eieren voor haar geld gekozen, was een paar keer heen en weer gedraaid (erg ver kon ze natuurlijk niet) en was uiteindelijk met de pootjes over elkaar in de fietskar óp haar blauwe kussentje gaan liggen. Toen ik me omdraaide zag ik haar felblauwe ogen naar me kijken, "zo goed baas?". Als beloning mocht ze het laatste stukje naast de fiets wandelen en dat vond ze toch wel heel leuk. Thuis heeft ze uiteraard een dikke knuffel gehad, waarna ze op haar gebruikelijke plaatsje voor de kachel instortte.

 

 

 

Speeldate - 30.1.2009

 

Al vanaf het begin komt Sprokkel, het zusje van Tara, met enige regelmaat een uurtje spelen. Baas en ikzelf nuttigen dan een kopje thee of koffie en bespreken als een stel trotse ouders de vorderingen van onze kinderen. Sprokkel is groter, dat staat als een paal boven water, Tara is pinniger, maar die is dan ook op eigen terrein. Sprokkel doet het beter op de kleuter-jachtcursus, maar Tara is een tijdje absent geweest door alle ongelukken. Wij concluderen en relativeren dus dat het een lieve lust is!

 

Toen wij na de training op zaterdag een nieuwe afspraak maakten, meldden ook Cleo en haar baas zich aan. En zo kwam het dat wij afgelopen dondermiddag de Rijense markt wat hebben opgevrolijkt met drie kleine Weimaranertjes! Het begon met z'n drieën achter in mijn auto. Ton en ik voorin, Kimm achterin waar ze vanaf de achterbank met harde hand (en stem) de orde herstelde indien nodig. En dat was nodig!

Op het parkeerdak van het winkelcentrum aangekomen kon de pret beginnen. Eerst drie rondspringende eigenaren die alle moeite deden om hun pup in de auto te laten blijven tot ze tenminste aangelijnd zouden zijn. Meer ambities hadden we toen nog niet!  Daarna met de roltrap naar beneden. Cleo wandelde geheel onvoorbereid achter Sprokkel aan en had pas halverwege door dat ze automatisch werd vervoerd. Kimm deed verwoede pogingen ons drietal óp de roltrap op de foto vast te leggen, maar uiteindelijk waren we dan toch betrekkelijk probleemloos in het winkelcentrum aangekomen.

 

Voor mij een goede gelegenheid meteen even wat boodschappen te doen, een voorbeeld dat Kimm al snel volgde met als resultaat dat Ton ons (nou ja, mij dan) hielp sjouwen, een doos groenten onder één arm en een tegenstribbelende pup aan de andere kant! En passant kregen we nog een aardig contact met een Turkse meneer plus zoon die zeer geïnteresseerd waren in onze honden. Voor de jacht ja, dat hadden ze wel door. Wat je nou met zo'n hond kon doen en of ze moeilijk af te richten waren? Héél moeilijk, zo verklaarden wij naar waarheid. En wat ze kosten? Véél geld dus. Daarmee was dit gesprek ten einde en vervolgden we onze weg richting roltrap. Daar gingen de gezusters weer, hoewel Cleo nu doorhad wat dat ijzeren ding inhield en acuut alle medewerking weigerde. Na wat aandringen van Ton mét groentedoos ging ze toch maar mee.

 

Tara stond klaar om in de auto te springen, kon er echter nog niet bij, maar wel een heel schattig gezicht, zo'n klauterend puppie die de veilige auto in wil! De anderen volgden, waarna we nog een klein rondje bos hebben gedaan. Dat verliep behoorlijk probleemloos, leuk zelfs, zeker toen zich een bruine labrador meldde voor een spelletje "volg mij met de tak". De lab griste een tak weg, begon daarop uitdagend rondjes te rennen, gevolgd door drie Weimaranertjes, waarvan Tara al snel afhaakte. Haar te vermoeiend en ze weet uit ervaring dat het volslagen zinloos is om achter grote honden aan te rennen, die zijn namelijk toch altijd sneller.

 

Terug in de auto en tegen vijf uur waren we weer terug met drie uiterst vermoeide, maar zeer voldane hondjes. Al met al een welbestede middag met veel plezier!

 

 

Stageverslag - 29.1.2009

 

Sinds een paar jaar hebben wij een erkenning van Aequor voor het begeleiden van stagiaires die een opleiding volgen voor dierverzorger. De dames en heren moeten stageverslagen maken, opdrachten uitvoeren vanuit de school, er komen stagebegeleiders op bezoek, wij maken een beoordelingsformulier, kortom, iedereen heeft het er erg druk mee. Eén van de stagiaires van de afgelopen periode, Iris v.d. Bemt, moest voor de Nieuwsbrief van school een korte impressie op papier zetten van haar stageperiode bij ons. Hieronder volgt een overzicht van haar ervaringen.

 

 

 

Weimaraners slopen niet! - 20.1.2009

 

Als ik - zoals een goed fokker betaamt - argeloze potentiële nieuwe hondenbezitters wijs op de mogelijke nadelen van het hebben van een hond, krijg ik vaak onthutste blikken toegeworpen. Honden zijn toch immers leuk? Ja hoor, soms wel en ook heel vaak niet, daar zal ik later wel weer eens over uitweiden als ik klaar ben met het tellen van de nietjes in Tara d'r neusje...

Maar goed, je probeert toch naar alle eer en geweten een beeld te schetsen van wat mensen te wachten zou kúnnen staan als ze besluiten een hond in huis te nemen. Kiezen ze voor een Weimaraner, dan wordt het allemaal nog een tikje erger. Ik heb altijd geroepen (en blijf dat ook stug volhouden) dat een niet-opgevoede of een zich vervelende Weimaraner een ramp op poten is. Staan ze echter goed onder controle om het zo maar eens te zeggen, en hebben ze voldoende geestelijke en lichamelijke afleiding cq inspanning, ja dan zijn het de leukste honden ter wereld. Tenminste, als je de gebruiksaanwijzing kent...

 

Ik meen onze Beau na al die jaren samen wel te kennen, maar blijkbaar vergis ik me toch zo af en toe wel eens. Normaliter is Beau best inschikkelijk en niet al te moeilijk in het gebruik. Ze heeft een paar kleine onhebbelijkheden zoals het leegjatten van het aanrecht en onze tafels, het tegen de ruiten opvliegen bij het passeren van bezoekers, het in de war gooien van bij voorkeur schoon beddengoed, maar ach, kleinigheden hou je overal tenslotte. Oh ja, en ze heeft een bloedhekel aan werken én aan slecht weer. En blijkbaar ook aan in de kennel zitten! Nu weet ik dat laatste wel en houd ik er eigenlijk ook altijd rekening mee, maar heel soms gebeurt het wel eens dat zij en Joya éven aan de kant moeten. Zo ook een paar weken geleden toen we andere bezigheden hadden en Beau en Joya voor de zekerheid op de uitlaatplaats achterlieten. Een ruime betegelde plaats (geen vieze voetjes dus) met notabene drie binnenhokken voor twee honden. OK, één hok was aan vervanging toe, maar toch, droog en warm was het wel. Blijkbaar was het voor onze verwende huismus allemaal onvoldoende en voelde madame zich toch wat genegeerd, want toen ik een uurtje later langs wandelde en de dames bemoedigend toesprak zag ik een wel héél vreemd tafereel: Beau verwoed slopend aan ons hok met inmiddels antiquiteitwaarde en Joya er vrolijk blaffend omheen. Uiteráárd deed zij niets, want Joya doet nóóit iets, althans niet als ik in zicht ben, hooguit dat ze wel een heel klein beetje heeft geholpen toen ik weg was om m'n fotocamera te halen.

 

 

 

De foto's spreken voor zich: Beau met een schuldbewust gezicht dat alleen een Weimaraner kan laten zien, op foto 1 nog ietwat energiek, vermoedelijk had ze mij toen nog niet opgemerkt, foto 2 toont Beau in een pose waaruit duidelijk spreekt dat ze mij nu WEL heeft gezien!! Voor de insiders: de oogjes gaan alvast wat dichter, kop een beetje afgedraaid, lage lichaamshouding, oren laag en naar achteren, staart laag, poten niet recht onder het lichaam, kortom, Beau in deemoedige houding voor het geval dat ik mogelijk wat geïrriteerd zou kunnen zijn. Eigenlijk moest ik heel hard lachen, maar dat heb ik dapper ingeslikt. Op veel te vrolijke toon heb ik gevraagd wat ze nu weer aan het doen was waarna ze een voorzichtige kwispel probeerde met een soort van verontschuldigende grijns in mijn richting. Joya er stevig kwispelend naast om mij vooral toch maar te laten zien dat ZIJ hier niets mee te maken had! Nou ja, als iemand dan nog serieus kan blijven vind ik het knap, mij is het niet gelukt!

 

Emiel op vakantie... - 13.1.2009

 

Emiel, voor insiders gewoon Kobus, gaat op vakantie en wel op wintersport! Nu zijn z'n eigenaren Henk en Agnes van Katwijk nogal zuinig op 'm en de vorige keer had Kobus het flink koud gehad in het verre, koude Oostenrijk. Aangezien Oostenrijk op dit moment niet veel warmer is, hebben Henk en Agnes maatregelen genomen en heeft Agnes heel creatief een beschermende én veilige jas voor Kobus in elkaar gefabriekt.

 

Toen Henk mij daarvan heel trots op de hoogte bracht, vond ik dat Kobus dan ook schoentjes, of van die neopreen sokjes moest hebben tegen de sneeuw en het ijs tussen z'n teentjes. Een diepe zucht aan de andere kant van de telefoon was de reactie. Blijkbaar heeft Henk de raad toch ter harte genomen, want 's avonds verscheen onderstaande foto op m'n beeldscherm: Kobus geheel en al klaar voor de grote trip naar de wintersport! De hoofd- cq kopband zullen ze wel tijdig verwijderen hoop ik, want Kobus ziet er niet uit of hij érg blij is met al deze preventieve aandacht!

 

 

't Ziet er natuurlijk wel redelijk komisch uit, zo'n ingepakte Weimaraner en zeker omdat het toch van die zeurneuzen kunnen zijn bij kou, natheid en sneeuw, maar het is wel verstandig met dit extreme weer extra aandacht te besteden aan het welzijn van onze honden. Goed opletten bijvoorbeeld voor sneeuw en ijs tussen de tenen en voetzooltjes, het lijkt allemaal wel zacht en het smelt vanzelf, maar het kan ondertussen toch mooie snij- en schaafwondjes opleveren. Vooraf de pootjes insmeren met vaseline werkt ook goed, dan glijden sneeuw en ijs er makkelijk vanaf. Als de hond het accepteert, zijn neopreensokjes ook een prima oplossing, zeker op een scherpe ondergrond zoals rotsen in het geval van Kobus z'n vakantieoord.

 

Een regenjas heeft de gemiddelde hond normaliter niet echt nodig, maar als het zo erg koud is met een felle wind is het voor kortharige honden (die ook niet aan dit extreme weer gewend zijn) best handig een dekje te gebruiken. De kwetsbare plekken bij de nieren bijv. worden zo goed afgedekt, de hond wordt niet zo nat en droogt dus ook sneller en bovendien, zo'n oranje lichtgevend hesje is zéér veilig bij wandelingen in het donker! De reflecterende banden maken de hond zichtbaar voor verkeer en zeker in een vreemde, onbekende omgeving is dat een bijzonder goed idee.

 

Nu, Kobus kan er in ieder geval tegen, nu maar hopen dat het een geslaagde vakantie wordt en dat ze volgende week met z'n allen weer veilig thuis achter de kachel zitten!

 

 

 

Voortgang van de patiënten - 5.1.2009

 

De ziekenboeg blijft ons bezighouden. Nu de zwellingen op Tara d'r lijfje beginnen af te nemen, vallen de "enge" zwellingen op haar buik en flanken pas goed op. We zijn nu druk met de Arnica aan het smeren, voor ons een echt (homeopathisch) wondermiddel voor builen, zwellingen en bloeduitstortingen. Onze nieuwe stagiaire Samantha smeert overdag om het uur een krijsende pup in, want Tara is best makkelijk, maar dit doet duidelijk pijn. Morgenmiddag komt een heuse fysiotherapeut langs om te bezien of we nog iets kunnen bereiken met oefeningen dan wel andere therapieën.

 

Imme houdt zich beter. Ze wandelt zelf haar bench weer in na de plasronde van hooguit 3 minuten. Ze eet goed en laat zich alle behandelingen eigenlijk best goed gevallen. Vandaag zijn we samen door het sneeuwgeweld naar de specialist in Oisterwijk geweest. De binnenwegen waren bijna onbegaanbaar en met m'n nieuwe auto kwam ik nauwelijks vooruit. Nader onderzoek leerde dat ik nog steeds op zomerbanden rijd, waarvan het profiel onmiddellijk dichtslibt met sneeuw, zucht... Meteen maar weer nieuwe banden besteld die er gelukkig morgen zijn, want ik kwam niet eens normaal de parkeerplaats in Oisterwijk af!

 

Imme bekeek de zaken zeer argwanend toen we toch nog op tijd in de kliniek arriveerden. Ze lonkte naar een bull terrier, waarvan de baas een nadere kennismaking tussen de honden voorstelde. Ik had direct visioenen van nieuwe verwondingen, gebroken poten, gesloopte bull terriers, etc., etc., dus ik heb de goede man zo ongeveer gesmeekt z'n allerleukste hondje gewoon lekker bij zich op schoot te houden, dan zou ik Imme tussen m'n knieën klemmen. Zo gebeurde, waarna Imme zich tevreden stelde met lonkende blikken richting bull vanonder mijn knieën. Net toen ik aan de koffie zat, meldde een stralende specialist zich die eerst de wachtenden een gelukkig nieuwjaar ging wensen. Daarna constateerde hij dat wij elkaar al kenden (ja, ik heb aandelen bij die club inmiddels!), hij kon zich namelijk de bezoeken van Tjarda en Itess nog goed herinneren. Wilde eerste weten hoe het met beide honden was afgelopen en toen bleek dat beide dames weer vrolijk rondrenden, vertelde hij het hele verhaal eerst maar eens even aan z'n assisterende collega. Ondertussen bekeek Imme quasi nonchalant de vluchtroutes. Een kleine kamer met twéé deuren, twee uitgangen richting vrijheid dus! Ze leefde duidelijk op en ik klemde de riem nog ietsje steviger in m'n handen.

 

Na de uitleg over e.e.a. mocht ze op tafel. Ze sputterde niet veel tegen, maar gaf werkelijk alle verzet op toen bleek dat dierenarts nummer 2 in bezit was van koekjes (ze was nuchter i.v.m. een eventuele operatie) en bovendien genegen was haar de hele tijd te aaien. Ze wisselden pootjes en handen uit en het werd nogal een kleffe boel, daar op die onderzoekstafel. Imme genóót. Jammer nou toch dat het verband verwisselen vrij snel ging en dat ze daarna naar huis mocht. Besloten was namelijk te wachten tot vrijdag en dan, als de wond er nog zo netjes schoon uit zou zien, te beginnen met een reconstructie van de afgescheurde pees. Kans op succes schatten de heren in op zo'n 50%, maar, zo vertelde de ene mij opgewekt: "Als heel Nederland 50% kans zou hebben om te winnen in de Staatsloterij deed iedereen mee." Dat leek mij ook, maar ook zonder dat was de beslissing al genomen. De assistente informeerde nog heel voorzichtig of Imme verzekerd is? Nou, nee dus!!!

 

Enfin, voorzien van een enorme tas verbandmiddelen, naalden, spoelvloeistof en evenzoveel goede raad, zijn Imme en ik weer huiswaarts getrokken. Tweemaal daags verband verwisselen en de wond uitspoelen en dan maar hopen dat ze vrijdag aan de slag kunnen. Echt normaal zal ze wel nooit meer lopen, maar ach, ze gaat zich zeker kunnen redden (als we Joya tenminste tijdig herplaatsen!) en een carrière als huishond is voor haar zeker weggelegd. Joya en Beau zitten inmiddels gezellig samen in de kennel, de combi van Imme met grijs lijkt me op dit moment niet zo goed voor beider gemoedsrust. Beau en Jo hebben wel hun favoriete ligkussens meegekregen naar buiten om het verdriet wat te verzachten. En omdat het vannacht wel - 11* kan worden, zijn ze nu even naar kantoor verhuisd, lekker voor de kachel!

 

Nachten met Tara - 1.1.2009

 

We zijn het nieuwe jaar rustig van start gegaan, althans voor ons doen, en hebben de laatste dagen van het jaar met veel gezellige mensen en evenzoveel gezellige momenten doorgebracht, ondanks de twee patiëntjes in huis die toch wel hun stempel op de feestvreugde drukken. We blijven ons toch zorgen maken.

 

Anderzijds genieten beide dames duidelijk van alle extra aandacht, lekkere hapjes, knuffelpartijen, soezen voor de haard, etc., etc .Voor Tara komt daar een extra dimensie bij, want zij slaapt 's nachts bij ons op de slaapkamer. In principe op een dik, zacht kussen naast mijn bed, maar Tara denkt daar duidelijk anders over. Ze gooit met veel verve haar voorpootjes op het bed, stuurt een smekende blik mijn kant op en wacht rustig tot ik haar achterlijfje ook op bed hijs. Niet dus! Ik ben héél standvastig, want slapen met Tara is heel anders dan knuffelen met Tara. Tara eist het dekbed op, plus een deel van mijn kussen, wil absoluut rug aan rug liggen, enfin, weinig nachtrust zogezegd. Vandaar de aktie met het kussen.

 

Ik besluit vol te houden, ook goed voor de opvoeding en ze wordt toch al zo verwend op dit moment. Dus duw ik haar weer terug op het kussen (dat bijna tot de bedrand komt), beveel haar opgewekt nu "te gaan slapen", mompel nog iets van "down", een commando dat ze toch nog niet echt kent en ik laat m'n arm op haar koppie rusten. En ja hoor, een diepe zucht en het kleine grijze monstertje snurkt. Snurkt dus letterlijk! Een zetje in haar rug. Ze draait zich om. Het is even stil. Dan begin Léon te snurken. Tara volgt al snel. Ik overweeg een nieuwe strategie: ze krijgen nu allebei een zet(je). Weer is het even rustig, maar deze aktie herhaalt zich nog wel een aantal keren. Dan val ik blijkbaar toch in slaap, zo rond een uur of twee, zucht...

 

Tegen zessen is het uit het met de rust. Tara wordt wakker en begint rond te strompelen. Met enige angst voor het laminaat pluk ik m'n kleuter van de grond en sjouw met haar naar beneden. Door de voordeur om Eros en Fanny niet te alarmeren, Imme slaapt overal doorheen (gelukkig nu). Bibberend van de kou motiveer ik Tara om te gaan plassen. Ze sleept zich naar buiten, plast onmiddellijk en daar komt ze weer terug, óók bibberend. Zo klein als ze is en al een échte Weimaraner!

 

Ik hijs haar de trap weer op, ze wordt al knap zwaar. En dan is het tijd voor quality time! Haar lekkere warme knuffellijfje verdwijnt onder m'n dekbed. Allebei zijn we er heel happy mee, ik aai haar zachte buikje en zij kronkelt zich in allerlei bochten tegen me aan. Dan draait ze zich om, twee pootjes om m'n hals, haar neusje in mijn hals geduwd en zo valt ze met een diepe zucht weer in slaap. Ik probeer haar nog even voorzichtig in een voor mij ietsje comfortabeler houding te manoeuvreren, maar ach, ze ligt zo lekker. En zo slapen we samen toch nog een klein uurtje, tot de honden buiten zich beginnen te roeren. Een wekker heb ik niet meer nodig, zeven uur is zeven uur, feestdagen of niet. Tara slaapt nog even uit, ze zoekt een nieuw plekje bij Léon, kijkt mij slaperig na en terwijl ik de vrieskou instap met Fanta en Eros, draaien mijn twee roommates zich nog eens om.

 

Oudejaarsrampdag - 1.1.2009

 

Alle lezers en bezoekers van harte een voorspoedig Nieuwjaar toegewenst!

 

Gelukkig is ons nieuwjaar ietsje beter begonnen dan het oude geëindigd, want vrolijker werden we er niet echt van. Op Oudejaarsdag vonden we onze Tara namelijk ondersteboven in haar benchje hangend, volledig door het lint en helemaal geshocked. Wat was er gebeurd? Onze kleuter had besloten een poging tot uitbraak uit haar bench te doen (ze slaapt in een bench bij ons op kantoor) en had daartoe getracht het voorfront uit de bench te slopen. Op één of andere manier had ze kans gezien de voorste wand uit het lood te wrikken, waarna ze van plan was via de ontstane gleuf aan de zijkant te ontsnappen. Dat klemde natuurlijk behoorlijk, want zo zit zo'n bench nu eenmaal in elkaar. Toen ze zich nét voorbij haar ribbenkast had gewurmd kon ze niet verder, niet voor- of achteruit, waardoor ze zo te zien toch enkele uren vast heeft gezeten. En goed vast ook. Precies tussen de ribben en het bekken. Na in drie seconden van de eerste schrik te zijn bekomen, rukte ik de deur open, maar dat bleek het probleem niet te zijn. T oen ik dat zag heb ik met één ruk de complete bench uit elkaar getrokken, waarna Tara er letterlijk uit viel en op de grond klapte. Waar ze dus ook bleef liggen. Ik geloof niet dat ik ooit zó geschrokken ben. Eerst alles nagevoeld, wervel voor wervel en daarna Tara buiten op de stoep gezet om te zien welke beweging ze zou kunnen maken. Dat viel mee in die zin dat het niet leek of ze iets had gebroken. Toen ik dat had geconstateerd, heb ik een inmiddels jankende en krijsende Tara opgepakt, er een pijnstiller in geduwd en haar onmiddellijk bij onze dochter in bed gestopt: lekker warm en veel rust. Ze heeft nog zeker een half uur liggen "huilen", bijna menselijk volgens onze dochter, die haar bleef troosten.

 

Aan het einde van de ochtend konden we met haar bij de dierenarts terecht, samen met Imme. Volgens hem is alles ontzet, gekneusd en verrekt, maar het leek hem dat er geen vitale delen zijn beschadigd. Ze loopt alleen op de voorhand, met een extreem bolle rug en de achterhand sleept ze wat mee. Vanochtend leek ze iets krachtiger, maar het zal zeker z'n tijd nodig hebben. En dan denk je dat zo'n pup veilig zit in de bench... De eerste aktie in het nieuwe jaar zal zijn het aanleggen van een vernieuwd en verbeterd camerasysteem op álle kennels!!

 

Bij het controleren van Imme bleek de pees opnieuw los te zijn, reden waarom we besloten tot een nieuwe operatie ter plekke. De dierenarts heeft opnieuw geprobeerd de stukken letterlijk te lijmen dan wel te naaien en voorlopig moeten we afwachten. Het slachtoffert ligt in ieder geval rustig en warm in de bench en lijkt zich niet zo druk te maken gelukkig. Morgen gaat we weer terug met haar in de hoop dat er geen ontstekingen of iets van dien aard zijn.

 

Toen Joya vannacht nog even fijn langs Aevie rende met het doel daar eens fijn ruzie te gaan maken, was voor mij de maat vol. Net toen ik Joya eens héél duidelijk wilde gaan maken wat ik van haar vond, kwam ze al terug gehinkt op drie poten plus een flinke snee in de neus. Eigen schuld denk je dan met een héél klein beetje leedvermaak. Maar al met al een trieste bedoening zo'n laatste dag van het jaar. We hopen toch echt op een paar rustige weken nu!!!

 

Jagen met Fanny - 29.12.2008

 

Afgelopen zaterdag waren Fanny en ik uitgenodigd voor een jacht in België bij de eigenaren van "onze" Balto, Patriek en Katrien. Eigenlijk was het plan dat ik Imme mee zou nemen, maar die heeft inmiddels andere besognes, dus mocht Fanny voor de allereerste keer mee. Behalve Balto ging er slechts nog één Heidewachtel mee omdat de heren zo sportief waren onze Fanny alle kansen te gunnen. En dat hebben we geweten!

 

's Ochtends vertrok ik in alle vroegte richting Maldegem, keurig gestuurd door de navigatie in m'n nieuwe auto. Alles ging prima en we kwamen ruim op tijd aan, voldoende tijd voor koffie en Belgische koeken en natuurlijk de onontbeerlijke borrel. Terwijl de gastvrouw nog druk doende was met voorbereidingen voor de maaltijd achteraf, kon ik met Patriek nog snel even langs bij Gino, het broertje van Getty en Goya, dat op min of meer dezelfde wijze bij een bekende van ons in België terecht is gekomen. Hartstikke leuk natuurlijk om Gino te zien. Hij was in de paar weken dat hij bij Daniël woont al compleet veranderd van een soort ongeleid projectiel tot net opgevoede draadhaar. Verder leek hij kwa expressie als twee druppels water op z'n vader Xanto. En op z'n twee zusjes die nu bij ons zitten. Echt geweldig te zien dat Gino het nu zo goed getroffen heeft!

 

 

Rond 10 uur waren we in het veld, waar de honden los voor de voet mochten jagen. Fanny was nog wat shy, durfde niet al te ver van mij weg, legde nog duidelijk geen link tussen het schot en een mogelijk apport, maar langzamerhand kwam ze op dreef. Toen de eerste fazantenhaan viel en ze weg mocht voor haar eerste apport viel het kwartje snel. De haan kwam netjes en snel binnen. En zo ging het door waarbij Fanny steeds vrijer werd in het veld. Gelukkig bleef ze wel goed gehoorzaam, ook niet gek voor een jonge draadhaar. Voor de zekerheid hadden alle honden stroombanden om, met name omdat tussen de wegen werd gejaagd en er op zeker ogenblik zelfs langs het talud van de snelweg op konijnen werd gejaagd. Daar had ik toch flinke schrik van! Gelukkig ging alles goed en heb ik geen correcties nodig gehad. Fanny genoot! Achter mij hoorde ze een schot, zag het konijn vallen dat Patriek schoot (ik keek juist de andere kant op richting tweede geweer), waarop Patriek naar mij riep dat ik Fanny los moest laten. Het konijn werd keurig binnengebracht, evenals een bosduif die ze prima markeerde op grote afstand. Nog een paar fazanten en toen werd ze wat brutaal en rukte Balto fanatiek z'n laatste konijn zo ongeveer uit z'n bak. De verbazing droop van Balto af en gelukkig liet hij los. Daar moet ik dus nog wel even wat aan doen... Verder hebben de honden keurig en probleemloos door elkaar heen gewerkt, respecteerden elkaar goed en het was geweldig om Balto na een periode van behoorlijke problemen, nu zó aan het werk te zien met zoveel inzet en enthousiasme en niet te vergeten, een prima contact met z'n baas.

 

De dag werd afgesloten met een uitgebreide maaltijd bij Patriek en Katrien thuis, waarbij Fanny pontificaal in de mand van Balto lag. De heren jagers toonden zich bijzonder tevreden over Fanny's werklust en prestaties en één van de heren wist zelfs niet dat ze voor het eerst mee was. Toen hij dat hoorde, was z'n enthousiaste nog groter. Wat Fanny betreft: ze is weer uitgeslapen en gaat graag weer mee!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Imme - 28.12.2008

 

De stemming is hier even wat minder aangezien onze Imme afgelopen woensdag een ernstig ongeluk heeft gehad. Dat Imme en Joya elkaar háten was ons inmiddels bekend en toen ze dan ook in een onbewaakt moment kans zagen in elkaars zicht te komen was de ramp niet te overzien. Zelfs met twee kennelrekken ertussen hebben de dames toch kans gezien om elkaar te grazen nemen en beet Imme vorige keer een stuk uit Joya's oor, nu was de beurt aan Joya en had ze de langslopende Imme bij een achterpoot te pakken. En ze liet meer los. Danka en Beau zouden zich ook even met de strijd bemoeien en het echte, zéér onplezierige roedelgedrag stak meteen de kop op. Léon heeft gelukkig kans gezien Imme onder de strijdende partijen uit te vissen, maar toen was het al te laat en was de achterpoot dermate beschadigd dat we vrezen dat dit niet meer goed gaat komen. De kerstdagen hebben we dan ook grotendeels in de praktijk van onze dierenarts doorgebracht. Deze heeft tijdens een langdurige operatie tóch nog getracht de peeseinden weer aan elkaar te hechten en dat leek in eerste instantie gelukt te zijn. Helaas ging de wond ontsteken en moesten we tweemaal daags spoelen en opnieuw verbinden. Dat lijkt nu redelijk onder controle te zijn. Imme heeft strikte benchrust voorgeschreven gekregen voor een periode van zeker vier tot zes weken, een wel heel moeilijke opdracht voor een levenslustige draadhaar van 2,5 jaar!

 

Maar we doen ons best, proppen Imme vol met antibiotica en slaapmiddelen (die toch niet helpen) en zitten om beurten bij haar naast de bench, tv aan en verwarming hoog, honden die het warm hebben worden tenslotte sloom. Het valt niet tegen: ze werkt goed mee, probeert de 5 minuten plaspauze om de zes uur zo lang mogelijk te rekken, onze slimmerik!, ze krijgt netjes vers compleet vlees om de ontlasting ook zo veel mogelijk te beperken, dus eigenlijk zit ze zo'n 23 uur per dag in de bench. Het 24e uur is voor plaspauzes en dierenartsbezoek, hoewel we deze twee uitjes mooi trachten te combineren! Imme is ondertussen heel vrolijk, geniet wel van alle aandacht en het bezoek (Marc bezoekt haar dagelijks en zit dan zo'n 2 uur tegen haar te kletsen!). Met kerst mocht ze even op de bank liggen, Léon had toch griep en lag daar heel rustigjes voor de tv dus daar kon Imme wel probleemloos bij. Verder begint ze het systeem te snappen: uit de bench naar de auto óf op het gras plassen en dan meteen weer ín de bench kruipen. Dat doet ze nu netjes zelf, na het plassen hiphopt ze zelf naar binnen en kruipt weer meteen in de bench.

En nu maar afwachten hoe het verder gaat. Als we de eerste weken probleemloos door gaan komen, kunnen we altijd nog een orthopeed verder laten sleutelen aan haar pootje, maar vooreerst is dat nog niet aan de orde.

 

Beau en Joya zijn inmiddels naar de kennel verhuisd, die combi binnen zie ik écht niet zitten. Ze hebben beiden wel hun extra dikke, favoriete kussens meegekregen voor het nodige comfort. Ze zijn het er niet mee eens, maar met name Beau lijkt zich wel bij de situatie neer te leggen. Die voelde zich toch al top sinds ze van haar chronische oorontsteking af lijkt te zijn, die zit er allemaal niet zo mee. Eros, Fanny en Tara huizen nu standaard in de keuken en bijkeuken terwijl wij tegen iedereen snauwen en brullen de deuren dicht te houden en alleen Teckel heeft vrije toegang door het huis. Die doet namelijk nooit iemand iets (gelukkig).

 

En zo tobben we nog een paar weken door. En nu maar hopen dat a. de poot gerestaureerd kan worden en b. de dekking nog succesvol zal blijken te zijn!

 

 

Eros - 12.12.2008

Nu het gros van de puppies weg is, allemaal vetrokken naar hun nieuwe eigenaren, begint het normale leven weer wat vorm te krijgen. Hoewel... normaal is iets dat wij hier niet zoveel meemaken. Er is altijd wel iets te doen, er gebeurt altijd wel iets en er lopen vrijwel altijd mensen over het erf. Kortom, wij hebben nog genoeg te doen!

 

Zo ook Eros. Want sinds de pups zijn uitgezwaaid leven zijn twee overgebleven dochters in huis, tussen de andere huishonden in. Eén van de twee vertrekt binnenkort naar Zwitserland, de andere blijft vooralsnog bij ons. Eros voelt zich behoorlijk verantwoordelijk voor zijn twee kleuterdochters en hij ziet het als zijn taak de beide dames van minuut tot minuut te begeleiden en te bewaken. Dat betekent dat ze zonder toestemming van Pa niet te ver weg mogen, niet te veel contact met andere mensen of honden mogen hebben en zo heeft hij nog een heel rijtje wensen. Uitdrukkelijk wènsen, want hij krijgt van ons niet de gelegenheid al te streng op te treden. Maar het is geweldig om te zien hoe hij de puppies begeleidt, in de gaten houdt en ze elke avond voor het slapen gaan met aandacht en letterlijk warmte, overlaadt. Joya vindt het wel best, die kijkt niet meer om naar het grut, of het nu haar eigen dochter of nichtje is, Joya heeft sinds enige tijd andere interesses!!

 

Eros slaapt normaal op een groot, comfortabel uitziend kussen in de bijkeuken, waar hij in een soort halve cirkel op ligt. Tegen zijn buik aan ligt Tara dan te snurken, terwijl Pearl een plekje tussen z'n voorpoten heeft. Of eronder, dat kan ook. Pearl is nog een stuk kleiner dan Tara, maar zo past het mooi en het is een aandoenlijk gezicht om ze zo met z'n drietjes te zien slapen. Probleem is wel dat Fanny er nu niet meer bij past. Eerst sliepen Eros en Fanny zo'n beetje in elkaar gestrengeld op hetzelfde kussen, maar dat kan nu dus niet meer. Fanny is best sportief en heeft zichzelf een plaatsje toebedeeld in de allerkleinste puppybench! Beetje behelpen, maar blijkbaar zit ze daar niet zo mee. Liggen ze 's avonds met z'n allen binnen, dan liggen Eros en Fanny weer steevast boven op of over elkaar en moeten de pups het met een kussen op de grond doen. De verdeling van de plaatsen gaat allemaal (nog) zeer gemoedelijk, hopelijk blijft dat nog even zo, maar als het bedtijd is, verhuist het hele spul richting bijkeuken en worden de vaste posities ingenomen. Allemaal heel apart om te zien, want normaliter zijn reuen niet zo geïnteresseerd in hun nageslacht en ónze reuen al helemáál niet. Arco's grootste zorg was vroeger om z'n pups zo snel mogelijk de deur uit te krijgen en liefst zo ver mogelijk van hem vandaan! Hij werd helemaal kriebelig van al die pups die om hem heen krioelden en aan z'n lijf hingen voor een spelletje. Xanto is dezelfde mening toegedaan, maar Eros lijkt hier dan toch eindelijk de positieve uitzondering te zijn!

Op de foto van links naar rechts: Pearl, Tara en Eros

 

HD-belevenissen - 1.12.2008

 

De afspraak bij de Dierenkliniek in Eersel voor het maken van HD-foto's van o.a. Fanny, was deze keer wel een héél bijzondere belevenis, zij het niet één van mijn beste.

 

Het begon allemaal nog redelijk goed, toen ik ruim op tijd bij de kliniek arriveerde met Fanny op haar nieuwe Winner-kussen achterin de auto. Léon was er al met iemand anders samen plus nog wat mensen die allemaal meegingen. Wij proberen altijd de HD-foto's met een aantal honden in één keer te maken. Een Briaird van een trainingsmaatje en een Friese Stabij van een cursist gingen voor een herbeoordeling, de anderen voor de eerste foto. Daarbij kwam "onze" Nanou (Nala) uit een eerder nest mee omdat zij problemen met de achterhand had. Aangezien de eerdere diagnoses niet echt vertrouwenwekkend waren, hadden we afgesproken Nanou in Eersel opnieuw te laten bekijken omdat alle betrokkenen zich nogal ongerust maakten. Al met al een spannende aangelegenheid dus.

 

De baas van Merlijn had voor de aardigheid de tijd verkeerd genoteerd, zodat dit koppel om 13.00 uur in Eersel op de stoep stond i.p.v. 15.00 uur. Ach ja, beter te vroeg dan te laat natuurlijk! Merlijn was dus al bekeken tussen de andere klanten door en alweer op weg naar huis met, gelukkig, een prima beoordeling. Hoera, de eerste was erdoor!

 

De door Léon meegebrachte Heidewachtel doorstond de test ook met glans, waarna de Stabij en de Briairds op tafel moesten. Fanny had alles met argusogen gadegeslagen, was blij haar baas te zien, maar daar was het ook wel mee gezegd. Ze overwoog rechtsomkeert te maken tot ze concludeerde dat ze aan de lijn zat. Dan maar rustig afwachten, zo leek ze te denken en met een diepe zucht zakte ze op de vloer. Toen mocht zij, op naar de röntgenkamer. Daar aangekomen bleek toch eerst de andere Briaird aan de beurt te zijn, dus Fanny weer terug richting wachtruimte.

 

Toen was het toch echt zo ver: Fanny mocht zich melden. Wat ongerust trippelde ze achter ons aan tot in de betreffende kamer, waar wij, leken als we zijn, vergaten de deur achter ons te sluiten. Toen de assistente met een énorme chipreader op Fanny afkwam, werd het haar te veel. Ze spartelde heftig tegen, rukte, trok en sprong en ja hoor, uiteindelijk schoot ze in een paar seconden uit de jachtlijn. En weg was ze!

Ik er achter aan met m'n röntgenschort zo ongeveer op de hielen! Bij de balie deed een bezoeker nog een wanhopige poging Fanny tegen te houden, maar tevergeefs, die ging op naar de uitgang, de rest van het gezelschap met open mond achterlatend. Helaas, de grote entreedeuren in Eersel zijn van ... glas! Voor iedereen bekend, behalve voor Fanny. Dus hoorden we een flinke klap om de hoek en daar zat Fanny, even schuddend met haar hoofdje, min of meer blij mij te zien, toch weer niet helemaal en al zeker niet toen ze mijn hand met jachtlijn aan zag komen. Jammer voor Fanta, maar ze moest er toch aan geloven: en aan de foto's en aan de chipreader! Uiteindelijk mocht ze naar de auto (hoera!) met een prachtige uitslag.

 

Toppunt werd het helemaal toen bleek dat Nanou Nala er kwa heupen eigenlijk prima uitzag en het onregelmatige gangwerk te wijten was aan een groeiprobleem dat met enige medicatie volgens de arts betrekkelijk makkelijk opgelost zou kunnen worden. Wat een opluchting bij iedereen! We hebben nog nooit met zoveel plezier betaald voor röntgenfoto's!!

 

De vreugde was echter van korte duur, want eenmaal weer in de auto op de terugreis nam ik een verkeerde afslag waardoor ik via allerlei binnenwegen naar huis reed. Lang leve de navigatie!! Daar ging het fout: inmiddels flink schemerig, miezerig weer en een grote bestelbus voor me. Toen ik uiteindelijk links af wilde slaan zag ik de donkerblauwe auto op de andere weghelft helemaal over het hoofd, zucht... Die boorde zich met een flinke klap in mijn voorkant, gaf mijn auto nog een duwtje na waardoor ik óók de auto op de linkse weg nog een vriendschappelijk zetje gaf. Results: één auto van de tegenpartij total loss, de andere tegenpartij een licht deukje (flauw om daarover nog te zeuren!!) en de mijne wordt vandaag per takelwagen naar Rijen teruggebracht. Volgens de taxichauffeur die mij later thuisbracht had ik misschien nog een kans dat het meevalt omdat de airbag niet naar buiten is gekomen. Enfin, een hele troost...

 

Gelukkig reed Léon nog achter me en remde hij wel op tijd (geheel tegen z'n gewoonte in overigens) en kon hij Fanny mee naar huis nemen, die even haar hoofd had opgetild en daarna weer rustig verder sliep. In eerste instantie mocht ze van de politie niet uit de auto wegens de drukte, donkerte en het blokkeren van de hele kruising, later mochten we haar via een zijdeur naar buiten manoeuvreren en kon ze met de Heidewachtel samen met Léon verder naar huis. Eind goed al goed denken we dan maar, al zien we met angst en beven de uitslag van de garage vandaag tegemoet. Nu ja, eerst maar eens naar de Workshop Belasting/beweging van de hond in de sport vandaag, gezellig in Lelystad bij Gaus waar ik in een van de garage geleende kleuter-Fiat naar toe mag, gggrrrrr....

 

Slapeloze nachten... - 19.11.2008

 

We hadden het ons nog wel zo goed voorgenomen: géén pup aanhouden voorlopig, tenzij er natuurlijk een hele leuke bij zou zitten en áls, áls we er dan één zouden houden, dan moest deze eventuele pup als hond worden opgevoed. Gewoon in de bench en de kennel met de andere mee en zo, geen voorkeursbehandeling en zéker niet mee naar bed. Prima uitgangspunt dachten we zo.

 

Toen de pups van Esmee groter werden, begon Léon te twijfelen. Zat elke avond boven die werpkist te koekeloeren: één pup er uit en op tafel, dan weer een andere. Dan weer één los op de grond, weg van de rest. Speelgoed erbij. Kraai uit de vriezer. Ik moest op kleine afstand met het alarmpistool gaan schieten. En als ik dan net dacht dat we misschien nu wel naar bed zouden kunnen (gaap - gaap - gaap), dan begon de hele procedure weer van voren af aan. Uiteindelijk werd de blocnote gepakt en van elke pup kort de bevindingen weergegeven. En kon ik naar bed. Daar kwam het verlossende woord: Ostara zou voorlopig bij ons blijven. Maar dat wilde ik niet, ik wilde Orage of Olivia. Niet dus.

 

Tara bleef dus. Voorlopig. En Tara kwam, zag en overwon. Onze kinderen hadden heftig geageerd tegen een pup: we hebben er al zoveel wat het standaardargument. En gelijk hebben ze. Maar ja, als het echt klikt met zo'n pup, dan moet je jezelf én pup de kans geven om te kijken of het wat kan worden voor de toekomst. En zo ook met Tara. Ze is al dikke vrienden met haar vader en Fanny. Beau houdt niet zo van pups, maar Imme, Aevie en Danka vinden haar best leuk, ook al is ze wel érg grijs! Cliff en Xanto houden zich wat afzijdig: té klein en té onnozel blijkbaar. En wie gillen het hardste dat ze toch zó leuk is? Juist, de kinderen!!

 

Maar goed, toen de eerste dagen. Binnen 5 minuten lag Tara lekker op de bank, samen met Léon en Eros! Een paar uur later lag Tara in m'n bed, onder het dekbed. Ik heb heftig geprotesteerd dat IK m'n bed niet uit zou gaan 's nachts, etc., etc. Uiteráárd zou dat helemaal niet nodig zijn, Léon zou deze taken graag ter hand nemen. Ach, de rest laat zich raden: Léon is niet meer wakker geworden, maar Tara wel. En ik ook dus! En zo kwam het dat ik nu al 3 nachten om ca. 3.00 uur 's nachts bibberend op blote voeten in m'n sexy nachthemdje buiten op de stoep sta te roepen: "Goed zo, plasje doen!". En nu ben ik het zat: Tara gaat vannacht gewoon in de bench. Of we gaan slapen met haar gebrul zien we wel weer, maar er uit ga ik in ieder geval niet meer!!! Nou ja, voorlopig dan natuurlijk, want ach, Enjoya heeft nog 10 schattige puppies liggen en die zijn toch zó leuk...

 

Tara in diepe slaap op het kussen van Beau!

 

 

Belevenissen uit het leven van een pup! - 5.11.08

 

"Ik ben Olivia en ik ben zes weken oud vandaag. Ik heb altijd gedacht dat ik bij een normale fokker ben geboren en dat ik daarmee ook erg geluk heb gehad. Ik had het anders kunnen treffen tenslotte. Volgens mijn moeder worden wij, mijn broers en zusters, overstelpt met aandacht, eten, lekkere hapjes, uitjes, etc., maar zo af en toe heb ik het helemaal gehad met al die aandacht en wilde ik liever dat mijn fokker haar aandacht eens op iets anders zou richten. Tenslotte héb ik nog 10 neefjes en nichtjes bij een tante op ons kantoor liggen. Maar goed, gisteren was ik dus zes weken en blijkbaar was dit een reden voor feest. Dat wil zeggen dat ik na het ontbijt samen met mijn broers Manu en Balou uit ons bed werd gevist en voorzien van een riem! Daarna moesten we in de auto, met z'n drieën in een kooi nota bene. Er zat wel een lekker dik kussen in, maar ik was het er niet mee eens en heb behoorlijk gegild. M'n broers zijn watjes, die legden zich onmiddellijk bij de situatie neer, maar ik niet dus! We gingen rijden en zodra we op weg waren heb ik héél hard gegild. Ik schrok wel toen ik werd opgetild en door de kooi gegooid, maar gelukkig kwam ik weer op m'n pootjes terecht. Het bleek een verkeersdrempel te zijn waar we over heen gingen. Van schrik heb ik minstens één minuut m'n bek gehouden. Daarna begon ik weer, m'n moeder zou trots op me zijn geweest, zij kan ook zo fijn gillen. Tot mijn stomme verbazing ging de radio ineens heel hard: hoe harder ik gilde, hoe harder de muziek ging. Dat vond ik niet leuk, zo'n herrie aan m'n oortjes dus na een tijdje hield ik m'n bek dicht. De radio stopte daarop ook. Hé, dat was geinig, nog eens proberen: ik gillen, en ja hoor, daar ging de radio ook weer meedoen, ik stil zijn, de radio ook zacht. Toch weer wat geleerd. M'n broers sliepen nog steeds of deden alsof, dat kan ook.

 

Na een poosje stonden we stil en mochten we uit de auto. Eerst op de grond, zelf lopen riepen de mensen om ons heen. Ja, echt niet dus! Er kwam ook nog een krijsend mormel op vier poten aan, dat ergens in de verte op een soort hond leek, maar zéker niet op mij en m'n familie en dat beest blafte als een bezetene. Nog véél erger dan ik. De bijbehorende mevrouw wilde mij aaien, wat ik niet zo prettig vond, maar het mocht wel van mijn baasje. Toen kwam er ook nog een grote, inktzwarte kerel op ons afgelopen met heel raar haar, allemaal strengetjes, en ook hij wilde ons aaien. Daarna wilde hij ons een foto laten zien van z'n eigen hond die thuis zat. De schoonmaker van het terrein kwam ook langs, die had m'n familie blijkbaar al eerder ontmoet, want hij deed érg amicaal, eerst tegen m'n baasje en toen ook nog tegen mij.

 

Toen iedereen uitgepraat en geaaid was gingen we naar binnen, volgens mijn baas een restaurant in. Geen idee wat ik hier moest verwachten, maar toen we goed en wel zaten (wij mochten gelukkig op schoot blijven zitten), kwam de baas van het restaurant vragen hoe oud we waren en hij begon een hele lezing te geven dat wij te jong waren om ons nest uit te gaan. Nou ja zeg, ik gedroeg me toch keurig dacht ik zo! M'n baas legde uit dat de familie thuis was, samen met m'n moeder en toen werd die man ineens erg enthousiast en vond dat we allemaal dan wel erg goed bezig waren. Ja, uiteraard, wat dacht íe dan dfat we mee bezig waren??

 

Enfin, het duurde even en ik was zo moe dat ik héél eventje in slaap ben gevallen. M'n broer deed of hij wist wat er zou gaan gebeuren, hij zat rechtop bij Denice op schoot met z'n voorpootjes op tafel te wachten. En hij had gelijk, want er kwam eten op tafel! Daar ben ik altijd voor te porren. Het rook allemaal wat vreemd, maar m'n neus is gelukkig goed dus ik had snel door dat het om eetbare kip ging, joepie! Ik heb ook nog een frietje gegeten, dat was minder, maar de kip was zonder meer goed. Denice en Tamara hadden ook nog iets te eten dat een cheeseburger heette en dié rook me toch lekker! Manu had meteen een stuk te pakken en ook Balou pakte gewoon een stuk van tafel! Ik niet, ik wachtte netjes tot ik ook wat zou krijgen, maar dat ging niet door helaas. Wel mocht ik nog een heel stuk van die lekkere kip, ook best.

 

Ondertussen kwamen er nog wat mensen uit de keuken naar ons kijken en één meneer vroeg beleefd of m'n broers en ik misschien water wilden. Dat wilden we dus niet en iets anders scheen hij niet te hebben. Nou ja, we gingen toch weer naar huis. Wéér in die verschrikkelijke auto, maar nu heb ik iets minder lang gegild. Volgens mijn gezelschap was ik "braaf". Nou ja, het zal wel....

 

Eenmaal thuis mocht ik eerst terug naar m'n moeder, lekker even drinken en ontspannen en m'n verhaal doen. Daarna kregen we allemaal nog een vieze pil in onze strot geduwd, m'n moeder moest er ook aan geloven. We mochten toen op ons oude plekje spelen, binnen op kantoor, zó leuk! Ik kon me nog goed herinneren dat ik hier ben geboren en dat we hier een paar weken hebben gewoond. Nu liggen m'n neefjes en nichtjes daar lekker onder de lamp, samen met tante Joya. Die is ook wel aardig, niet zo aardig als m'n eigen moeder natuurlijk, maar ze komt soms wel naar ons toe om ons te besnuffelen. Ze lijkt niet verkeerd.

 

Octaaf klom meteen over het hekje in ons oude kenneltje en daarna klom hij zelfs bij de familie in de kist! Hij heeft ze allemaal wakker gemaakt, dat was wel lachen, wat zijn die mormels klein zeg! Maar ze wilden wel spelen en kennismaken, dat was wel weer tof. Af en toe mogen wij even bij hen langs gaan, dan kunnen onze moeders samen even weg, die fietsen nogal graag. Ik niet, ik ga liever in de hondenbuyggy mee.

 

Over het algemeen vond ik het wel een leuk dagje, op die auto na natuurlijk. Maar ja, ik vertrek volgende week naar Limburg en dat schijnt nogal ver weg te liggen. Een heel eind met de auto dus. Maar ja, dan zal ik toch zeker wel gewoon op schoot mogen? In die kooi ga ik echt niet mee hoor. En verder hoop ik wel dat ze in Limburg ook van die leuke kipcafés hebben, dat was wel erg lekker.

 

Het leek me leuk u even deelgenoot te maken van een dagje uit m'n leven, dat zeker niet saai is!

 

Een hartelijke poot van Olivia v.d. Tuindershof"

 

Van onder naar boven en van links naar rechts: Manu, Balou en Olivia in de auto, Manu ontdekt de friet bij de McDonalds, Manu poseert voor de foto en Cornelie met Olivia op de terugweg.

 

Samen fietsen, ja gezellig! - 4.11.08

 

Toen Joya vanochtend om half zeven licht op mijn slaapkamer zag, was dat reden voldoende om het op een blaffen te zetten en niet meer op te houden. Nu is er weinig wat mij zo mateloos irriteert als zinloos blaffen, dus lichtelijk chagrijnig beende ik naar beneden. Fanny, Eros en Beau naar buiten, Léon uit bed gesleept voor de broodnodige assistentie en daar begon Esmee ook mee te krijsen. Laat Joya nu een diepe, stevige maar wel doordringende blaf hebben, zo niet Esmee, die heeft een hoog, krijserig gilblafje dat ze úren vol kan houden als ze haar zin niet krijgt. En dat kreeg ze nu niet! Esmee heeft altijd zoiets van "ik wil 't, ik wil 't, ik wil 't EN WEL NU!". Behoorlijk nijdig wat niet beter werd door een fikse hoofdpijn besloot ik meteen op de fiets te stappen met de twee dames voor een flinke fietstocht. Renate heeft mij na haar winst op haar laatste wedstrijd in België een gewonnen riem gedoneerd, waar je twee honden aan vast kunt haken, dat leek me een prima idee en zo vertrokken we.

 

M'n geluk duurde niet lang want ik had er absoluut niet op gerekend dat zo tussen half acht en half negen het complete sluipverkeer uit Tilburg en vanaf de A27 zo'n beetje allemaal via "onze" Zwarte Dijk gaat. Hartstikke druk dus, mistig, koud en nat. Snel  gekozen voor een zandpad tussen de kale weilanden en akkers door waar de honden redelijk los kunnen lopen, in de hoop dat er geen haas ergens opgaat of zo. Op m'n zandpad aangekomen moest ik eerst bijna de sloot in voor een bus bouwvakkers, die nét mijn zandpad hadden uitgekozen om nog drie seconden sneller te kunnen zijn, gggrrrrr.... Daarna de honden los, handen in de zakken want ik had handschoenen vergeten en weer verder. Tot de volgende auto met een mevrouw erin. Zo'n nepjeepje waarvoor de 4W-drive volslagen nutteloos is, maar er toch opzit voor de leut, en ja hoor, weer het hele zootje in de walkant. Mijn humeur werd er niet beter op, dat van Joya en Esmee overigens wél. De hazen hielden zich gedeisd voor het moment en we kwamen zonder verder oponthoud weer op de weg uit. Inmiddels had ik bedacht dat ik ook met handen in de zakken kon fietsen en de riem om m'n pols, zodat het comfort behoorlijk verhoogd werd. Tót Esmee een eendenhoofd in de slootrand ontdekte, hoera! Handen weer uit de zakken voor de zekerheid en een brul richting honden maakte dat we voort konden. Dacht ik. Want net toen ik begon te bedenken dat het toch een behoorlijk voorrecht is om op een doordeweekse dag te kunnen beginnen met een fietstochtje met de honden door de Brabantse dreven, ontdekten we met z'n drieën een complete kúdde eenden aan de rechterwalkant, die de intentie hadden vóór mijn fiets naar de linkerwalkant te verkassen. Uiteraard deden ze dat ook. Ik brulde wat commando's naar m'n duo naast de fiets en het moet gezegd worden, ze werden wel twee keer zo groot en verhoogden het tempo enigszins, maar ze bleven netjes doordraven waarbij de hoofden elke eend individueel volgden naar de andere kant van de weg. Toch eigenlijk best makkelijke honden, die Weimaraners...

 

Puppygeluk - 29.10.08

 

Vandaag was het heerlijk zonnig weer en het leek mij een uitstekend idee gezellig met de buggy naar het kleine marktje in het dorp te lopen. Fanny voor de aardigheid mee en daar gingen we, vier gillende pups in de buggy, lekker warm ingepakt in twee zachte plaids (voor de insiders: Baloe, Manu, Orage en Ophelia). Nu liep Fanny aan een jachtlijntje dat éigenlijk net te kort was om vast te houden in combinatie met het handvat van de buggy. En 't was weer even wennen natuurlijk, m'n jongste kind is bijna 15 dus de tijd van buggy's ligt ver achter me! Als een soort dronkaard slingerde ik dus de eerste 100 meter over, of liever gezegd, langs, de weg. Fanny een paar keer goed toegesproken en daarna ging het beter. Wel een behoorlijk eind tippelen voor iemand die alles met de auto doet.

 

Eenmaal in de bebouwde kom aangekomen werd ik eerst bijna gemolesteerd door een loslopende witte herder. Waarom laten die mensen hun hond toch gewoon los in een woonwijk???? Enfin, net toen ik het benauwd kreeg met m'n Fanny links en m'n vier baby-Weimaraners rechts, keerde de herder op z'n schreden terug naar z'n baas zodat ik weer opgelucht kon ademhalen. Na wat omzwervingen door diverse straten (de pups waren inmiddels gelukkig stil) moest ik nog een klas schoolkinderen trotseren (waarvan één panisch was voor honden), waarna ik op de markt aankwam. Markt is een groot woord, want het zijn maar twee kramen, één met vis en één met brood. Ik begon bij het brood, waar een wat suffig kijkende juffrouw mij aanstaarde en herhaaldelijk van mijn kinderwagen naar mij keek. De baas van het spul beende ondertussen met grote stappen op de wagen af, vroeg wat dit voor honden waren (na een kritische blik op Fanny te hebben geworpen) en ritste de kap van de wagen open. Geheel vertederd verdween z'n niet onaanzienlijke gewicht ín de wagen terwijl hij de pups vriendelijk toesprak en aaide. Een nieuwe klant arriveerde, bekeek het schouwspel en concludeerde toen heel verbaasd dat er hónden in de wagen zaten. Of ik die had omgebouwd, wilde hij weten. Nee dus, gewoon zo gekocht. Dat werd hem écht te gek en hij liep hoofdschuddend weg. Even later kwam hij weer terug: toch wel handig vond hij bij nader inzien, haha!

 

Ondertussen de boodschappen gedaan, netjes ingeladen in m'n boodschappenbakje (heel compleet hoor, zo'n puppenbuggy) en door naar de visboer. Ook daar nam een juffrouw het initiatief terwijl de baas twee stukjes vis pakte, netjes vroeg of m'n hond een stukje mocht en toen, heel aarzelend, of de kleine ook al aan vis toe was. Toen ik zei dat de kleine vier puppies waren begon hij hard te lachen. Hij vertrouwde de zaak al niet, want hij had "die grote van de overkant" (de bakker dus) in mijn vermeende kinderwagen zien duiken en dat vond hij behoorlijk vreemd. Die man had volgens hem alleen maar interesse in honden. En hij kon het weten, want ze waren familie. De bakker hield de zaak goed in de gaten en trachtte z'n kinderonvriendelijk imago nog wat op te vijzelen door van een afstand luidkeels te vertellen dat hij regelmatig met 6 kinderen aan tafel zat, behalve van hemzelf ook nog neefjes en nichtjes. Ik vind het prima allemaal!

 

Toen weer naar huis, Fanny werd het getrek aan de riem zat, ik was dat al veel eerder, de pups waren in diepe slaap en daar gingen we weer, tot we werden aangehouden door een meisje van een jaar of 10. Ze wilde graag de honden aaien! Ik heb nog even tactvol geïnformeerd of ze niet naar school moest, maar de juf moest naar school waardoor zij vrij had. Of ze mee kon? Nou nee, dat nou ook maar weer niet. Fan en ik hobbelden naar huis, onderweg nog stevig aangeblaft door een ongemanierde Beagle. Het was wel een eind lopen, we zijn zeker vijf kwartier onderweg geweest voor een paar kaascroissants, koffiebroodjes en zalm. Morgen vast en zeker spierpijn!! Maar ik val ongetwijfeld kilo's af, hoewel... de koffiebroodjes van de bakker waren wel heel erg lekker! Enfin, morgen is de grote markt, nóg drie straten verder maar ach, misschien trotseer ik die ook nog wel!

 

 

 

Even tussendoor... - 19.10.08

We hebben momenteel drie stagiaires van opleidingen voor dierverzorging, waarvan één zich speciaal bezig moet houden met voortplanting. Nu, daar kan deze mevrouw zich hier volledig op uitleven met al onze puppies! Maar de grote honden zijn ook altijd bang dat ze aandacht en eten tekort komen. Vooral Eros kan zich belachelijk jaloers opstellen. Zodra hij maar denkt dat wij gaan pauzeren, staat hij klaar voor een korte inspectie van de koektrommel. Uiteráárd zijn Beau en Joya hierbij ook van de partij en het is dat Esmee opgesloten zit omdat ze mijn Fanny molesteert, maar anders had die zo ongeveer zeker óp de tafel gezeten.

 

Van links naar rechts: Enjoya - stagiaire Iris - Eros - stukje van Linda, onze vaste hulp - Beau

 

 

Wraf! en Eros - 17.10.08

 

Dat onze reuen regelmatig "lijden" onder de teven hier heb ik al gemeld, maar onze Eros heeft het wel héél zwaar te verduren. Zeker afgelopen week.

 

Eerst komt hij dinsdag geheel onverwacht oog in oog te staan met Cliff die net van het oefenveld komt (loslopend), terwijl Eros nietsvermoedend aan komt sjouwen. Na z'n eerste schrik herstelde hij zich snel, maar toch niet zo snel dat hij zich nog uit de pootjes kon maken! Cliff duldt geen andere reuen op "zijn" veldje en dat maakte hij Eros even heel duidelijk. Onze trouwe (en gelukkig inmiddels ervaren) hulp Linda zag het gebeuren, maar kon niet ingrijpen zo in haar eentje met twee reuen van behoorlijk formaat. Ze deed nog een poging onze Robert te alarmeren, maar zoals het de jeugd betaamt, loopt die de hele dag rond met van die oordoppen in z'n oren. Vroeger heette dat gewoon Oost-Indisch doof, nu"luistert" men continu naar muziek! Geen resultaat dus. Ik zat binnen bij de pups en hoorde ook niets deze keer, normaliter vang ik elke gil en vreemde blaf wel op, maar niet nu dus.

Terwijl Linda zich naar de stal haastte om een bezem te pakken, lieten de heren elkaar weliswaar los maar geen van tweeën verliet het strijdtoneel. Pas toen Linda gewapend en wel weer terugkwam en Cliff een passende oplawaai verkocht, zag Eros kans zich in de vijfde versnelling te verwijderen! Daarna konden we de schade opnemen: Cliff geheel ongedeerd, Eros gat op de rug, bloedende nagel en helemaal over de rooie. Een halve bus Acederm en een kwart zakje koekjes later, was Eros weer de oude.

 

Daarna zocht hij z'n heil verder gezelligjes binnen bij Beau, Fanny, Teckel én Joya. En laat Joya nou absoluut niet gediend zijn van de aanwezigheid van Eros. Sinds zij doorheeft dat Eros háár kinderen als leuke speeltjes beschouwt is hem de toegang tot de hal rigoureus ontzegd: géén honden in de hal. Gelukkig is Teckel klein van stuk zodat die nét langs de werpkist langs kan richting trap. En eenmaal op de trap telt niet meer voor Jo, dan is ze veilig. Joya d'r hoofd gaat wel omhoog richting vluchtende teckel en als blikken konden doden... (wij hebben dus een open trap).

Enfin, Joya wil richting keuken voor een hapje tussendoor en loopt daar Eros tegen het lijf, letterlijk dus. Een enorm gekrijs en gegil en nog geen seconde later word ik ondersteboven gelopen door een supersnelle Eros die alleen nog maar richting bijkeuken wil: veilig op z'n eigen kussen met de deur álsjeblieft dicht!! Zo gek als Eros met Esmee is, zo bang is hij voor Joya. Resultaat: flinke schaafwond op z'n kop!

 

En toen zat ik aan de koffie het lifestyle magazine voor honden cq baasjes te lezen, de Wraf! Geweldig blad met een heleboel volslagen nutteloze maar wél leuke informatie. Kleding voor honden en draagtassen voor kleine honden (Teckel wil dus géén abonnement), soms een paar interessante artikelen, maar vooral léuk. Laat er nu ook een heuse hondenhoroscoop in staan! Eros is een Schorpioen, dat hebben wij gemeen in ieder geval. En laat die beschrijving van een Schorpioenhond nou helemaal op onze Eros slaan. Let op! "Je bent altijd al gevoelig voor mensen en situaties die niet kloppen, maar nu ben je wel helemaal snel! Je hebt meteen door wie je baasje kan vertrouwen en wie niet. Gelukkig dat jij er bent om te waarschuwen als er nog een raam openstaat. Humeur: meestal laat je niet erg merken wat er in je omgaat en ben je uiterlijk vrij gelijkmatig van humeur, al ben je emotioneel. Probleem: je bent natuurlijk heel intens en fel. Als je boos wordt, kun je dan ook uithalen en daar schrikken anderen van. Suggestie: als je eerlijk en goed wordt behandeld is er geen vuiltje aan de lucht. En anders? Eigen schuld, dikke bult!". Zelden een horoscoop gelezen die zó de spijker op de kop slaat.

 

Rangorde - 13.10.08

 

Reuen hebben het zwaar te verduren was mijn stelling afgelopen week. Wij hebben er drie en in alle eerlijkheid: het zijn niet bepaald elkaars grootste vrienden. Sterker nog: ze zouden elkaar gráág eens een uurtje los tegenkomen! Wij doen er echter alles aan om te zorgen dat dát nou net niet gebeurt. Maar solo zijn het de liefste honden die je je voor kunt stellen. Cliff is een grote sul, die zich continu laat afblaffen door z'n buurvrouw Aevita en nu ook al door haar dochter Imme. Die drie lopen altijd samen buiten, Danka zit er dan gezellig naast op de andere uitlaatplaats zodat ze elkaar flink kunnen opjutten en echt even meters maken langs de hekken. Succes verzekerd!

Vorige week logeerde Mitch hier en die had het snode plan opgevat Cliff even door het hekwerk heen te bedreigen. Nu is Cliff een watje van een hond en zeker van een reu, maar om zich nu op z'n eigen erf de les laten lezen door zo'n puber, dat ging zelfs hem te ver. Dus probeerde hij Mitch dóór het hekwerk heen te trekken. Imme wilde graag helpen en sprong ertussen, waardoor Cliff witheet werd en Imme bij de strot greep. Terwijl onze stagiaires zich vermanden om onze lieve duo uit elkaar te halen, kroop Imme, héél klein ineens, onder Cliff uit en wilde wegsluipen, richting uitgang. Maar dat ging mooi niet door want de matriarch van de groep, Aevie, kwam even aangeraced. Normaal bemoeit ze zich niet met dit soort futiliteiten, maar nu werd het haar te gortig en zou ze wel even orde op zaken stellen. Met een woeste blaf/grauw richting Imme, pakte ze kordaat Cliff bij de strot en schudde hem eens flink heen en weer, ophouden met die onzin, zo luidde de boodschap. En Cliff begreep het, boog het hoofd en sukkelde maar weer terug richting kennel, dáár is hij tenminste heer en meester van z'n eigen territorium!

 

Zoals Aevie de boel buiten regelt, zo is Beau binnen de baas. Maar wel zo'n baas, waar je niet veel van merkt. Beau houdt van rust, lang, veel én vaak.Ze is dan ook echt niet van plan voor ieder wissewasje van haar kussen te komen, maar soms heeft ze er genoeg van. Dat is met name bij lawaai. Beau heeft een hekel aan lawaai en zeker aan blaffende honden. Tenzij ze het zelf doet natuurlijk, dat is iets héél anders. Van deze wetenschap hebben wij regelmatig gebruik - of zo je wilt misbruik - gemaakt door een logeerhond bij Beau in de kennel te zetten. Het was toevallig ook nog een zoon van haar (met een K!) en hij blafte zo mogelijk de hele dag. "Negeren", zo dachten wij eerst. "Negeren", zo dacht de logee en blafte standvastig verder.

 

Negeren bleek dus voor ons geen optie, want de logee moest toch zo af en toe uitgelaten waardoor hij zelf vond dat hij een redelijk succesje had geboekt. Aangezien logee nog zeker een paar dagen zou blijven, moesten wij voor een andere oplossing zorgen en die vonden wij acuut: Beau! We lieten Beau bij haar logerende zoon in een kennel achter, spraken beiden bemoedigend toe, stopten er een koekje in en verlieten de stal. Waarop de logee z'n bek weer opentrok. Dat duurde niet lang en na een minuut of tien hoorden we een ijselijk gegil. Daarna werd het stil. En het bleef stil. Na een half uurtje toch maar eens gaan kijken... En daar lag Beau op het ene kussen, chagrijnig voor zich uit starend en op het andere kussen lag de logee, lichtelijk trillend en duidelijk onder de indruk van het gebeurde. Hij wilde ons best even komen begroeten, maar ja, de blikken die Beau op hem wierp waren duidelijker dan de felste blaf: hij blééf dus waar hij was. De rest van de week hebben we hem niet meer gehoord, ook niet toen Beau allang weer voor het raam om haar eigen kussen lag.

 

Ik vind het altijd geweldig de lichaamstaal en houding van die honden onderling te zien, hoe ze heel subtiel dreigende conflicten "even" oplossen, elkaar tolereren maar wel tot op zekere hoogte en met name ook hoe ze samenleven. Sommigen zijn echt dikke vrienden en dan kan er best wel eens een snauw en een grauw vallen, maar that's all. Bij anderen is een verkeerde pootzetting al voldoende voor een levenslang conflict. Hoe dat komt? Geen (beargumenteerd) idee, maar voor mij wijst het er wel op dat dieren onderling wel degelijk emoties hebben en tonen en onderlinge relaties aangaan. Juist doordat we met meerdere honden samenleven komt dat zo duidelijk naar voren. Het blijft voor mij een enorm boeiend terrein waar ik nog lang niet op "uitgekeken" ben.

 

Oude tijden herleven... - 27.9.08

 

Vroeger, héél vroeger, in the former days zogezegd, hadden wij een kortharige Duitse Staande van chique komaf, Alice vom Lora's Heim genaamd. Met veel liefde en weinig kennis van zaken gefokt door een meneer hier uit de buurt die besloten had hondenfokker te worden. Hij filmde de hele bevalling van voor tot achter met zo'n grote ouderwetse camera, verkocht z'n eerste nest met veel enthousiasme én film van de bevalling, lichtte ongevraagd zijn toekomstplannen in het kader van de fokkerij toe, waarna hij besloot over te stappen op een andere aktiviteit. Gaf niets, wij hadden een schitterende jachthond die één probleempje had: ze was bang van muizen, katten, loslopende konijnen en cavia's. Gaf ook niet want wij wilden toch niet met haar jagen. Als huisgenote was ze perfect. Ze straalde een enorme aristocratie uit als ze naast ons liep of in de auto meereed, bij voorkeur op de voorstoel uiteraard en daarnaast voedde ze op latere leeftijd onze kinderen op en stelde ze zich ten doel onze langhaarkater Oscar op passende wijze tot honds gedrag te bewegen. Alle taken gingen haar uitstekend af zodat we ons altijd hebben verbaasd dat Oscar nog niet blafte, maar volhardde in het miauwen als hij iets wilde. Voor de rest was hij echt "honds".

 

In die tijd hadden wij ook nog paarden en reden fanatiek aangespannen. Voor leken: paard vóór de koets, wij in de koets en zo trokken wij met enige regelmaat door de Brabantse dreven, uiteraard mét Alice op de koets. Dit tijdverdrijf beviel Alice dermate goed dat ze al klaar stond als de koets uit de stalling werd gereden. Daarna nam ze via het trapje aan de achterkant plaats op onze marathonwagen en bleef daar zitten tot onze Fries vóór de kar stond. Ze had principes, onze Alice, want ze kwam pas van de kar als er gereden was. Het kon een rondje rond de stal zijn of een rit van 10 kilometer, maar rijden zóu ze.

 

Nu waren wij niet de enigen op stal die aangespannen reden, zodat er een stuk of 10 koetsen in de stalling stonden. Variërend van simpele uitrijkarren tot zéér kostbare, gerestaureerde antieke rijtuigen in die diverse prijsklassen. Nu maakte Alice absoluut geen onderscheid des persoons, zodat elke eigenaar die z'n koets buiten zetten om z'n paard in te spannen een zeer grote kans liep Alice op z'n rijtuig tegen te komen tegen de tijd dat het span kon vertrekken. Was dat het geval, dan was Alice met geen mogelijkheid van die kar te krijgen en het maakte haar niet uit wáár ze in ging zitten, wrakken of museumstukken, Alice ging mee. Het maakte haar niet uit. Ons wél. Na enige tijd waren onze stalgenoten aan haar eigenaardigheden gewend en was iedereen zo sportief even een rondje stal te doen alvorens Alice weer bij onze auto op de parking af te leveren.

Tot zover Alice. Maar nu, zo'n 25 jaar later. Een paar weken geleden heb ik mezelf een oldtimer kado gedaan. Een werkelijke schattige Volkswagen Golf Cabrio van 28 jaar oud en in behoorlijk goede staat. Enige probleem was dat het ding er de dag na de aankoop onmiddellijk en vrij definitief de brui aan gaf. Gelukkig was z'n oude eigenaar, een goede vriend van ons, zo vriendelijk in het binnenste van de auto te duiken en na zo'n drie weken prutsen, zuchten en steunen werd het euvel gevonden en verholpen zodat vandaag, een stralende zonnige septemberdag, mijn "nieuwe" Cabriootje op het erf staat te glimmen! Met recht glimmen, want ik heb deze auto met de hand stukje voor stukje gewassen en opgepoetst. En passant viel er nog een strip af, maar een kniesoor die daarover zeurt. Overigens zat die strip er zo weer op!  Iets lastiger echter waren de honden, de Weimaranerclan, inclusief Fanny uiteraard, toonde zich bijzonder geïnteresseerd in mijn bezigheden. Speciaal Eros vond het allemaal wel heel geweldig en na enige tijd zette hij héél voorzichtig z'n voorpoot ín de auto. Bestudeerde het interieur, hij is natuurlijk andere en véél grotere, modernere vervoermiddelen gewend, maar na wat gesnuif durfde hij het aan en propte z'n inmiddels enorme grijze lichaam helemaal in de auto. Keek eens om zich heen, inspecteerde ook de achterbank, waarna hij met een diepe zucht voorin in slaap viel.

 

Eenmaal weer wakker na mijn gegooi met deuren, wilde hij de auto niet meer uit. Als een standbeeld bleef hij zitten. Liet zich wel knuffelen door mij (want veel anders kun je écht niet met zo'n hond) en uiteindelijk liet hij zich met veel soebatten uit de auto kletsen. Maar niet nadat hij eerst Fanny een flinke grom en grauw had toegediend. Die stomme draadhaar cq nep-Weimaraner zou ook eens in de auto willen! Terwijl Fanny alleen maar even naar binnen stond te kijken, pootjes op de drempel, dat wel.

Binnen globaal één milliseconde zat Eros weer in de auto. Wilde er dit keer niet meer uit, bewaakte het ding met z'n leven zo te zien. Hhhmmmm, misschien wel makkelijk als ik boodschappen ga doen met deze auto: Eros er in als bewaker misschien? Nou ja, de rest zal inmiddels duidelijk zijn: Eros wilde pas uitstappen toen we een eindje hadden gereden. Van de voorkant van het erf naar de achterkant van de stal was genoeg, rijden is rijden tenslotte. Daarna stapte hij uit en hervatte z'n gewone leventje weer. Wel snel deuren dichtgedaan uiteraard, anders word ik verplicht de héle dag rond te rijden!

 

 

 

Slaaptekort - 12.9.08

 

Het is even een tijdje rustig geweest bij ons, d.w.z. alleen wat berichtgeving betreft. Voor de rest is het een zootje populair gezegd. Door de week vormen wij met mensen en honden nog wel een soort van  georganiseerd huishouden,  maar in het weekend valt alles in duigen. De één gaat naar een proef, de ander naar een show en dan hebben we nog twee externe assistenten die fanatiek training voor GG-examens. En zo wisselen we elkaar af. Veel afspreken dus, wie heeft welke auto nodig, benches erin en eruit, idem met stoelen, kortom, een drukte van jewelste. Op zich leuk natuurlijk en zeker niet saai, maar een voorwaarde om alles goed te laten verlopen is op z'n minst een goede nachtrust. En daar scheelde het de laatste maanden nog wel eens aan.

 

Onze honden, of althans één daarvan, heeft besloten zo rond een uur of half vier 's nachts van start te gaan met een ochtendconcert waar een roedel wolven jaloers op zou zijn. Binnen twee minuten is de hele club draadharen wakker (de Weimaraners slapen binnen uiteraard) en huilt iedereen solidair mee. Een brul van mij uit het raam werkt niet afdoende, als Léon z'n stem verheft wél gelukkig. Dat heeft natuurlijk ook een voordeel, ik hoef er niet uit, word wel wakker, por dan wat in het rond tot de buurman overeind komt en zich half slapend naar het raam sleept. Zodra het raam opengaat en knarst in de scharnieren, houdt het tumult op. Dádelijk. Léon wacht even of de stilte aanhoudt en gooit dan het raam weer dicht. Slaapt ook onmiddellijk weer verder terwijl ik zeker tot 6 uur lig te draaien en te chagrijnen. Goed en wel in slaap gaat dan de wekker om half zeven.

 

Eerlijk is eerlijk, ik ben het spuugzat!!! De boosdoener is niet echt te lokaliseren. Hun geblaf ken ik uitstekend, maar met huilen is dat anders, zeker als het van achter de grote stal komt. Ik heb al heel wat geprobeerd: opsluiten in het nachthok, 's avonds laat nog even fietsen met de "verdachte" honden onder het motto "als ze goed moe zijn slapen ze wel!". Ik heb de voertijden veranderd, 's avonds laat nog een keer brok voeren zodat ze met een volle maag naar bed gaan. Niets hielp. Zo ongeveer ten einde raad heb ik de verdachte krijsneus een antiblafband omgedaan, zeker niet mijn favoriete middel, want ik vind het ondingen eigenlijk, maar een keer doorslapen is toch ook niet gek. Het hielp enigszins en het slachtoffer leek ook niet echt onder de indruk, maar toch, ik had er meer last van.

 

Uiteindelijk diende de oplossing zich deze week aan in de vorm van een nieuwe stagiaire met een vader in de slagerijbranche. Deze meneer kon makkelijk voor flinke botten zorgen, een aanbod dat wij graag aannamen. Na de gewone dagindeling ging het zootje ongeregeld voor de laatste keer uit rond 22.00 uur, waarna we ze allemaal een enorm bot voorhielden, volgens mij toch minstens een halve koeienpoot. Alsof ze nóóit iets kregen vlogen ze er op af en het werd een geknaag van jewelste. Links en rechts klonk nog wat dreigend gegrom als de één per ongeluk in de richting van de ander keek, maar daar bleef het bij. En van knagen, kauwen en grommen word je moe als hond, dat bleek wel. Het werd een geweldige nacht! Gewoon geslapen van zeker 11.00 uur tot 's ochtends 7 uur notabene, meteen door de wekker heen geknord...  Cliff en Aevie moesten we zelfs wakker maken zo ongeveer, lagen nog in hun nachtverblijven te suffen! Ik niet, ik had nergens last van. Vrolijk huppelend en onderwijl met de radio meelallend serveerde ik de volgende ochtend hun ontbijt. We zijn nu een paar dagen verder en het blijft zo, hoera! Nog even gauw een nieuw dekbed gekocht met Texels schapendons (we gaan zo naar Texel voor de jachtproef daar a.s. zondag) en nu is het helemaal te gek: we slápen weer! Dat deze stagiaire een prima beoordeling krijgt behoeft geen verder betoog!!

 

 

Arendonk - 6.8.08

 

De proef in Arendonk van afgelopen zondag lijkt langzamerhand traditie te worden voor onze kennel. Het leuke aan deze proef is dat de onderdelen vrij dicht bij elkaar liggen, het aantal deelnemers niet zo groot, de sfeer gemoedelijk en daarom heel geschikt voor mensen die nog nooit een jachtproef hebben meegemaakt of er zelfs maar aan deelgenomen. Een goede try-out zullen we maar zeggen! Helaas gebiedt de waarheid wel te melden dat het vrijwel altijd regent in Arendonk! Een Arendonkse proef die helemaal droog blijft hebben wij in elk geval nog nooit meegemaakt! Maar de lunch, die tegenwoordig overdekt is, maakt dan weer veel goed.

 

Eén punt blijft in Arendonk altijd moeilijk en dat is het markeren. Hoe ze het daar voor elkaar krijgen is mij een raadsel, maar elk jaar weten ze wel weer iets te verzinnen waardoor de helft van de deelnemers zwaar afgaat. Men werpt daar met een automatische afschietmachine (of hoe zoiets ook mag heten). Dat betekent dat zwaardere eenden op een andere plaats landen dan een eend van kleiner formaat. Gevolg is een flink aantal valplekken gedurende de dag. Lag er vorig jaar vlakbij het werppunt een flinke hoop paardenmest waarop alle honden afsloegen (te vroeg uiteraard), nu stond er op een strategisch punt een weidepaaltje in de grond. Met een beetje mazzel viel de eend nét rechts van het paaltje, het kon ook links zijn en voor een paar ongelukkigen viel de eend precies áchter het paaltje. Kortom, het was weer feest en de ene nul volgde op de andere. Jonge honden die alle proeven hadden gehaald sneuvelden jammerlijk op dit laatste markeerapport. Altijd weer jammer natuurlijk, maar aan de andere kant mag er ook wel een moeilijker onderdeel in zitten. Voor de rest heeft deze proef weinig verrassingen, behalve uiteraard voor onze Xanto, die vorig jaar bij het verloren apport een ree opdeed in het bos. Daar was hij eventjes achter aan gegaan, struikelde in een greppel en bedacht toen net op tijd dat hij een eend moest halen. Dat z'n geheugen prima werkt (soms dan, niet altijd natuurlijk) bewees hij dit jaar wel weer door onmiddellijk de verkeerde kant op te gaan, d.w.z. dezelfde kant als waar hij vorig het ree weggebracht had. De eend is dit jaar niet meer binnen gekomen...

 

De uiteindelijk resultaten waren goed, alleen Mitch haalde geen brevet omdat hij het vooruit sturen wat erg letterlijk nam. Normaal is het uitsturen en terugkomen geen enkel probleem voor hem, maar zoiets zul je altijd meemaken. Alle andere deelnemers gingen met een basis- of africhtingsbrevet naar huis. Jammer van Joya natuurlijk, alle onderdelen 20 punten, behalve het volgen, wat normaal voor haar ook een 19 of 20 is. Maar ze had haar poot geblesseerd, een schaafwond tussen de tenen en liep op drie poten te volgen over ruig terrein. Dat kon natuurlijk niet goed gaan. Gelukkig hadden we van Mitch een extra neopreen sokje bij ons (Mitch heeft een diepe snee in z'n voetzool) en die hebben we Joya verder aangedaan. Dat werkte gelukkig prima, zodat ze de rest van de proef, over water en markeren, zonder problemen kon uitvoeren. Maar jammer was het wel!!

 

Zoete wraak - 31.7.08

 

t' Is triest maar waar, onze Joya en Imme háten elkaar. Vraag niet waarom, geen idee, maar van het begin af aan is het foute boel tussen die twee dames. Waar Joya zich een hele tijd tevreden stelde met het aanblaffen en uitschelden van Imme vanachter een kennelrek, is Imme minder voorzichtig en bovendien wordt ze het duidelijk zat. Een hele tijd geleden zag ze haar kans schoon en toen - samen met haar maatje Balto - hebben ze Joya zo ongeveer ónder de grond gestopt. Joya was zwaar beschadigd, maar had er niets van geleerd. Integendeel, ze was vol plannen om Imme dit euvel betaald te zetten leek het wel.

 

Kort daarna ging Balto naar z'n nieuwe baas in België en weer later deed Fanny haar intrede bij ons. Je zag Joya wat kritisch kijken richting bruine draadhaar, maar Fanny toonde zich wonderwel bijzonder ondergeschikt en na korte tijd waren ze dikke vriendinnen. Let wel: met Joya als supervisor uiteraard! Af en toe grauwt ze eens naar Fanny, die dan gedwee onmiddellijk de juiste positie aanneemt: plat op d'r rug met buikje omhoog.

 

So far so good zou je denken, maar helaas liep het anders. Joya, gesterkt door haar gevolg bestaande uit Fanny (die een enorme hekel aan draadharen in het algemeen heeft en aan Aevie in het bijzonder) én Eros die voor het bijpassende lawaai zorgt, sjouwt heel stoer rond de kennel van Imme. Irritatie alom, Imme nijdig en Aevie en Cliff blaffen en krijsen om het hardst mee, zucht...

Twee weken geleden liepen Beau en Joya op de wei met het hek dicht. Imme mocht naar de uitlaatplaats, maar luisterde niet en sprong meteen over het hek van de wei. Alwaar Joya nét weer om de hoek verscheen. Te laat dus! Joya greep Imme onvervaard bij de strot en het werd een pittig gevecht. Voordat ik goed en wel op de plek des onheils was gearriveerd (hek zat natuurlijk nét op dat moment klem), had Joya Imme in de houdgreep en op dat moment besloot Beau dat het wel verantwoord was om bij te springen. Ze dook bovenop Imme en begon fanatiek mee te sleuren en te trekken. Imme maakte weinig kans tegen zo'n 58 kilo grijs bovenop haar maar gelukkig kreeg ik snel grip op het zootje en de grijze gevaarten trokken zich vlot terug. Ze zijn heel heldhaftig maar zó weg als er problemen zijn. Zoonlief was ondertussen ook gearriveerd en nam Imme voor z'n rekening, want die was duidelijk nog niet klaar met het zootje grijze griezels. Enfin, de schade opgenomen en Imme kon richting dierenarts. Resultaat: twee krammen nét onder haar oog.

 

De situatie is er echter niet beter op geworden, want zodra de dames elkaar ook maar zien is het krijsen en gillen en dreigen geblazen. Eergisteren was het raak: Eén van de assisterende dames liet Joya, Fanny en Eros uit (Beau is aan het logeren) en ja hoor, ze klapten met z'n drieën op de kennel van Imme. Imme liet zich niet onbetuigd en deed een poging om Joya door de tralies heen te pakken te krijgen wat ook lukte. Tand door Joya's lip en wel van onder tot boven. Op dat moment was onze hulp bij de kennel en keerde Joya zich keurig om, alleen wapperde haar lange orde nog nét even langs het kennelpaneel waarachter Imme zat en hap, daar had ze Joya's oor te pakken! Ik wist dat oren behoorlijk bloeden, maar dit was wel zeer heftig. Toen we uiteindelijk de schade konden opnemen, was de trieste conclusie dat er zeker 2 vierkante centimeter van Joya's oor was verdwenen. Later vonden we het ontbrekende deel terug, wat we met enig ceremonieel hebben weggegooid. Joya werd wel heel triest met een enorm wit kopverband, maar ook toen bleven Eros en Fanny haar ter zijde staan, met z'n drietjes snurkten ze rustigjes verder. Ik vrees alleen dat hiermee de woede nog niet bekoeld is.

 

Triest natuurlijk, maar stiekem moeten we er ook erg om lachen: 't is net de Disneyfilm van Simba de leeuw en consorten, de verdeling in twee kampen, de emoties die dieren niet zouden hebben, maar die je hier duidelijk naar voren ziet komen. De rol van Eros en Fanny, de secundanten van Joya, Fanny altijd bereid om lelijk te doen tegen de andere draadharen met uitzondering van Cliff en Xanto, Eros altijd blaffen en dreigend en hard weghollend als het eng wordt en de eenlingrol van Beau, die zich eigenlijk het liefste overal van distantieert. Ik vind het altijd geweldig te zien hoe de verhoudingen zich ontwikkelen en hoe iedereen daarmee omgaat. Het blijft hier een constant leerproces!

 

Konijn, eend of haas? - 11.7.08

 

Dat het huishouden hier niet helemaal op rolletjes loopt en al zeker niet in de vakantieperiode, mag inmiddels duidelijk zijn, maar vandaag werd het zelf mij te dol en dat wil wat zeggen!

 

We hebben ondanks de vakantieperiode nog twee enthousiaste en zeer ervaren stagiaires rondlopen die geheel zelfstandig met de honden aan de slag kunnen.  Hoé zelfstandig merkte ik vandaag.

Na de gezamenlijke koffie namen we even het programma door met welke hond wat gedaan zou moeten worden. De taken werden verdeeld en iedereen ging braaf aan het werk. Rustig achter m'n PC gezeten om een huwelijk voor te bereiden dat ik straks moet gaan sluiten, hoorde ik een enorm gegil vanuit de woonkamer waar mijn dochter aan haar ontbijt zat voor de tv. Daverend gelach volgde en de deur van mijn kantoor werd fors opengeduwd door een draadhaar mét staart en... een haas in z'n bek. Kletsnat allebei! Even was ik met stomheid geslagen, het is ook een niet alledaagse gebeurtenis zo'n natte hond met haas op kantoor, maar al snel werd het duidelijk toen de twee gierende dames áchter de hond verschenen. Het was Mitch, die vandaag voor het eerst een konijn apporteerde, hij had zelfs - ook voor het eerst - verloren gezocht en Linda en Myrthe waren dermate trots op z'n prestaties dat ze het met z'n allen even kwamen laten zien. Ondertussen kwam dochterlief gierend van de lach achter het stel aan, uitleggend dat een hond met konijn in huis niet normaal is, niemand had door dat het om een haas ging en géén konijn. Nu was het een jonge haas die een paar weken geleden hier voor de deur werd aangereden en die wij later in de diepvries hebben gedaan voor een apport. Het idiote was echter dat Léon dit haas uit de vriezer had gehaald (in een plastic zak) met de gedachte dat het een eend was. Bij nader onderzoek bleek het dus een haas te zijn, maar ik had tegen de stagiaires gezegd dat er een konijn (mijn fout!) op de vriezer lag waarvan Léon zegt dat het een eend is. Verwarring alom, waarop Linda vroeg of Mitch ook een konijn mocht apporteren. "Tuurlijk, geen probleem, probeer maar", was mijn reactie. Nou, dat ging dus prima.

 

Ondertussen zat Mitch heel trots nog steeds met het haas in z'n bek  keurig voor mij op de bureaustoel. Ik heb het haas maar aangepakt, waarop Mitch zich omdraaide en heel relaxed weer naar buiten wandelde. Juist van deze hond is het zo leuk, omdat hij a. lastig is geweest met het aanleren van apporteren en b. bij ons is teruggekomen en toen pas serieus aan het werk is gegaan. Na een paar weken rustig en consequent werken zie je dan ineeens dit, echt geweldig dan weer. Enfin, misschien zit er voor Mitch nog een niet al te moeilijk Belgisch proefje in dit jaar, want over water gaat hij ook al. We zullen zien of hij zich dit seizoen met z'n broers kan meten!

 

 

Hond retour! - 29-6-08

 

Enige tijd geleden kwam door persoonlijke omstandigheden van de eigenaresse Mitch bij ons retour. Mitch is een nakomeling van onze overleden Arco en Luna (eigenlijk heet ze Xonia), het nestzusje van onze Xanto. Mitch is betrekkelijk lang bij ons geweest, was een heel mensgericht puppy met een zacht karakter en een enorme drang bij mensen te zijn. Hij heeft een puppycursus gedaan en is netjes getraind tot hij richting Zeeland vertrok. Daar heeft hij een prima tijd gehad, maar aan z'n opvoeding is niet veel gedaan. Veel spelen en dollen met z'n huisgenoot, een Huskyreu van ruim een jaar. En toen kwam hij terug...

 

Een vertederend koppie, klein reutje maar met een stel felle oogjes in z'n hoofd! Hij deed ons meteen al erg aan Danka denken, ook zo'n klein pittig ding, lief karakter en een enorme werklust. Ook zéér eigenzinnig merkten wij al snel. Apporteren? Hoezo? Waarom? Voor wie? Mitch was moeilijk te overtuigen van de noodzaak tot werken. Wel wilde hij graag een extra rondje rennen en als de training hem niet meer beviel, smeerde hij 'm gewoon. Na een half uurtje kwam hij dan hijgend naar huis, blij dat hij weer iemand zag.

 

Uiteraard begon dat snel te vervelen en één van onze stagiaires maakte er een erezaak van Mitch tot andere gedachten te brengen. Niet met dwang en geweld, maar gewoon, met een simpele clicker. Na 6 keer trainen op één dag zagen we al een hele andere Mitch. Als we hem uit de kennel haalden, rende hij enthousiast met ons mee naar het trainingsveldje voor "beginnende honden". Eén dag later zat hij al op het veld voor "meer-gevorderden". We oefenden ons gek op de fluit met z'n allen en toen we een week verder waren, liep Mitch trots rond met een eend in z'n bek en sloeg hij onmiddellijk om op het geluid van de kom-fluit. Wij helemaal blij natuurlijk! We waren er door heen. Hoe erg we er doorheen waren, merkten we toen we met elkaar stonden te praten over de voortgang wat Mitch blijkbaar te lang duurde. Hij draaide zich om, pakte een dummy uit de emmer met apporteermateriaal, wrong z'n kleine lijfje tussen ons in en bood met opgeheven kop de dummy aan aan wie hem maar wilde aanpakken. Een fractie van een seconde stonden zowel Myrthe als ik stomverbaasd, toen pakten we snel de dummy aan, propten Mitch vol met worst, knuffelden hem zo ongeveer dood en vertelden hem dat hij écht de knapste hond van de wereld is. En dat is íe natuurlijk ook!

 

Na dit succes mocht hij 's avonds mee het veld in waar we zeker wisten patrijzen te vinden. En ja hoor, Mitch werkte keurig het veld uit, nog niet met perfecte slagen, maar zocht duidelijk de wind op en liet prachtig gangwerk zien. We hebben besloten dat hij voorlopig bij ons blijft voor z'n verdere opleiding, hij deelt een appartementje met Danka en met z'n tweeën vormen ze een zeer happy koppel. Zo kun je af en toe toch ook wel eens heel blij worden van een herplaatshond!

 

Debuut - 29-6-08

 

Afgelopen week was het zover: Fanny mocht mee met een jager het "echte" veld in, altijd weer een spannende gebeurtenis. Meneer kwam mij thuis ophalen waarna wij Fanny tussen de benen in de auto propten en richting jachtveld reden. Daar aangekomen mocht onze kleine duvel eerst een heel weiland afraggen wat ze dan ook met veel verve deed!

Daarna klom meneer de jager over een hek van een weiland met wat verschrikt kijkende pony's, stevende op een stukje ruige begroeiing af en daar vertrok het eerste konijn! Het schot miste en het konijn ontkwam. Nog geen minuutje later echter kwam een tweede konijn uit de dekking en dat schot was wel raak. Fanny, die het hele tafereel met meer dan gewone belangstelling had gadegeslagen, mocht los van de riem en ik snauwde haar het commando "apport" toe. En daar ging ze, keurig recht vooruit waar ze het konijn had zien vallen, de wind stond voor haar compleet verkeerd maar dat was geen beletsel. Ze draaide keurig om en pakte het konijntje op waarna ze het nestje afgaf, wel heel nerveuzerig, want dit was de eerste keer dat ze met warm wild werd geconfronteerd. We legden het konijn nog een paar keer weg en keurig bracht ze het even zo vaak weer binnen.

 

Daarna mocht ze een zandheuvel met veel onkruid doorjagen en kreeg ze twee patrijzen omhoog. Erachter aan natuurlijk, tot in de mais van de buurboer. Onze jager was zo vriendelijk een schot te lossen, waarop Fanny onmiddellijk omdraaide en kwam kijken wat er nu weer te doen was. Niets dus. Ze mocht nog een keer, kwam keurig terug op de fluit en daarna was het einde verhaal. Fanny weer in de auto, boer blij want z'n jonge aanplant wordt door de konijnen opgevreten en dit was er weer één minder en ik blij want Fanny deed het allemaal best aardig.

 

We reden de dam af bij de boer en daar zat aan de overkant van de weg, in het weiland, een "kudde" Canadese ganzen. Meneer de jager stapte voorzichtig uit, haalde het geweer uit de achterbak van de auto, daarbij nauwlettend gadegeslagen dor de ganzen. Rustig liep hij het weiland en net toen de ganzen besloten het zekere voor het onzekere te nemen en te vertrekken, klonk het schot en viel een gans. Fanny mocht uit de auto (ze had alles door het raampje goed gezien) en trok mij in de richting van de ongelukkige gans. Het was een flinke zware gans en Fanny is maar klein, maar ze pakte de gans op of het een eendje was en wilde ermee gaan rondsjouwen. Toen ze door had dat het apport toch echt naar mij zou moeten, gaf ze het op, legde de gans neer en liet het dier voor wat het was en sjouwde richting auto. Of ze zeggen wilde: "Draag hem dan ook zelf maar!". Nu, dat hebben we ook gedaan uiteraard en al met al was het een prima middagje geweest. Toch altijd weer leuk als je de training vruchten af ziet werpen.

Lastpak! - 16.6.08

 

Zoals bij onze meeste reguliere bezoekers inmiddels bekend, zwaait onze Eros hier sinds enige tijd de scepter. En dat zullen we weten ook! Waar Eros normaliter een zeer brave en handelbare hond is, heeft hij besloten in bepaalde gevallen als beschermer van huis en haard op te treden. Dat betekent dat zodra iemand hem onbekend, ons territorium wil betreden, zij éérst met Eros te maken hebben! z'n eerste slachtoffer is daarbij helaas al gevallen, een bezoeker waar hij om één of andere duistere reden verschrikkelijk de pest aan heeft. En dat nota bene iemand die zelf een herplaats-Weimaraner heeft en dus wel wat gewend is!!

 

Dus moet íe tegenwoordig netjes gaan zitten als er bezoek komt en BLIJVEN zitten tot de mensen binnen zijn. Lukt dat, dan krijgt hij een koekje, werkt hij niet mee, dan is een beschaafde knal voor z'n hoofd (bij wijze van spreken dan) z'n deel. Aangezien hij redelijk snel leert, blijft hij dus zitten en loert met een gemene blik richting bezoek. Is het koekje eenmaal geserveerd, dan slaat z'n humeur om als het spreekwoordelijke blad aan de boom en kan iedereen zich verheugen in veel likjes, poten ander lichamelijk contact.

 

Verder is Eros eigenlijk een watje en een échte Weimaraner: veel geschreeuw en weinig wol! Maar goed, zodra het bezoek eenmaal binnen is en door ons goedgekeurd, legt Eros zich hierbij neer, al doet hij dat soms wel érg letterlijk. Zo kregen wij onlangs visite in een weekend met mooi weer, die we lekker buiten ontvingen. Gezeten aan onze nieuwe, grote picknicktafel onder de parasol, serveerden wij de nodige drankjes en hapjes. Eros inspecteerde de boel vanaf een afstandje, concludeerde dat het wel erg gezellig en erg lekker was daar op die tafel en stapte zonder enig pardon tussen twee zittende mensen in op de bank. Die keken wat bevreemd, maar schoven keurig op...

En terwijl iedereen verbaasd naar Eros staarde, zette hij z'n act voort en plantte twee poten op tafel! Gelukkig stonden er op dat moment  slechts een paar theeglazen op tafel, want z'n achterpoten volgden al snel. Léon gaf nog een brul, maar met een soort van grijns keek Eros hem indringend aan en liet zich elegant door de poten zakken en plantte z'n enorme lijf in de volle lengte op onze tafel, keurig in het midden van de bezoekers. Z'n staart dreigde een theeglas te vermoorden, wat we slechts door een supersnelle actie konden voorkomen.

 

En daar lag Eros, languit, voorpoten over elkaar gevouwen met een stralende blik op z'n snoet en zo keek hij ons één voor één kalmpjes aan. Niemand deed iets, allemaal gewoon te overdonderd om actie te nemen, tot er één van ons gigantisch in de lach schoot en ook niet meer bijkwam. De rest van het gezelschap volgde en we konden Eros zien denken dat z'n act wel heel geslaagd was! Z'n staart roffelde met een dramatisch effect op en neer (weg theeglas dus). Het heeft nog heel wat moeite gekost z'n volledige 40 kg op commando van de tafel te krijgen, maar komisch was het wel after all.

 

 

 

 

 

 

Opvangcentrum - 2.6.08

Sinds kort hebben wij een opvangcentrum. En niet voor honden, nee, dit keer voor ontheemde vogels en dat soort spul. Dat komt zo.

 

Toen we net op de Tuindershof woonden, kregen we inwoning in de stal van een koppel zwaluwen. Hartstikke leuk natuurlijk, maar zwaluwen hebben de lastige gewoonte om uit veiligheidsoverwegingen hóóg te gaan nestelen. In ons geval heel hoog, namelijk in de nok van de stal. Het eerste jaar vonden we dat erg leuk en hielden de stand van zaken goed in het oog. Behalve dat er een vogelkind uit het nest duvelde, verliep alles zonder problemen. Ook het vogelechtpaar was de logies blijkbaar goed bevallen, want het jaar daarop kwamen ze terug, nu in één van de nokbalken, in de "lege" kant van een U-balk. Ze kozen een plekje vlak boven de hooizolder en begonnen aan hun rituelen. Toen de kinderen uit het ei waren begon de ellende. De eerste duvelde uit het nest en één van de stagiaires die hooi voor de paarden ging pakken, zal het scharminkeltje liggen, meer dood dan levend. Ik de ladder op en het kind weer teruggeduwd in het wat wankel uitziende nestje. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik gemiddeld zo'n 3 keer per dag de ladder op moest om vogeltjes te redden. En dankbaar? Nee hoor, de ouderdiertjes vlogen boos vlak over m'n hoofd, duidelijk met het doel mij weg te jagen. Niet dus, ik hield stand en uiteindelijk is volgens mij het hele zootje de grote wereld ingetrokken.

Daarna werd het nog fraaier en het nestelde het volgende paar asielzoekers hóóg boven in onze stalventilator. Ik hoefde nu echter de ladder niet meer op, want de vrije val die die domme kuikentjes maakten, was hoog genoeg om aan het hele nest al snel een eind te maken. We raapten nu - toch wat triest - 7 dode zwaluwbabies op met bestemming groenbak.

 

Dit jaar lijkt het beter te gaan, hoewel het weer de nodige moeite kost. Toen onze zoon namelijk de deur uitging was hij even zo snel weer binnen met de mededeling dat er babyvogels voor de deur lagen. "Wat? Nu ook al te vondeling gelegd?" was mijn eerste reactie. Niet echt bleek al snel. Een of andere onnozele koolmees had verzonnen dat hij/zij of samen een nest kon maken onder onze dakpannen. Er ontbreekt namelijk een dakpan aan de rand die wij hebben afgeschermd met fijnmazig gaas. Die kleine flutvogeltjes hadden dat gaas vakkundig aan de kant geduwd en hadden zo een gaatje gevonden om naar binnen te komen, letterlijk onder de pannen dus! Blijkbaar waren en nu twee naar beneden geduveld en hadden de val overleefd. De ene keek mij brutaal aan (dominant typje!) en achter hem/haar zat een nestgenootje die een wat meer timide indruk maakte. Snelheid was geboden, zeker met een kwijlende Weimaraner aan de andere kant van de keukendeur. Al denkend ontdekte ik nestgenoot nummer 3 achter een emmer, maar die had het tijdelijke al met het eeuwige verwisseld helaas.

 

Ik ben gauw achter onze schutting, die aan de keukendeur grenst, gaan kijken en liep daar tegen een oude, ongebruikte vuurkorf aan, zo'n hoog model op pootjes. Snel dat ding meegegrist, op het konijnenhok geplaatst (het konijn was vorig jaar al door een hond gemolesteerd maar het hok staat er nog steeds) en zo geduwd dat het ding min of meer recht stond. In het konijnenhok lag nog stro en hooi en daarmee fabriceerde ik in een wip een schitterend nest. Volgens mijn zoon moest ik de vogels met handschoenen oppakken, maar die had ik niet en bovendien is dat spul veel te klein, je zou ze beschadigen met handschoenen.

 

Ondertussen waren ook de ouderdieren gearriveerd en bekeken mijn vorderingen met belangstelling, veilig gezeten op een tak van de notenboom. Ik pakte het dominante typje op dat hevig blies en zelfs spuugbewegingen maakte, het leek wel een kwaaie kat! De andere liet zich beter vervoeren. Ze maakten het zich gemakkelijk in "mijn" nest en toen ging ik het dode broertje opruimen. Toevallig keek ik in één van de zinken emmers die bij onze achterdeur staan en zag daar twee allerschattigste vogelkopjes  omhoog starten, nog twee nestgenoten!! Ook die gingen in de vuurkorf.

 

Probleem was nu wel dat er vermoedelijk boven nog vogels zouden zitten én vier beneden, lastig voor de catering dus. Wij trokken ons discreet terug en hielden de boel in de gaten. En ja hoor, na twee minuten kwam er een koolmees aanstuiven die de boel kwam inspecteren. Goed bevonden want daarna vlogen ze af en aan met insectjes en ander eetbaar spul. Daarna hoorde ik gekrijs en lag vogel nummer 5 op de stoep, al snel gevolgd door nummer 6. Of ik er nu 6 of 7 heb durf ik niet eens te zeggen, maar het spul gedijt goed. Dat komt natuurlijk ook door één van onze stagiaires die met een pincet vliegenmaden van de groenbak is gaan plukken die ze met veel geduld in de open bekjes van de kleuterklas liet zakken. Echt geweldig!!  Af en toe gluren wij door de schuttingplanken en staan dan oog in oog met al dat kleine geel-blauwe grut. Ze zien ons ook, kijken venijnig terug en dan trekken wij ons beleefd terug.

 

Op advies van Léon monteerde ik ook nog een paraplu boven de schutting voor de regen en kou en zo en ik moet zeggen, het helpt goed. Bij de eerste stortbui kroop het hele stel bibberend op en in elkaar, maar ze bleven droog.

 

So far so good, zou je dan denken en dat hopen we ook, maar inmiddels heeft ook onze Beau (die normaal te lui is om de ene poot voor de andere te zetten) door dat er aan de ándere kant van de schutting leuke apportjes liggen. Kortom, Beau zit nu opgesloten in huis en mag alleen onze supervisie buiten. Danka heeft het ook door, maar komt niet zo veel op die plek, dus dat is te doen. De vogels beginnen al flink met hun vleugeltjes te klapperen, dus ik denk dat ze binnenkort wel eens uit gaan vliegen. Hopelijk hebben onze reddingspogingen 2008 het gewenste succes en zien we binnenkort de eerste koolmeesjes aan een oefenvlucht beginnen!

 

 

Teckelproblemen - 16.5.08

Wij hebben een teckel. Dat wil zeggen: dochterlief heeft een teckel en wij moeten er met z’n allen mee leven. Ikzelf ben niet direct een liefhebber van teckels, maar goed, af en toe moet je concessies doen en onze teckel is daar één van.

Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat onze teckel léuk is. Echt leuk. Ze is heel stoer, heeft enorm duidelijke lichaamstaal naar al onze honden toe, is snugger genoeg om te begrijpen wanneer ze bakzeil moet halen, ziet er bijzonder geinig uit en – iets minder leuk – heeft besloten dat wij samen vrienden voor het leven zijn.

Hoewel ik Teckel op een avond toen wij samen thuis waren en Teckel zich bij mij op de bank neervlijde, tactvol heb uitgelegd dat ik niet van teckels in het algemeen houd en zeker niet van modderige teckels op mijn witleren bank in het bijzonder, was zij daarvan in het geheel niet onder de indruk. Ze keek mij smachtend aan, gaf snel een likje over mijn neus en kroop gezellig op schoot. Waar ze natuurlijk de hele avond heeft gelegen.

Weer een sessie later heb ik haar zo mogelijk nog indringender uitgelegd dat ik een énorme hekel heb aan teckels die niet luisteren cq gehoorzamen. Want tussen luisteren en gehoorzamen bestaat een wereld van verschil tenslotte. Teckel luisterde aandachtig en toen ik uitgesproken was, gaapte ze luidruchtig en ging een rondje wandelen. Sinds die tijd komt ze gewoon als ik roep, gaat naar binnen als ik het zeg, gaat zelfs zitten op commando, kortom, wij tweetjes kunnen best door de bocht samen.

Eén puntje is echter nog steeds in staat onze prille relatie danig te verstoren. Teckel houdt namelijk enorm van water en nog meer van modder. Zit ze zich in het water hele dágen te spiegelen, modderbaden brengen haar buiten zichzelf van enthousiasme. Ze rolt in de modder, waadt er doorheen wat met haar hoogte van zo’n 25 cm neerkomt op nóg een modderbad, in één woord: ze is gewoon een vieze teckel! Zelf zit ze daar in het geheel niet mee en zodra de ontbijtronde achter de rug is, wandelt ze gewoon het huis binnen, huppelt door naar de kamer met als doel haar inmiddels vaste plek op, jawel, mijn witleren bank!

Hoe vaak ik die bank al niet heb gepoetst en ingevet naar aanleiding van de aktiviteiten van Teckel is niet meer na te gaan, maar voor mij is de maat vol. Dus toen Teckel onlangs weer een poging deed naar binnen te glippen met een spoor van modder en water achter haar aan, greep ik nét op tijd in. Brulde haar terug (ze kwam netjes) waarop ik haar oppakte en onder de arm meenam naar onze buitenkeuken. Daar rolde ik haar in een handdoek, poetste haar vieze lijfje droog, waarna ik met kam en borstel in de weer ging tot Teckel aan alle kanten blonk en glom. Ik helemaal blij en Teckel wat minder, maar goed, we konden nu samen weer naar binnen. Zodra we buiten kwamen, nam Teckel een run richting weiland wat ik kon onderscheppen met een flinke brul. Ze kwam netjes terug, niet alleen met hangende pootjes, maar ook met hangende oortjes en een wel zéér droeve blik in haar kleine kraaloogjes. Ze liep wat gedrukt achter mij aan richting keukendeur en vlak daarvoor zag ze haar kans schoon: een run naar de voortuin, snel onder de heb door en hup, rollen in het zand! Daarna kwam ze onmiddellijk op eigen initiatief terug en ging keurig voor mij zitten, wel met een zeer lage lichaamshouding, maar toch…

Ik voelde me even op alle fronten verslagen en moest diep nadenken over de volgende stap. Ik liet haar daarop zitten, griste uit de badkamer beneden een haarborstel van dochter (tenslotte is Teckel van haar), liep weer terug en tot Teckels grote ontzetting begon de borstelbeurt opnieuw. Wéér het zand van haar pootjes en buikje, streek over haar rug, baard en snor een veeg met de borstel en toen mocht ze weer weg. Snel rende Teckel een rondje voortuin voor de broodnodige ontspanning en daarna konden we samen aan de koffie.

De vreugde was jammer genoeg van korte duur, want na een paar uur ging Teckel natuurlijk weer mee naar buiten en ja hoor, binnen vijf minuten lag ze alweer samen met haar grote vriend Xanto in de enige modderplas die nog op ons hele terrein te vinden was. Toen ik langs liep, blafte ze vrolijk, niet in het minst onder de indruk van mijn gechagrijn in haar richting. Ach ja, als teckel heb je natuurlijk enige privileges…

 

Weekendcapriolen - 29.3.08

 

Hoewel het weekend er nog niet eens opzit (gelukkig!), heeft het voor mijn gevoel al minstens vier dagen geduurd. Alles en iedereen loopt en doet hier door elkaar en hoewel dat zeker niet ongebruikelijk is, vond zelfs ik het nu wat hectisch worden. Dat komt misschien ook omdat ik afgelopen week aan een nieuwe part-time baan ben begonnen (bij een hondenvoerfabrikant uiteraard!), wij met twee duidelijk loopse teven te maken hebben plus een teef die elke dag de indruk geeft zo ongeveer nú te gaan bevallen (wat uiteraard een geintje is), een dochter die afgelopen week werd geopereerd waardoor ik een hele dag in het ziekenhuis hangend doorbracht, diezelfde dochter nu weer thuis is en meldt dat ze verzorging en aandacht nodig heeft, een veldwedstrijd van onze Imme midden in de week waardoor Léon minstens 16 uur van huis is (hoe doen anderen dat toch altijd?), zaterdag een show in Luxemburg, ondertussen een logeer-dekreu uit Zwolle halen op een avond en tel daar dan nog twee extreem geile reuen die NIET mogen dekken bij op, dan krijg je een redelijk beeld van ons reilen en zeilen hier. Als klap op de vuurpijl vond iemand het nodig daar nog even twee vreemde reuen bij te komen brengen hoewel ik had gezegd daar nu éven geen plek voor te hebben. Enfin, na één nacht wakker liggen van de piepende en jengelende honden zijn die weer weg tenminste.

 

Toen Imme en Fanny met hun bekers gisteravond dan ook thuiskwamen tegen middernacht, spraken wij de hoop uit op een kalme zondag. Het ging echter anders, uiteraard zou je bijna zeggen. Aangezien ik met een forse rugblessure kamp, zou Léon de ochtendronde honden doen. Prima idee, tot het moment dat hij onderaan de trap stond te brullen dat hij weg was omdat onze Aevie er vandoor was. Normaliter niet zo'n enorm punt, want Aev trekt wel vaker haar eigen plan en richt sinds haar laatste escapade bij een hobbypluimveehouderij niet veel schade aan gelukkig, maar nu is madame 8 weken drachtig en in bezit van een énorme buik plus een onverminderde drang om op ontdekkingstocht uit te aan. Ze was gewoon over een hek van de buitenafrastering heen geklommen en was weg voor een ochtendwandelingetje. Léon uiteraard behoorlijk verontrust met de auto op pad, we kennen haar uitvalsroutes zo ongeveer, terwijl ik me voorzichtigjes uit bad hees en vanuit ons badkamerraam polshoogte nam. Dáár zag ik Aevie, helemaal in de verste verte, op een kaal maisveld van onze achterbuurboer, duidelijk bezig aan een actie de sloot over te steken. Ik rukte in een soort reflex rukte ik het raam open en gaf een afgrijselijke brul waar Léon jaloers op geweest zou zijn. Tot mijn stomme verbazing draaide Aevie haar koppie om en kwam in actie. Een forse galop richting huis, hoera!!!
 

 

Maar wat nu? Bloot, koud en nat doe je niet veel in zo'n geval. Dus met een brul zoonlief uit bed gekrijst met de mededeling dat hij naar buiten moest om Aevie op te vangen. Gelukkig was hij dit keer snel van begrip en op blote voeten met míjn jas over een korte broek racete hij in de richting die in aangaf. Kwam echter vrijwel meteen onverrichterzake terug. "Ze is er niet", zo luidde zijn commentaar. Is er niet? Ik had haar zelf onze kant op zien komen. Achter de stal kan ik haar niet meer zien, maar zowel vóór als achter de stal was geen Aevie meer te bekennen. Ze moest toch ergens zijn gebleven.

Robert weer op pad, nu richting stal. En ja hoor, hij had z'n voet nog niet over de drempel en de verlossende kreet kwam: "Hier is ze!". Stof tot nadenken dus, maar ondertussen Léon gebeld dat hij z'n zoektocht kon staken. Aevie was dus gewoon weer terúg achter over het hek gesprongen en was weer braaf naar haar kenneltje gewandeld waar ze net naar binnen ging toen Robert haar lokaliseerde. En dan te bedenken dat Aevie haar leven lang er vandoor is gegaan als ze ook maar éven de kans zag, dan is dit een behoorlijke verademing. Hoewel eerlijk gezegd: een paar weken geleden ging ze mee naar het bos op de fiets en liet ik haar los lopen na een kort gesprek waarbij ik haar op het hart drukte ONMIDDELLIJK te komen als ik zou fluiten. Met haar meest dociele blik keek ze me aan, dat was beloofd dus. En ze heeft het gedaan: elke keer als ik floot kwam ze braaf terug waarna ik mijn deel van de afspraak nakwam, een stukje worst voor haar. Ach ja, haar moeder Lisa haalde ook op haar 9e een eerste officieel diploma... Nu maar eerst even die worst gaan brengen, afspraak is afspraak tenslotte!

 

Eros - 20.3.08

Behoorlijk slapeloze nachten hebben we er van gehad, maar uiteindelijk is de beslissing toch gevallen en gaan we een andere baas voor onze Eros zoeken.

 

Hoewel wij allemaal, inclusief kinderen, heel gek zijn met deze fijne hond, is hij bij ons jammer genoeg niet op z'n plek. Hij is meer een "eenmanshond" die het heel moeilijk vindt z'n bazen met andere honden te moeten delen. Hij wil graag in het middelpunt van de aandacht staan en daar hebben onze andere honden weer moeite mee. Eros zoekt niet echt conflicten, maar geeft subtiele signalen dat hij het met de gang van zaken niet eens is. Daar reageren de anderen dan weer op en daardoor ontstaat onrust in de roedel die nu net leuk begon te lopen. Eros woont in huis, wil absoluut niet in een kennel (wat toch elke dag even moet als de andere reuen buiten lopen), en is heel gelukkig in z'n eigen (openstaande) bench in de bijkeuken. Vaak slaapt hij daar samen met onze Fanny, stevig ineengestrengeld in één bench en gisteravond lag Teckel er nog bovenop, een heel aandoenlijk gezicht. Ook met Joya is hij dik bevriend, dat wil zeggen zo lang hij de superioriteit van Jo maar wel erkent. Anders mept ze erop! Hij heeft al heel wat gaten in z'n oren moeten laten behandelen door ons omdat hij dacht dat Joya best haar bot met hem zou willen delen. Niet dus.

 

Beau speelt dagelijks dat ze Eros niet ziet. En wat ze niet ziet, is er niet, ergo: Eros is er niet. Eros legt zich daar heel verstandig bij neer en houdt een eerbiedige afstand ten opzichte van Beau.

 

We hebben er allemaal een beetje een katergevoel over, Eros leek zich zo goed aan te passen, is in het bos bij onze "privéwandelingen" samen zo lekker sociaal tegen andere honden, inclusief reuen, af en toe gezellig in bed bij de kinderen en logerende vrienden, luistert perfect, wil graag werken, altijd geïnteresseerd als er iets te doen valt, maar om nu nog járen zo door te tobben is niet fair tegenover alle honden. En eerlijk is eerlijk: we worden er gewoon niet vrolijk van. Uiteindelijk zal er wel een keer rust komen in de club, maar vooral Xanto en Cliff worden uiterst geïrriteerd tegen een uitdagende en heibel zoekende loslopende jonge reu. Xanto heeft Eros al een keer onder de grond gestopt en we hadden eigenlijk gehoopt dat daarmee de rust weer zou keren. Niet helemaal, want Eros heeft besloten nu elke ochtend, tijdstip maakt hem daarbij totaal niet uit, Xanto's kennel met een bezoek te vereren om hem eens flink uit te blaffen. Dan zijn we héél blij dat Xanto stevig achter slot en grendel zit! We hebben al eens overwogen Xanto te verhuizen zodat ze elkaar niet meer hoeven te zien, maar aangezien Xanto heel happy is in z'n eigen verblijf is dat eigenlijk ook geen optie. Gaan Cliff en hij elkaar zo meteen weer belagen.

 

 

Nou ja, voorlopig maken we eerst onze EG-1 cursus af met Eros, hij vindt trainen samen helemaal geweldig, staat in weer en wind klaar om mee naar de hondenclub te gaan, is de beste van z'n klasje en kan eigenlijk morgen examen doen. Alleen de oefening "aan de voet" vindt hij nog wat lastig. Wáár blijft dat brokje nu als ik me omdraai? lijkt hij zich steeds af te vragen. Uiteindelijk komt dat brokje wel als hij op z'n plek zit, maar het systeem er achter is hem nog niet helemaal duidelijk. Met de dummy rondsjouwen is wel heel leuk. Had hij eerst wat moeite met het verplicht oppakken van een blok of dummy, sinds we het met de clicker hebben aangepakt, grijpt hij alles wat los en zit om te brengen. Heel plezierig natuurlijk, al vinden wij de afstandsbediening van de tv als apport wat minder geslaagd. Enfin, voorlopig nog maar even stevig doortrainen en wandelen samen.

 

 

Heavy weekend - 11.3.08

 

Afgelopen weekend was a heavy one! Op donderdag 6 maart reisden Léon, Xanto, Imme en ikzelf via Calais naar Dover op weg naar de Crufts, dé show in Europa. Met enige weemoed bedacht ik dat ik vroeger notabene betááld werd om de Crufts te bezoeken en er toen nog niet zoveel om gaf, snik, nu betaal ik me blauw om een dagje op de Crufts te mógen rondsjouwen. Enfin, die tijd hebben we gehad dus, jeugdsentiment...

 

We dachten alles goed voor elkaar te hebben en togen opgewekt richting Noord-Frankrijk. Op tijd weg voor alle mogelijke files en ja hoor, we werden niet teleurgesteld, bij Gent was het gelukkig raak: een vette file richting Frankrijk! Toch nog op tijd voor de boot dachten we opgelucht. Een ander probleem deed zich echter voor. Een chagrijnige Franssprekende mevrouw controleerde onze papieren en bleef eindeloos lang met één van de hondenpaspoorten in haar handen draaien. Met m'n leukste glimlach en m'n beste Frans informeerde ik of ze wellicht "een problème" had gevonden, wat ze met een gesnauwd "oui" beantwoordde. En quoi vroeg ik dan, lichtelijk gealarmeerd. De datum van de vaccinatie en chip klopte niet, zo beet ze me toe. Léon begon nerveus te worden, waarop ik hem toesiste kalm te blijven en naar de andere kant, nu in het Engels voor de zekerheid, uitlegde dat Xanto een German import was en dat ze in Duitsland niet chippen maar tatoeëren, waardoor Xanto láter pas is gechipped. Dit interesseerde mevrouw in het geheel niet, het was allemaal niet "complet" en we moesten maar naar de Supervisor. Shit!

 

Uit de rij dus en naar een kantoortje waar de tweelingbroer van de vroegere Mr. Humphreys in zwart fluwelen krijtstreepjespak ons tegemoet kwam gefladderd. "Quel est le problème?" wilde hij weten. Nou, wij hadden geen enkel problème, maar z'n collega blijkbaar wel. Weer vertelde ik vriendelijk grijnzend m'n verhaal terwijl ik achteruit Léon een schop gaf dat íe z'n mond moest houden. Meneer Humphreys draaide, keek en jongleerde met het paspoort van Xanto terwijl ik gedienstig de verkeerde stamboom onder z'n neus duwde. Die werd weer weggegrist door Léon en vervangen door het juiste exemplaar. Na een paar onduidelijke bewegingen met de wenkbrauwen haalde meneer z'n schouders op en sprak de verlossende woorden: "C'ést correct". Daarna informeerde hij of we naar de Crufts gingen wat wij bevestigden, ja, wat anders??? "Magic", zo zei hij, waarop Léon uitlegde dat Magic nu juist de hond was die al mét de juiste papieren in Engeland woonde. Dolle pret in het kantoor van zo'n halve vierkante meter waar zich inmiddels drie man extra had verzameld. Blij dat we weg konden, nu met een dik pak tickets voor zowel honden, mensen als auto.

We waren nog niet koud buiten of mr. Humphreys holde ons achterna, dit keer met twee waardebonnen voor een consumptie aan boord omdat we zo waren opgehouden. Dat we een uur te vroeg waren was hem blijkbaar niet opgevallen, hij dacht dat we letterlijk de boot hadden gemist. Niet dus en de free coffee aan boord smaakte best!

 

Even wennen aan het links rijden in Engeland, maar het ging beduidend beter dan vorig jaar. Léon hanteerde de kaart als een goudzoeker z'n kompas en zo kwam het dat we nog redelijk op tijd in het Novotel in Coventry arriveerden. Saai zakenhotel, zonder het leuke Britse bloemetjesbehang van vorig jaar, een ongezellig restaurant met kale, witte muren, maar na een fles wijn kleurden ze als vanzelf leuk op. Naast ons een stel Franse Belgen die blijkbaar de Crufts al hadden bezocht en waar we een levendig gesprek mee begonnen.

 

De honden lagen inmiddels op de hotelkamer, knusjes naast elkaar op een daartoe bestemd dekentje. Xanto had last van z'n buik (moest op grond van de Engelse wetgeving tussen de 24 en 48 uur voor vertrek worden ontwormd) en Imme weigerde te plassen op buitenlandse grond. Daar liep ik dan 's avonds in de regen en kou in een saaie Engelse buitenwijk met één hond die niets wilde doen op het gebied van ontlasten en een ander die elke grasspriet onder wenste te poepen...

 

Na een goede nachtrust waren zowel Xanto als Imme weer OK, Imme wilde zelfs wel even een piepklein plasje doen waarbij Xanto vrolijk over haar heen plaste voor het geval ze nog niet wist dat hij eigenlijk de baas was van ons allen. Nou ja, Crufts was toch nog zo'n 40 km verder, tegen die tijd was Immie wel weer droog. Om 6.45 uur vertrokken we richting Birmingham, notabene nóg vroeger dan dat we in Holland naar Groningen of daaromtrent zouden moeten! De Britse clan was er al, aangevoerd door Magic die volledig uit z'n dak ging toen hij ons zag. Het was een gehuil van jewelste! Xanto en Imme gingen onmiddellijk over naar standje Alert: daar had je die hufter weer die ze nét thuis er uit hadden gewerkt, dat misselijk krijsende puppie, z'n neefje notabene, die onze Xanto toch al niet kon luchten of zien. Met een fikse grauw van z'n beide familieleden werd Magic weer met vier poten op de harde wereld gezet, niks geen leuk weerzien met de club, bek houden en aftaaien, zo luidde de boodschap. En dat terwijl hij juist in was voor een megaknuffel... Die hij later, buiten gezichtsveld van onze twee chagrijnen, ook heeft gehad uiteraard.

 

88 draadharen waren ingeschreven, nog nooit zoveel bij elkaar gezien behalve vorig jaar. Xanto liep lekker, deed goed z'n best en had er weer zin in. Hij won z'n klasse over twee Britse champs, wat ons weer moed gaf voor de verkiezing Beste Reu. Helaas, het Engelse chauvinisme vierde weer hoogtij en de twee Britse topkennels wonnen. We hadden er hard genoeg voor gestreden, drie Duitse importen op een rijtje op de Crufts, maar ja, hoewel jammer hadden we dit wel een beetje verwacht. De reacties uit het publiek waren echter heel leuk, veel enthousiaste mensen dat Xanto zo geweldig liep en zo mooi en zo lief en zo braaf was, wat hij direct bevestigde door iedereen die hem wilde bekijken, stevig af te likken.

 

Opvallen waren twee zaken. De ene was dat de aanwezige fokkers over een enorme vakkennis beschikten en heel duidelijk wisten waar ze mee bezig zijn, de andere was het verrassend slechte gangwerk van de meeste Britse honden. In stand lijkt het nog wat, maar gaan ze lopen, dan springen de tranen je soms in de ogen. Er was er zelfs één die zowel voor áls achter kruisend liep en in elke bocht bijna op d'r gezicht ging. Maar toch winnen! Xanto heeft heel wat rondjes extra moeten lopen omdat men kwam vragen hem nóg eens te showen. Ook Magic maakte goede reclame voor onze honden: hij werd geprezen vanwege z'n goede karakter en z'n mooie staartdracht (in Engeland is het couperen pas sinds kort verboden). Er zijn al heel wat dekkingen van hem besproken, zo vertelde z'n trotse eigenaar Tracy. Ook wij  hebben veel contacten gelegd, zelfs iemand die zich Arco nog herinnerde van zo'n 6 jaar geleden! Enfin, het zal wel niet de laatste reis naar de UK zijn die wij hebben gemaakt, Xanto heeft een paar héle aardige potentiële echtgenotes ontmoet die hoog op z'n verlanglijstje staan.

 

De avond in het hotel werd besteed aan de nodige nabeschouwing. Altijd wel een paar Britten te vinden voor een potje Crufts-discussie en een flesje wijn!

 

Op zaterdag gingen we richting huis. Het weer werd slechter, de weg naar Dover was afgezet waardoor we een sight-seeing route moesten nemen, de boot vertraagd vanwege het slechte weer en toen we er uiteindelijk op mochten, werden we verblijd met allerlei instructies voor als er iets mis zou gaan (bbbrrrrrr....). De eerst paar mijl stampte en piepte het schip aan alle kanten en vond ik het bepaald minder dan op de heenreis. De golven met witte schuimkoppen waren duidelijk te zien en ik zag het beeld al voor me van twee zeezieke hondjes achtergelaten in het ruim van een schip... Een halve liter bier later vond ik de zee aanmerkelijk rustiger dan voor die tijd en nog een half litertje verder durfde ik me ook aan een lichte lunch te wagen. Kortom, het werd nog een leuke reis! De honden schrokken wakken toen we benedendeks kwamen bij de auto, veel geleden hadden ze dus echt niet, gelukkig maar. Eenmaal in Frankrijk wilde Imme ook wel plassen, Xanto er (uiteráárd) weer overheen, zucht, maar nu hadden we niets meer te verliezen. Tegen tienen kwamen we thuis met twee zéér happy hondjes, twee mooie rozetten en een enorme ervaring rijker!

 

 

Terrorist - 5.3.08

 

Normaliter zou ik deze term eerder toebedelen aan één van onze grijze gevaartes, maar deze keer gaat de award naar Danka, onze kleine bruinschimmel draadhaar die op afroep een uiterst geniepige oogopslag kan produceren. Gisteren gaf ze daar weer een prachtig staaltje van weg!

 

Ik had met een stagiaire de afspraak gemaakt dat zij Danka mee mocht nemen naar school voor een drie uur durende trainingsessie, waarbij ik Danka en haar naar Breda zou brengen, zelf zou gaan trainen met Joya en dan weer richting Breda om het duo op te halen. Daarna zou de stagiaire als tegenprestatie de rest van de schooldag verzuimen (foei!) en onze kennels een grote sopbeurt geven. Wij gaan immers donderdag naar de Crufts en proberen met man en macht alles vóór die tijd op orde te krijgen om onze gewaardeerde oppas zoveel mogelijk werk uit handen te nemen.

 

Tot zover niets aan de hand. Léon was niet helemaal op de hoogte van onze afspraken en had Danka dus 's ochtends losgelaten in een uiterst modderige en natte uitlaatplaats met vooral véél zand. Met enige wanhoop zag ik Danka richting kennel gaan voor haar ontbijt: met recht een módderfiguur! Nou ja, niet zeuren, een handdoekje of 10 erover en madame is weer toonbaar, zo dacht ik heel positief. Ik poetste mevrouw schoon, gooide met een welgemeende zwaai een jachtlijn over haar koppie en daar begon het lieve leven. Danka ging MEE!! Nagejoeld door een jaloerse moeder Aevie (die normaliter meegaat in de auto), huppelde Danka vrolijk mee richting hek. De bedoeling was duidelijk: Danka ging uit!

 

Joya zat al in de achterbak op een enorm kussen dat ze met verve bewaakte. Danka toonde zich ábsoluut niet onder de indruk en jumpte bovenop Jo die onmiddellijk het hazenpad koos richting stoel met suède bekleding... Daar dacht ik het mee geregeld te hebben, maar dat was een enorme vergissing! Zodra ik voorin had plaatsgenomen dook het brutale hoofd van Danka naast me op. Wat commando's in de trant van "naar achteren", "ga terug" en nog wat minder parlementaire termen werden richting Danka geslingerd, waar ze zich niets van aantrok en terwijl ik met twee handjes aan het stuur mijn auto midden op de weg draaide, klom Danka op de passagierstoel naast mij. Hevig geïnteresseerd in haar omgeving blikte ze links, rechts en vooruit door het raam, maar zéker niet mijn kant op. Ineens dacht ik aan haar acties van toen ze nog een héél klein pupje was en op bezoek ging bij haar vader Driekes in Zeeland. Toen lag ze al bij voorkeur óp het dashboard tussen raam en kunststof in geklemd, lekker in de zon. Vanwege deze emotionele redenen gaf ik het op: Danka kon blijven zitten! Wat mij betreft dan, zelf had ze dat al besloten.

 

Tot het station geen probleem, maar toen wilde de stagiaire instappen. Ik zei niets, Danka deed niets. Stagiaire probeerde zich subtiel naast Danka op de stoel te wringen. Ging niet. Danka zat als een blok. Stagiaire duwde voorzichtig door, ik bleef kijken, zeer geïnteresseerd in de afloop. Die was voorspelbaar: stagiaire zat tegen de deur aangedrukt, Danka breeduit terwijl één pootje richting rechts van de stoel werd gedeponeerd, haar schattige prikoogjes hield ze strak op de weg gericht, ze reed "mee".

Halverwege de rit naar Breda zag ik uit mijn ooghoek stagiaire subtiele pogingen doen om een 10 cm extra ruimte te bemachtigen. Helaas... Voor een stoplicht wachtend leek mij een juist moment om een korte speech te houden over dominant en afdwingend gedrag. Stagiaire knikte dat ze het had begrepen en deed verder niets. Even later informeerde ik vriendelijk of ze het niet beter zou vinden, ook met het oog op de komende trainingsessie op school, Danka van deze plaats weg te sturen. Op dat moment ging de telefoon van het meisje maar tegen de tijd dat ze die uit haar jaszak onder Danka had uitgetoverd was het gesprek over. Toen werd ze pas echt nijdig en met een forse brul en duw probeerde ze Danka duidelijk te maken dat ze op moest duvelen. Dat was tenminste taal die Danka begreep. Uiterst beledigd trok ze zich terug áchter de passagierstoel, zuchtte eens diep en keek demonstratief door het raampje naar buiten.

 

Hoe de training is gegaan verder, heb ik niet meer gehoord, ik heb Danka opgehaald en hoorde dat de plannen waren gewijzigd. Danka was zonder meer vrolijk én droog inmiddels en stapte onmiddellijk in de auto, via de voordeur, direct op de voorstoel. Ik heb niets meer gezegd, over haar koppie geaaid en gevraagd of ze een leuke ochtend had gehad. Waarop ze uitgebreid gaapte en mij even aankeek met dichtgeknepen spleetoogjes. Ze legde eerst een poot op mijn arm (ondertussen ramde ik bijna wéér een auto), zeeg op de stoel neer en viel tot aan huis in een diepe, diepe slaap. Over die leuke ochtend hoefde ik mij geen zorgen meer te maken...

 

Maandag 2 - 19.2.08

 

Dacht ik het na zaterdag gehad te hebben voor dit weekend, bleek dit een grote misrekening te zijn want de zondag kwam er nog achteraan. De zaterdag was weliswaar nog "gewoon" druk en hectisch, maar min of meer ordelijk, maar de zondag was één grote puinhoop.

Na alle eigen honden en logees te hebben verzorgd vertrok ik rond half tien richting Leiden voor een zweetwerkdag met Cliff. Lekker in de auto, Cliff lekker in het zonnetje achterin de inmiddels erg lege auto op een riant kussen, geen files en ruim koffie aan boord, wij konden er helemaal tegen, Cliff en ik. Goed en wel op de A16 aanbeland, een 35 minuten van huis besloot ik eerst te tanken want het waarschuwingslampje van de benzine brandde al enige tijd. De eerste beste Esso-pomp zou ik aandoen, zo besloot ik, ondertussen vast tussen kledingstukken naar m'n handtas graaiend op de stoel naast mij. Geen tas. Even kreeg ik het heel benauwd, wáár was die tas? Niet in de auto in ieder geval. Ik schoot de vluchtstrook op en begon de auto aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Cliff werd wakker, stilstaande auto's zijn nu eenmaal niets voor mijn honden, rijden moeten ze, en deelde spontaan wat likjes uit midden in m'n gezicht. Een aktie die ik éven niet kon waarderen. Tas, tas, tas! Niet dus. De tas, mét portemonnee, autopapieren, pasjes, etc., lag veilig thuis in de keuken. Geen geld, nog zo'n 70 km in de tank en nog een dikke 70 te gaan. En dan in de polder uitkomen in de hoop dat ik daar geld van iemand zou kunnen lenen voor de terugreis. Niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht.

 

Ik besloot Léon te bellen die - uiteraard - niet opnam. Alle telefoons geprobeerd, tenslotte lag Léon nog steeds door griep of iets met vergelijkbaar resultaat geveld in bed. Uiteindelijk nam hij op en hoorde mijn verhaal aan. Diepe zucht aan de andere kant van de lijn en toen de belofte mijn tas asap te komen brengen. Ik zou doorrijden naar het eerste benzinestation en daar op hem wachten. Tijd genoeg ook om het telefoonnummer van de zweetinstructeur te zoeken en mij te excuseren voor het eerste uur van de training. Geen nummer natuurlijk. Dochterlief uit bed gebeld (ook ziek en zéér chagrijnig) en op zoetsappige toon gevraagd of ze álsjeblieft even op internet naar het nummer wilde zoeken. Uiteindelijk kwam ze vrij vlot met een huisnummer over de brug, een mobiel nummer natuurlijk niet. Nou ja, tenminste iets. Ik belde naar huis, maar geen gehoor uiteraard. Na 10 minuten nog maar eens geprobeerd, nog niets. Toch vervelend, je wilt toch tenminste laten weten dat je onderweg bent. Gelukkig meldde de telefoon aan de vrouw des huizes dat ik had gebeld waarop zij mij terugbelde en mijn verhaal aanhoorde. Ik kreeg het mobiele nummer van de trainer en zij zou me alvast afmelden. Goede reis! Ja hoor, bedankt.

 

Al vrij snel kwam Léon aangescheurd met een brede grijns op het gezicht en de tas in de hand. Gelukkig, ik kon tanken. Snel naar de pomp, slang erin, portemonnee eruit en naar binnen. "Pomp 13 alstublieft en waar is het toilet?", even voor de zekerheid want in dat veld is het ook maar behelpen tenslotte. "Hoge nood?", informeerde de caissière met een meelevende glimlach. Ik schoot in de lach en legde haar de situatie even haarfijn uit, compleet met alle bijbehorende frustratie. Ook zij schoot in de lach en liet mij ondertussen afrekenen. Daarna schrok ze bij het bekijken van de bon en deelde mij droevig mee dat ik in plaats van 31,23 euro zojuist 81 euro had gepind! Dat moest ze éven in orde maken, maar, ondertussen kon ik mooi naar het toilet, zo besloot ze haar relaas. Goed idee vond ook ik en zo geschiedde.

Toen ik terugkwam bij de kassa was inmiddels een collega opgetrommeld die mee ging denken, althans, daartoe een serieuze poging deed. Volgens haar kon het allemaal niet en had ik gewoon het juiste bedrag betaald. Caissière 1 vroeg ondertussen of ik 25 cent voor haar had, dan zou ik 50 euro retour krijgen. Leek me een prima plan. Cliff loeide ondertussen vanuit de auto dat we haast hadden. Caissière 2 was het daar niet mee eens. De kassa kón gewoonweg geen fout hebben gemaakt en áls dat al zo was, had dat rotding 31,23 en 81 op moeten tellen. Dit kon echt niet en ze loerde met een valse blik naar de 50 euro in mijn hand. Ik duwde haar héél rustig en beheerst de kassabon onder de neus waarop toch duidelijk stond dat er zojuist 81 euro van mijn rekeningnummer was afgeschreven. Ze twijfelde even, maar besloot haar oorspronkelijke standpunt te handhaven, het kon niet en daarmee uit. Caissière 1 zuchtte eens diep en begon de fout opnieuw uit te leggen. Van de één naar de ander kijkend kreeg ik het idee dat dit wel eens héél lang zou kunnen gaan duren, waarop ik voorstelde dat nummer 1 mijn naam en adres zou noteren voor het geval nummer 2 gelijk zou blijken te hebben. Dat leek een oplossing, maar nummer 2 begon weer tegen te sputteren. Ik opperde dat ik óók wel wilde tekenen voor het ontvangen wisselgeld van 49,77. Nummer 1 lachte opgewekt, dat was echt dé oplossing en ook nummer 2 keek wat meegaander. Ze griste de bon uit m'n hand en riep dwars door de zaak dat ik dan 50 euro wisselgeld had gehad en daarvoor moest tekenen. De rij achter ons was inmiddels aanzienlijk gegroeid en bestond grotendeels uit zuchtende en verveeld kijkende heren. Ik kreeg er wel lol in, was inmiddels toch te laat en hield bij hoog en laag vol dat ik slechts 49,77 had teruggehad en niet 50 euro. Caissière 2 loerde naar naar mijn hand waarin nog steeds 50 euro zat. Ik volgde haar blik en wees haar fijntjes op de 5 muntjes van 5 cent (lekker klein geld kwijt) die nog op de toonbank lagen en die ik zojuist aan haar collega had gegeven. Dat begreep ze en de opluchting was van haar gezicht te lezen. Ik mocht tekenen, leverde een visitekaartje in voor de veiligheid en maakte mij supersnel mét m'n 50 euro uit de voeten. Scheurde vervolgens nog nahikkend van de lach richting Leiden. Belde ondertussen Léon nog even om dit idiote verhaal te vertellen, maar die bleek de verkeerde afslag genomen te hebben en was nog druk bezig om weer thuis te komen, al proestend en kuchend.

 

Eenmaal in de Vlietlanden was de groep nergens te vinden, maar de telefoon bood uitkomst. Ik zou worden opgehaald. Dat gebeurde en op de vraag of Cliff er al iets van kon antwoordde ik naar eer en geweten dat hij er geen fluit van snapt. Of niet van wíl snappen natuurlijk, dat kan ook. Enfin, Cliff werd op een spoor gezet en ik riep opgewekt dat hij "de bok" moest zoeken. Cliff negeerde mij straal en ging op weg richting fazanten. Weer terug op het spoor, Cliff er weer af, enz., enz. Uiteindelijk waren de fazanten blijkbaar op weg en besloot Cliff tot enige medewerking. Het laatste stuk liep hij keurig het spoor uit, toonde weinig interesse in de gevonden bok, accepteerde nog net een flink stuk kaas en dat was dat. Verder hield hij het wel voor gezien en redelijk op tijd aanvaardden we de thuisreis. Kwamen echter onmiddellijk in een file van voetgangers en fietsers, die met het mooie weer dus écht allemaal naar buiten wilden, de natuur in! De natuur rond Zoetermeer/Leiden bestaat uit polderwegen zó breed dat er net een auto langs kan en met aan beide zijden water. Een paar rustieke, véél te hoge en smalle bruggetjes vervolmaken dit idyllische landschap en honderden wandelaars met ultramoderne kinderwagens en suffige Golden Retrievers overduidelijk van het type huishond wedijverden met evenzoveel fietsers én mijn leuke, extra lange auto, om een plekje op de weg. Het zweet sloeg ons uit, althans, mij dan, want Cliff hing hijgend uit een raampje om de omgeving op zich in te laten werken. Hij was duidelijk een dagje uit!

 

Enfin, uiteindelijk misten we de afslag naar Rotterdam vanwege een volgens mij onbetrouwbaar navigatiesysteem, kwamen wel weer ergens op de A16 uit en arriveerden uiteindelijk weer in het Brabantse. Op de Zwarte Dijk kwam Léon mij tegemoet met Imme aan de lijn, overduidelijk helemaal enthousiast ondanks een hoop gesnotter, hoofdpijn, spierpijn en nog wat lichamelijke klachten. Niet erg meelevend meer opende ik het raam en terwijl Imme haar voorpoten op mijn mooie blauwe metallic lak plantte, hijgde Léon dat hij haar had uitgelaten waarbij ze net supermooi en vast had voorgestaan op een koppel patrijzen. Gelukkig, eindelijk nog één jachthond die snapt waarvoor ze gefokt is!

 

Om alle frustratie even kwijt te raken, heb ik nog een sleep met reeënvel getrokken voor Joya, daar word je meestal erg vrolijk van. En gelukkig ook dit keer, ze liep met haar neusje zo ongeveer ín de grond en spurtte op het vel af, helemaal gelukkig en happy! Voor de lol ook nog even Aevie uit de kennel getrokken en ook haar het spoor laten lopen. Ze had dit nog nooit echt gedaan maar ze vond het prachtig, racete door het veld, griste het vel van de grond en maakte een echte rondedans met vel en al, helemaal geweldig! Uiteindelijk kreeg ook Cliff een herkansing. Hij koos eieren voor z'n geld, liep een stuk spoor waarbij hij naadloos het spoor van Joya volgde (ook netjes plaste waar zij had geplast) en halverwege ging z'n neus de lucht in, hij snurkte een paar keer, lapte alle haken en sporen verder aan z'n laars en scheurde in één rechte lijn op het vel af. Aan z'n neus lijkt toch (gelukkig) weinig te mankeren.

 

Toch nog een happy end aan zo'n weekend en gelukkig, heel gelukkig, wordt het dan weer MAANDAG met Rust (geen training), Reinheid (gewoon poetsen) en Regelmaat (allemaal vier keer uitlaten)! Enne... wat die benzinepomp betreft had ik gelijk: er was mooi 81 euro afgeschreven!!

 

 

Yes, maandag!!!!!! - 17.2.08

 

Sommige mensen zijn blij als het weekend is, ik niet dus. Vroeger hoorde je met enige regelmaat de uitspraak "Thank God, it's Friday!", maar voor mij gaat dat niet op. Ik ben blijer met de maandag heel eerlijk gezegd. Dan wordt het leven weer normaal, althans, hier dan. Weekenden zijn een ramp, een aaneenschakeling van cursussen, trainingen, aktiviteiten, shows, etc., etc.

 

Dit keer ging het als volgt. Vrijdag begint het weekend al met een superdrukke werkdag (af en toe werk ik ook nog voor de broodnodige centjes) en wordt de avond besteed aan het inpakken van de auto. We moeten namelijk zaterdag met de kleding naar een wedstrijd van Ton v.d. Bruggen, de Midwintercontest. Hartstikke leuke wedstrijd, daar niet van, maar onze klant die daar zou staan met een kledingstand is onverwacht verhinderd en moet worden vervangen. Goede raad is duur, maar uiteindelijk lukt het ons gelukkig een andere klant te teckelen, Vinken Sport uit Someren. En laat die nou net toevalligjes van Renate Scheutjens zijn, de eigenaar van onze Tess, zodat we er gelukkig ook nog een superleuke dag van kunnen maken met een hele blije Tess. Alhoewel dat allemaal enige voeten in de aarde had.

 

Moest Renate hals over kop oppas voor kinderen en paarden regelen alsmede extra personeel voor de winkel, moest ik hetzelfde voor de honden. Léon ligt geveld met een stevige voorhoofdholteonsteking en houdt mens en dier wakker met een energiek gerochel. Uiteindelijk was alles toch nog gelukt en stond mijn auto van voor tot achter volgepropt met dozen, hangers, kledingrekken en andere hoognodige troep. Renate arriveerde op tijd zodat we nog een kop koffie achterover konden slaan en daarna zouden we vertrekken. "Zouden" inderdaad, want mij auto deed het niet. Voor het eerst in anderhalf jaar gaf dat rotding er de brui aan. Accu leeg. En toch niets aan laten staan. Paniek alom, want we waren inmiddels aan de late kant. Garage gebeld en een behulpzame meneer beloofde direct langs te komen met één of ander powerding. Geen idee, als de auto het maar deed! Ik kreeg inmiddels (voor het idee) de motorkap open en probeerde nog een keer te starten. Verrek, het kreng deed het! Garage weer afgebeld, maar helaas, de lieve meneer stond al op de stoep, eerst met een stralende glimlach, vijf minuten later met een behoorlijk chagrijnige grijns, voor niets gereden dus...

 

Wij achter elkaar aan met twee auto's richting De Moer. Summiere routebeschrijving op een kladje op de stoel naast me. Bij het stoplicht bij De Moer linksaf, de ventweg op en dan de bordjes volgen. Helaas had niemand vermeld dat die bordjes niet meer dan twee A-4-tjes inhielden, waarvan wij de tweede misten en dus rond het Blauwe Meer tuften en bléven tuffen. Na wat telefonisch overleg midden op een kruispunt besloten we de route nog eens te herhalen en vonden uiteindelijk het bospad waar we in moesten. Door alle trammelant met de auto waren we aan de late kant en moesten we nog flink doorwerken om alles op tijd op de rekken te krijgen. Dat lukte prima, maar daarna moesten de auto's uit het pad. Op een smal bospad achteruit rijden, niet helemaal mijn ding met die lange Chrysler. Gelukkig vond ik snel een veilige plek op de hoek van het terrein en mocht Renate het verderop proberen. Tot zover geen problemen. De erwtensoep smaakte prima, de warme Schrobbelaer met slagroom nóg beter. De kleding sloeg goed aan en er werd flink gekocht. Beetje koud, dat wel, en na een hele dag staan steeds een beetje kouder. Toen verkassen naar het restaurant voor de prijsuitreiking. Auto's weer volgepropt, beduidend minder netjes dan eerst en weer het bos uit. Helaas, daar ramde ik een paaltje met afzetlint. Nóóit gezien natuurlijk. Nu heb ik links, achter én rechts drie schattige deukjes. Hoewel de achterkant wel erg beschadigd is, de hele bumper is er af. Maar goed, dat was al een week zo, dat telde niet voor vandaag.

Uiteindelijk Renate en ik achter elkaar aan richting kroeg in De Moer, nu met Renates bolide voorop en Tess min of meer achter het stuur. Het ging goed tot het eerste kruispunt. Daar keek ik voor de verandering héél goed naar rechts en besloot Renate spontaan stil te staan midden OP de kruising. Het effect laat zich raden: het ging bijná fout! Gelukkig keek ik op het allerlaatste moment weer voor me, wat Renate een bumper scheelde. Er kon letterlijk geen haar meer tussen onze auto's en terwijl we daar midden op het kruispunt stonden, barsten we beiden in lachen uit, raampjes open uiteraard.

De betreffende kroeg hebben we daarna nog gevonden, we hebben ons beperkt tot slechts één glaasje wijn en een heleboel frites om te vieren dat wij én onze bolides deze dag weer hadden overleefd!

 

En de volgende dag kwam ik er achter wat wellicht het euvel aan mijn auto is geweest: de navigatie was vermoedelijk aan blijven staan! En dat terwijl ik met m'n kladpapiertje de route had gezocht...

 

Lastige Weimaraners! - 29.01.08

 

Nee hoor, ik klaag niet, ik wist tenslotte waar ik aan begon: ik had me goed ingelezen, links en rechts geïnformeerd, diverse cursussen gevolgd, kortom, ik was goed voorbereid. Vond ik zelf... Dacht ik zelf... Maar waarom heeft niemand me op voorhand ooit verteld dat Weimaraners altijd je nét klaargemaakte lunch van tafel jatten, organiseren dat de bel gaat als er eten op tafel ligt, de ijskast open krijgen, binnen- en buitendeuren openmaken, traplopen zonder dat het ze geleerd wordt maar dan alleen naar bóven (naar benden durven ze niet!), niet kunnen apporteren óp commando maar alles meesjouwen zónder commando, m'n paarden opjagen als ik niet kijk (als ik wél kijk doen ze niets!), etc., etc., etc. En zo kan ik nog úren doorgaan. Maar dat doe ik dus niet want ze zijn ook zo vréselijk leuk met die onnozele uitdrukking op hun grijze snuiten, met name Joya spant de kroon: ze snapt nóóit iets in één keer, water houdt ze niet van, regen ook niet. Maar ze ligt wel in elke modderplas nota bene (!) te rollen als we een boswandeling maken, als ze mee mag jagen kijkt ze nog niet naar bramen en ander eng struikgewas dat ze normaliter mijdt als de pest. Mee jagen? Tuurlijk, Jo is er klaar voor en raust als een volleerde jachthond door het ruigste terrein. Maar o wee als we een eenvoudige proef moeten lopen, dan is madame niet thuis. Géén natte poten alsjeblieft, water doen we wel als het weer lekker weer wordt toch? Vanochtend liep ze echt schitterend een zweetspoor van ruim 48 uur uit en na afloop dúikt ze nota bene de naastliggende sloot in. Dan daar sta je dan als baas met open mond te kijken naar een geheel vrijwillig badende Weimaraner eind januari!

 

Eros is momenteel ook weer lekker bezig. Ligt lekker in huis te slapen, altijd in de bench in de bijkeuken, alle deuren open voor de gezelligheid, zo kan hij én de buitendeur en ons in de gaten houden én slapen, allemaal tegelijkertijd. Wandelen vindt hij geweldig, autorijden ook en dan helemaal als we dat beide combineren, want dat betekent bos! Maar pakt één van ons een riem met het doel met Eros te gaan trainen, dan is de hele Eros in geen velden of wegen te bekennen. Nergens! Tot ik er toevallig achter komt dat Eros kan traplopen. En dat ook doet. En dus gewoon in MIJN bed ligt te maffen terwijl wij hysterisch ons terrein afzoeken in de angst dat hij verdwenen is. Niet dus, meneer sláápt. Onder mijn dekbed ook nog. En kijkt uiterst verbaasd als ik hem daar betrap. Heeft nog niet eens de beleefdheid om op te staan, maar kijkt me lodderig aan: "Hè wat? Is er iets?". Ja dus, mee naar benden, werken sukkel!! Dat laatste uit frustratie natuurlijk. Maar één trainingsronde en drie koppen sterke koffie verder vraag ik me af wie hier nu eigenlijk de sukkel is...

 

En daar liggen ze dan nu alle drie, op een rijtje op drie dikke, zachte, comfortabele kussens voor de haard (die niet eens aan is, meer voor het idee geloof ik), Teckel ertussen gepropt, diep in slaap allemaal en als ik er dan even naast ga zitten, op de grond, en om de beurt drie grijze zachte buikjes aai, dan gaan héél voorzichtig de ogen op een kiertje, klinken er wat zuchten en liggen ze binnen een mum van tijd op hun rug zodat ik beter kan aaien. Dan blijft er niets anders over dan ook maar eens zuchten... en weer verder gaan. Maar als mensen vragen waarom ik een hele studie gedragstherapie achter de rug heb, is mijn enige repliek tegenwoordig kort en bondig: "Wij hebben drie Weimaraners..."

 

 

Gesprekken met Fanny - 27.01.08

 

Een pratende draadhaar gaat wat ver, zelfs in mijn beleving, maar een cómmunicerende draadhaar, dat is geen enkel probleem. Aan lichaamstaal en -houding laat een hond zóveel zien, alleen moet het je opvallen als baas én je moet het kunnen interpreteren uiteraard. Na een heleboel cursussen, workshops, boeken en ervaring begint het aardig te lukken. Al heb je natuurlijk honden die veel moeilijker te lezen zijn dan anderen. Zo is Enjoya veel moeilijker te interpreteren dan Cliff als ze aan het zweetwerken zijn. Cliff straalt uit waar hij mee bezig is: hij werkt óf hij werkt niet, een tussenweg kent hij niet. Aan het zwaaien en zwiepen van z'n staart kan ik al redelijk zien of we op het rechte spoor zitten dan wel dat Cliff iets anders in de neus heeft, bij Joya is dat veel lastiger. Als rechtgeaarde Weimaraner werkt zij namelijk áltijd. Althans die indruk wekt ze. Vraag blijft wel of ze nu voor de baas werkt of voor zichzelf en die stand van zaken bewaart ze liever voor zichzelf. Ik mag raden!

 

Maar goed, Fanny is zelfs voor een draadhaar wel erg onnozel, eigenlijk meer een open boek. Wil ze ons diner van het aanrecht stelen, dan wacht ze niet eens tot we weg zijn, maar duwt mij zelfs gewoon opzij. "Hé, even aan de kant graag, ik wil ook een boterham!". Als ik daar niet op de gewenste en verwachte wijze op reageer, straalt de verbazing van haar smoeltje. Hoezo, ik niet? schijnt ze te denken. Grote, ronde, donkere pupillen staren je aan. Je moet als zogenaamde "baas" dan wel héél sterk in je schoenen staan om niet overstag te gaan en kleuter een kléin stukje brood te geven. Meestal kan ik me best goed beheersen, geef haar een soort van opdracht of commando en als ze dat goed uitvoert, krijgt ze alsnog haar brood. En ik dan maar denken dat ik de zaak nog in de hand heb!!!

 

Hoewel Fanny eigenlijk een heel makkelijk, aanhankelijk en werklustig draadhaartje is, heeft ze wel een paar onhebbelijke eigenschappen. Zoals daar zijn: het uitbreken uit kennels (geen grendel gaat Fanny te ver), het klimmen over zéér hoge hekken, het springen over minder hoge hekken, op het hondenhok springen en vandaar uit proberen op het dak van Xanto's kennel te komen en dáár vandaan dan weer naar beneden springen, we houden ons hart vast. Leuk even over het hek van onze buitenbak, gezellig de paarden aanblaffen en er tussendoor racen en dan weer terug, hoep, over het hek, hek nummer twee en Fanny is weer terug. Over overbelasting van spieren en pezen heeft Fanny nog nóóit gehoord. Wij wel, dus we proberen uit alle macht haar binnen te houden. Haar vriendin Aevie heeft dit vanuit de kennel bestudeerd en doet sinds drie dagen vrolijk mee: uitlaten, hup, over het hek van de achtertuin en daar kan ik ons illustere duo nog afstoppen.

 

Helaas is Fanny ook heel bedreven in het openen van deuren en dan speciaal van buitendeuren die wij dicht willen houden. Nu slapen Fanny en Eros samen in de bijkeuken, allebei in een bench, want Fanny sleept jassen van de kapstok in haar bench, schoenen, pantoffels, handdoeken, haalt wasmachines uit, allemaal mee mee de bench in. Dus gaat de bench op slot. Nu niet dus, het was nog te vroeg, dus de deurtjes staan dan open. Nu zijn die benches al wat ouder en bij de gerinste tochtvlaag of beweging glijden de deurtjes dicht. Dat gegeven in combinatie met het denkwerk van Fanny levert veel leuke resultaten. Zo kwamen we gisteravond in de bijkeuken, buitendeur wagenwijd open. Eros sliep binnen op de bank, Fanny in de bijkeuken. Dat deed ze ook, tot onze stomme verbazing, want zodra de deur open is, rent Fanny over het erf. Nu niet dus. Ze lag in haar benchje, klaarwakker en keek ons met grote, onschuldige ogen aan. ZIJ had niets gedaan toch? ZIJ lag braaf in haar bench! Zagen wij dat dan niet? Zelfs het deurtje was dicht!! Ja hoor, Fanny, droom maar rustig verder, maar toen ik met één vinger en een cynisch gelach het deurtje opentrok (verder niets gezegd) veranderde de blik in haar kraalogen onmiddellijk naar een wat chagrijniger genre: ze was betrapt! Met een diepe zucht draaide ze mij haar rug toe, rolde zich op en sliep "verder"! Misschien toch niet zo onnozel als ik dacht?

 

Zwetend werken - 14.01.08

 

Eigenlijk heet deze tak van sport gewoon zweetwerk, maar ik heb inmiddels ontdekt dat zoiets écht bloed, zweet en wellicht ook nog wel tranen kost. Weer helemaal gemotiveerd door een training afgelopen zaterdag besloot ik op deze mooie zondagochtend een spoor voor onze Cliff uit te leggen in een daarvoor uitstekend geschikt bosje, een 500 meter hier verderop.

Gewapend met een stempel om het bloed te stempelen, een tas met daarin een reeënvel, een "los" reeënpootje, een rol wit toiletpapier met roze bloemetjes om te markeren en een harkje om wondbedden te creëren, begaf ik mij per fiets naar het uitverkoren perceel. Daar aangekomen en uitgepakt ontdekte ik dat ik het belangrijkste was vergeten: het bloed! Léon gebeld die de omissie inmiddels had ontdekt en spontaan aanbood het wel even te komen brengen. Enfin, ik begon met het zoeken van geschikt materiaal voor m'n "breuk", de plek die aangeeft vanwaar de jager het wild heeft geschoten of weg zien lopen, daar wil ik vanaf wezen.

Een mooie tak was zo gevonden, in een molshoop gestoken, stokje erbij met een blanke punt wijzend in de richting van vertrek van het ree en ik kon aan m'n eerste wondbed beginnen. Dat verliep nog zonder problemen en inmiddels was Léon gearriveerd met een enorme emmer, ruimschoots gevuld met bloed. Hij bood aan over een kwartiertje met hond na te komen, waarna ik m'n lijstje met verdere benodigdheden toevoegde. Na z'n belofte om alles mee te slepen, vertrok ik voor m'n spoor. Om de twee stappen een stempel, om de 10 stempels in het bloed dopen. Maar ja, met een telling van één, twee, één, twee ben je na een minuut of wat compleet kwijt hoeveel meter je hebt gehad. Dus terug: één - twee stempel, drie - vier stempel, dat ging aanmerkelijk beter.

 

Een meter of 60 en 30 stempels verder wilde ik wel eens aan de andere kant van het graspad verder. Hoe dat nu weer te onthouden? Ik moest op de omgeving letten, zo had de instructeur mij verteld. Mooie omgeving, zonder twijfel, maar hoe onthoud ik waar ik af wil slaan? Een paar rietstengels brachten uitkomst en vormden de eerste verwijzing voor mijzelf. Weer verder. Toch maar eens ergens het bos in. Hoe lang moet zo'n spoor ook alweer zijn? Zeulend met de tas en de emmer in één hand, het stempel in de andere, samen met de poot om af en toe eens een reeënpoot neer te planten, klauterde ik over een stapel takken het bos in. Tijd voor een nieuw wondbed! Netjes naar achteren krabben, dat doet een ree ook blijkbaar. Toch goed opgelet gister! Weer verder, nu tussen wat bomen door om de lijnvoering te oefenen. Papiertjes vergeten, terug op m'n eigen spoor en toiletpapier in de takken. Links of rechts van de boom? Daar moest ik een eigen systeem voor bedenken: links van de boom is spoor links, rechts van de boom spoor rechts, klinkt logisch tenslotte. Verder door de bomen, hoera, al 180 meter afgelegd. Nog een klein wondbedje ergens misschien? Tas op de grond, emmer ernaast en daar begint het hele circus weer. Dan het bos maar weer eens uit, stukje graspad en dan na het zoveelste bosje, bij dikke boom nummer 6, rechts het bos weer in. Over een omgevallen boom, dat is te onthouden en dan, tegen een boom aan, drapeer ik de huid van het ree neer. Iets lekkers erop misschien? Nee, toch maar niet, stel je voor dat Cliff er aan went dat er iets te vreten op dat vel ligt, dan neemt hij de volgende keer dat er op een proef of in het echt, niets ligt, vermoedelijk de hele buit mee. Want geschoten wild zal wel niet iets lekkers bij zich hebben voor een zoekende jachthond. Dan maar in de zak steken en bij succes demonstratief uit m'n zak halen en aanbieden. Dan weer terug naar het beginpunt met emmer, nu lege tas en alle andere noodzakelijke attributen.

 

Inmiddels zie ik Léon aankomen met Cliff, op de fiets. Cliff behoorlijk hyper, hij gaat lekker uit. Niet dus, gewoon werken! Wat was het belangrijkste ook alweer? De start en de landing weet ik me tijdig te herinneren. En rust in de tent. Ik pak dus rustig alle spullen en begin mijn "interview" met Léon om uit te vinden wat, waar, wanneer geschoten is, waarop hij de slappe lach krijgt. Hij hééft niets geschoten. Ik sis hem chagrijnig toe dat hij mee moet werken, waarna hij omstandig begint uit te leggen wat er allemaal is gebeurd en waar hij denkt dat het geschoten ree naar toe is gevlucht. Ik luister belangstellend en beloof hem ons best te doen. Cliff staart verbaasd van de één naar de ander en vraagt zich duidelijk af waarom hij ondertussen niet gewoon even lekker kan rennen. Nu, dat hoort niet!

 

Cliff mag mee naar de breuk en ik leg hem down terwijl ik zelf  "mijn" wondbed ga onderzoeken en de lijn uitleggen conform mijn pas bedachte protocol. Cliff is klaarwakker, houdt mij oplettend in de gaten (hoera!), roffelt heftig met z'n staart en grijnst zo ongeveer naar me als ik naar hem toe loop (Cliff is onze enige draadhaar die echt kan grijnzen als 't ie lol heeft). Ik leg hem neer bij het wondbed en ik hóór hem gewoon ruiken: hij rochelt met z'n neus zogezegd. Ik alvast blij want dat is tenslotte een goed begin en mijn doorgaans wat lastige schimmelvriendje lijkt te snappen waar het hier om gaat.

 

Lijn eraf, zweetlijn eraan en dan klinkt mijn commando "zoek de bok!". Ik mag niet over hem heen hangen, niet aanwijzen waar hij moet lopen, hij moet zelf vertrekken, lijn in mijn linkerhand, de rechter moet sturen. En blijven staan bij vertrek want volgens mijn cursusleider komt elke hond gegarandeerd terug om de geur te "checken". En warempel, Cliff duwt z'n neus zo ongeveer ín de grond, loopt door en ja hoor, hij slaat af naar rechts, snuffelt en rommelt en komt terug naar mij. Ik zet hem weer bij het wondbed en herhaal het toverwoord: "zoek de bok!". En nu gaan we echt. Cliff voorop met veel lijn, rustig doorsnuffend en snuivend. En hij houdt vol! En hij gaat de goede richting op! (niet zo héél moeilijk naast een sloot, maar toch), na een meter of wat gaat hij zelfs naar de andere kant van het pad.

Ik fluister nog achterom naar Léon dat hij de wc-papiertjes uit de bomen mee moet nemen en concentreer me weer op m'n hondje. Rustig ronddraaiende staart geeft aan dat hij op het spoor zit, althans, dat hij met "iets" bezig is. Nu maar hopen dat het inderdaad mijn bloedspoor is!

Maar hij houdt vol, zet door, wijkt een paar keer af waarop ik hem vermanend toespreek en de lijn strak houd. Grappig, als je meer rust in het geheel brengt, zit je ook niet steeds met de lijn om de boom of je been heen. Dan is Cliff het spoor letterlijk bijster. En ik kan even m'n eigen aanwijzingen niet meer vinden. Wat had instructeur Ruud daar ook alweer over gezegd? Eventueel teruglopen, hond desnoods neerleggen en je zelf concentreren. OK, Cliff eerst down en dan zelf even nadenken. Ineens weet ik het weer, herken zelfs de boom waar ik moet afslaan. Ik zet Cliff een paar meter terug, motiveer hem weer om aan te zetten en blijf enthousiast "Ja braaf" gillen als hij aangeeft het spoor weer te hebben opgepakt.

 

Dan komt er vaart in, de rust is verdwenen en Cliff zet het op een lopen. Ik hang in de riem. Waarom verandert hij zo opeens? Dan bedenk ik me dat de windrichting gunstig staat vanaf het reeënvel dat we zo ongeveer zijn genaderd. Cliff slaat exact bij mijn laatste aanwijzing rechtsaf, wijkt dan van het spoor en loopt de laatste 15 meter rechtstreeks naar het vel, hij had het al geroken, de spelbreker! Maar goed, hij was al beduidend beter dan gister op de training, dat kon ik zelf gelukkig ook al wel zien.

 

De lijnen weer gewisseld, ree in de tas en weer terug naar ons uitgangspunt, blij en opgelucht dat alles goed ging, dat ik het spoor kon vinden zelf (de Woudlopertjes van Donald Duck zouden aan mij een goeie hebben!) en dat Cliff er duidelijk veel plezier in had. Als beloning mocht hij de sloot inspringen, die hij zo ongeveer leegdronk. Daarna op de fiets terug.

 

Onderweg werd meteen het idee geboren om Joya ook eens aan het werk te zetten. Ik had op de cursus gevraagd of ik één spoor zou kunnen gebruiken voor twee honden en volgens de deskundige kon dat, als ik er een paar uur tussen zou laten zitten. Aan het eind van de middag stap ik dus weer op de fiets, het ree in een schattig rood boodschappenmandje achterop, een pootje elegant over het randje hangend (zag ik later) en toen maar zoeken naar "mijn" verwijspunten. Met enige moeite vind ik die terug, de papiertjes waren natuurlijk al weg (helaas dacht ik op dat moment), maar later bleek dat dit niet nodig was. Want hoewel Joya stoïcijns de andere kant op keek bij mijn wondbedonderzoek, ging haar neus als een speer naar beneden toen ik haar bij het wondbed neerlegde. Het protocol afgewerkt en Joya ging aan de slag. Vijftien meter vooruit, naar links, naar rechts en daar kwam ze terug voor een verificatie op het wondbed. En toen ging ze! Op haar dooie gemak, neus aan de grond, vertrok ze. De neus bleef bijna in de grond en in één speer liep ze globaal de eerste 180 meter van het spoor uit. Gaf zelfs een wondbed aan! Ik bleef haar aanmoedigen, tot overdreven toe, maar was zelf zó enthousiast dat ik een béétje te ver ging. Jo trok zich er niets van aan, ze snurkte verder, iets eleganter dan Cliff en met minder herrie, maar niet minder duidelijk. Om een gegeven moment schoot ze naar rechts en weer terug, waardoor de lijn om een boom bleef hangen en ze er zelf overheen stapte. Hoe goed ook, Joya blijft natuurlijk een Weimaraner en lopen met een lijn tússen je achterpoten vindt ze niets. Ze stopte dan ook abrupt en wachtte tot ik de lijn had verwijderd. Tegen de regels, maar ja, ik vond dat ik me dat nu wel kon veroorloven. Ze zat onmiddellijk weer op het spoor, hield het keurig aan, trotseerde zelfs bramen en doornstruiken, sloeg - net als Cliff - de laatste 15 meter over en liep rechtstreeks naar het vel, waar de koekjesprocedure kon beginnen. Joya zelf was heel blij, supervrolijk en vol trots greep ze het vel en droeg het voor mij - door de struiken - terug naar het pad, waar het later weer in de Roodkapjesmand verdween. Op de fiets terug naar huis, waarbij we werden ingehaald door een automobilist die ons langzaam inhaalde en overdreven achterom naar ons tweeën keek. Bij ons hek aangekomen, zag ik pas wat de reden was: mijn leuke boodschappenmandje was half van de bagagedrager gegleden, waardoor de kop van het ree nu over de rand heen hing, voor een niets vermoedende voorbijganger toch een wat lugubere aanblik waarschijnlijk!

 

Ik vond het een hele klus allemaal, maar ook erg spannend en daardoor leuk. Wèl direct met Léon afgesproken dat hij als coach van deze twee teams "mag" optreden, wat ook inhoudt dat hij met enige regelmaat sporen voor ons moet uitleggen. Met een schamper lachje heeft hij deze "eer" aanvaard en zijn assistentie (zoals altijd!) belangeloos toegezegd. Al met al een hele nuttige en leuke zondag!

 

 

Hondenperikelen! – 11.1.08

Na een wat "valse start" door het verlies van Arco en de verhuizing van Balto zijn we 2008 met de hele club toch nog goed ingerold. Volgende week beginnen de eerste trainingen weer en met de KNJV hebben we overeenstemming bereikt over het geven van officiële jachthondentrainingen. We hebben lesplannen en begrotingen voorbereid, zijn druk aan de slag met lesmateriaal en hebben er veel zin in. De eerste cursisten hebben zich al aangemeld en eind maart gaan we van start.

 

Ook de trainingen vanuit de gedragspraktijk CaniLibre zijn afgelopen seizoen goed gelopen. De groepen waren klein zoals het streven ook is en de cursisten hebben met veel enthousiasme aan hun honden gewerkt zodat we met elkaar ook duidelijke vooruitgangen zagen. Dat geeft iedereen (niet in de laatste plaats de honden!) weer moed om kleine tegenslagen te incasseren! Met deze groepen gaan we dan ook lekker doortrainen op de zaterdagen. Ook de kledinglijn begint bekendheid te krijgen en een aantal winkels heeft de collectie, of een deel daarvan, opgenomen. Er komt op alle fronten schot in de zaak!

 

Tjarda van Nel Minee en Itess van Renate Scheutjens zijn het jaar slechter begonnen: beiden liepen bij hun buitenactiviteiten een fikse pootblessure op en zijn inmiddels doorverwezen naar een specialist. Dat betekent dat Renate en ikzelf er meteen maar een uitje van maken, want voor Tess is gekozen voor de universiteitskliniek in Gent (B). "Leuke stad", zo dachten wij, dus we maken er komende week maar het beste van in de hoop dat de orthopeed daar dat ook doet.

 

Aan het eind van het jaar kwamen de kerstkaarten met foto's van honden in allerlei standen en poses weer ruimschoots binnen, hartstikke leuk! Ook komen in de laatste maanden van het jaar altijd veel mailtjes met foto's van enthousiaste eigenaren, die op de valreep de behaalde resultaten nog even melden, binnen. Blijkbaar kijkt iedereen toch éventjes terug op de voorbije periode...

 

Zo maar een paar opvallende gebeurtenissen: Weimaraner Jopper van Geert v.d. Oetelaar heeft z'n eerste jacht meegemaakt! Dat doen meer honden uiteraard, maar als je bedenkt dat Geert eigenlijk alleen een hond wilde voor de familie en er verder niet zoveel mee had, dan is het toch heel bijzonder dat hij eerst de titel "Jongste Weimaraner met B-diploma" haalt op de verenigingsproef,  daarna een tweede hond aanschaft voor z'n echtgenote (weliswaar een draadhaar, maar dat zij hem vergeven) en daarna op een heuse drijfjacht meegaat! Altijd weer zo leuk om mens en hond zich te zien ontwikkelen in onverwachte richtingen.

 

Datzelfde geldt voor Henk van Katwijk, die zonder enige hondenervaring van betekenis met een herplaats-Weimaraner begon en inmiddels volgens ons de Beste Opgevoede Weimaraner in huis heeft. De eerste diploma's zijn binnen en de kans is meer dan aanwezig dat hij daar dit jaar de nodige kwalificaties aan toe gaat voegen.

 

Stan Dijkmans was meer dan gelukkig dat hij z'n Weimaraner Hunter eindelijk compleet hazenrein heeft gekregen, hij had er een hard hoofd in want de jachtpassie spat zó van z'n hond af dat Stan het somber inzag. Toch is het nu gelukt en binnenkort begint Hunter aan z'n carrière op de vossenjacht.

 

Esmee van Marjan Kamstra oefent zichzelf in de praktische jacht zónder geweer en regelt op eigen initiatief hazen en konijnen, tot op heden met behoorlijk succes. De samenwerking met de Duitse Herders wordt dan ineens van hoog niveau, maar... de spelregels zijn duidelijk: ze mogen allemaal meehelpen maar Esmee brengt de'"buit" binnen en naar de baas en dáár komt geen Herder of wie dan ook aan te pas. Of ze in Groningen érg blij zijn met zo'n fanatieke jachthond betwijfelen wij ten zeerste...

 

Ook onze eigen honden houden de boel hier goed bezig. We hebben Teckel diverse malen uit onze Kerststal moeten vissen, waar ze zich tussen de groot uitgevallen beelden van herders en vee blijkbaar prima op haar plek voelde. Wij vonden het minder, maar dat deerde Teckel absolúút niet: de kerststal werd haar favoriete plek in december!
Fanny vermaakte zich uitstekend met het mollen van kerstballen, ze tikte ze met haar neusje uit de kerstboom, iets waar Eros ook patent op had, maar dan met z'n idioot lange staart (vinden wij). Volgend jaar moet onze collectie kerstballen zeker worden aangevuld.

 

Cliff misdraagt zich bij elke mogelijkheid als hij kans ziet te ontsnappen. Naar ons idee is de uitlaatplaats inmiddels "Cliff-proof" maar ons monster ziet toch elke keer wel een minuscuul gaatje dat hij dan netjes uitwerkt waarna hij vertrekt richting buren. Afgelopen week werd hij weer "ingeleverd" door de buurman die zo sportief was toe te geven dat het een enorm vriendelijke en lieve hond is, maar dat z'n eigen katten hem ook lief zijn. Begrijpelijk uiteraard, waardoor Cliff z'n bewegingsvrijheid nu drastisch is beperkt tot een kennel met stevig extra slot erop! Per definitie is hij hier niet slecht mee af, wij wel dus, want hij gaat nu iedere dag mee voor eerst een fietstocht en daarna een extra trainingssessie per fiets op een ander terrein. Tel daarbij op de gebruikelijke trainingen op de jachthondenschool in Dongen waar hij ook per fiets naar toe gaat plus de trainingen voor het zweetwerk waar hij mee bezig is, dan moge duidelijk zijn dat Cliff weinig ambitie meer heeft voor andere aardse zaken. Althans, daar hopen - en rekenen - wij stevig op.

 

Over misdragen gesproken: sinds ik broodbak per machine heeft Beau een sterke neus ontwikkeld voor de geur van vers brood. Tegen de tijd dat het machien z'n werk bijna heeft gedaan, wordt Beau wakker, rekt zich uit, gaapt eens wijdbeks en wandelt dan met slome pas en een berekenende blik in haar oogjes richting bijkeuken, waar de broodmachine is gesitueerd. Daar slaapt ze - zogenaamd - verder op een kussen van Fanny. Normaal wil ze daar ábsoluut niet op, nu wel! Ze wacht daar onopvallend tot ik het brood uit het blik heb gepeuterd en voor een korte periode van afkoeling op ons gasfornuis neervlij. Dan begint het spel! Ik loop weg richting kamer, wacht om de hoek en zie Beau dan voorzichtig opstaan en de keuken insluipen. Dan kom ik terug, brul een keer en Beau gaat weer plat: "Niets gezien, niets gedaan, ik sliep". Dat kan zich rustig een keer of wat herhalen tot ik het brood in de daarvoor bestemde plaats opberg. Dan is de act voorbij, gaat Beau buiten even plassen waarna ze rustig op haar eigen plaats verder tukt. Geweldige act! Vond ik althans tot vorige week. Door de drukte van twee rinkelende telefoons en een deurbel die ging, was mijn aandacht weg en het brood ook! Een héél brood was op een paar kruimels na in Beau d'r muil cq maag verdwenen. Zo'n lekker geurend brood waar je je echt op v/Verheugt... Enfin, dit keer 1-0 voor Beau, maar mijn tijd komt nog wel!

 

Fanny verbaast iedereen door zich met haar leeftijd van 10 maanden als uitzonderlijk getraind jachthondje voor te doen. Zij geldt momenteel natuurlijk als voorbeeld voor mensen die graag een pup uit Hongarije willen, omdat dat volle nestbroers en -zusters van Fanny worden. Fanny maakt dan ook giga reclame voor zichzelf en het komende nestje. Ze gedraagt zich voorbeeldig bij bezoek, maakt gezellig contact maar niet té, laat haar mooie gangwerk keurig zien zonder uit te vallen naar de paarden waar ze tussendoor rent, en passant apporteert ze nog een paar blokken en demonstreert de zitfluit bijna perfect, kortom, een betere hond dan Fanny bestaat er niet. Is het bezoek weg, dan wordt Fanny weer gewoon "Fanta" die zonder enig pardon via de stoel op het aanrecht klimt, datzelfde aanrecht zonder enige gêne leegvreet (geleerd van Beau uiteraard) waarna ze in een raamkozijn gaat zitten uitkijken. Of natuurlijk met haar modderpoten met één grote sprong op onze witleren sofa belandt....

En of dat nog niet genoeg is, sprint ze tussendoor zo ongeveer ieder uur éven een minuut of vijf samen met Eros om de tafel heen, een soort van krijgertje spelen. Beau kijkt dan met een geïrriteerde blik om zich heen om ze zeggen wil "Kan die herrie niet buiten?", Teckel ergert zich ook aan al dat wilde gedoe en maakt dat volop blaffend meer dan duidelijk, maar Eros noch Fanny trekken zich hier maar ook iets van aan en rennen vrolijk door. Fanny is kleiner en kan ook ónder de tafel door, Eros snapt die move na drie maanden nog steeds niet en kijkt elke keer weer even verbaasd waar z'n speelmakker is gebleven. Als het écht te gek wordt, grijpt tante Joya in, springt met een flink gegrauw tussen de herriemakers in waarna beiden krijsend aftaaien richting bijkeuken en de rust voor korte tijd hersteld is. Kortom, vijf honden in huis is áf en toe wat veel...

 

Maar wat voor puinhoop het hier af en toe ook is en hoe hard ik soms ook roep gék te worden van die honden, als ze dan 's avonds lekker opgekruld en min of meer boven op elkaar gestapeld voor de kachel liggen, dan zijn ze zó verschrikkelijk dierbaar dat alle streken in één keer worden vergeven en vergeten. En dan is de kennel van Arco wel heel erg leeg...

 

In memoriam Arco - 22.12.2007 

 

            Een welverdiend biertje na een gewonnen show in Dortmund - 2005    

 

Gisteren was het zo ver: een goed jaar na onze Lisa hebben we gisteren afscheid moeten nemen van de andere "stamouder" van onze kennel, Arco van 't Ingense Veld, ook nog maar 10 jaar oud.

Arco werd gefokt door Jan van Dijk, de boswachter in Maarn. Hij kwam bij Léon toen hij al ruim twee jaar oud was. Z'n eerste eigenaar Louis Foulon had veldwerk met hem gedaan, maar hoewel Arco z'n kwalificaties had gehaald, was het toch niet de topper die Louis verwacht had én die hij gewend was. Léon had andere aspiraties met Arco en begon aan een lange KNJV-weg. Arco had namelijk heel eigen ideeën over het "vrije" leven en hoewel hij zich op de praktische jacht tot een knappe werker ontplooide, hadden de proeven niet echt z'n interesse.

 

Inmiddels stond de eerste dekking voor Lisa op het programma en we vonden het wel leuk als Arco dan ook een KNJV-B zou hebben, wat meteen het officieel dekreuschap zou betekenen. De eerste keer mislukte dit plan, maar bij de volgende wedstrijd stuurde Lisa hoogstpersoonlijk een ansichtkaartje ter aanmoediging en blijkbaar was dat voldoende want "onze" Arco haalde een nette B-kwalificatie!

Het eerste nest met Lisa was geweldig vonden wij. Het was moeilijk kiezen tussen de twee teven uit het nestje, maar uiteindelijk hield ik zelf Aevita. Amber ging naar een collega van Léon, die er behoorlijk succesvol mee jaagt en wedstrijden heeft gelopen. Zo ook onze Aevie.

 

We kozen voor een tweede nest tussen Lisa en Arco en aangezien we beiden toen toch vrijgezel waren, zijn we maar meteen samengebleven en gaan wónen, toch groot genoegen van Arco, want op dat moment werd hij definitief huishond, samen met Lisa en dochter Aevie. Met de kater die ik op dat moment ook nog had, had Arco meer moeite. Hij mocht hem niet opvreten en het loeder walste ondertussen maar mooi door zíjn huis, lag op zíjn kussen en meer van dat soort ongein. In een onbewaakt ogenblik zag Arco z'n kans schoon om z'n leiderschap in de club te bevestigen en wij betrapten hem terwijl hij druk bezig was onze gecastreerde kater te dekken... Daarmee was meteen het probleem opgelost en leefde iedereen in vrede verder.

 

Toen deed Beau haar intrede, herplaatshondje van 7 maanden uit een echtscheiding. Lisa en Aevie besloten dat met enige druk van onze zijde te accepteren, Arco vond het wel prima allemaal, als dat grijze monster maar uit z'n etensbak bleef, want eten was en bleef het hoofddoel van z'n leven.

 

We verhuisden naar de boerderij, tot groot geluk van Arco, want daar kon hij vrij loslopen en de weilanden fijn omspitten. Wat wij weer minder vonden. Hij accepteerde Xanto die hem als puppie terroriseerde, woonde samen met zoon Cliff in een kennel totdat ze samen dezelfde teef wilden dekken, toen heeft de relatie behoorlijke en blijvende deuken opgelopen. Toch bleef de hele club Arco respecteren, eigenlijk tot de laatste dag. Hij werd ziek, een paar jaar geleden, ziekte van Cushing, waardoor hij er niet meer uitzag. We behandelden hem onder leiding van een specialist, pasten een soort van chemokuur toe die hij wonderwel doorstond en daarna knapte Arco goed op. Zó goed zelfs, dat hij NL Veteranenkampioen werd, in Polen tijdens de WK de Veteranenklasse won en zelfs nog een schitterend laatste nest voortbracht met Xonia III v.d. Lönsbirke, een volle zuster van onze Xanto.

 

Voor onze fokkerij is Arco heel belangrijk geweest. Het overgrote deel van Arco's nakomelingen bestond uit prima honden met enkele uitschieters zoals onze eigen Aevita en Clifford en natuurlijk Willem Driekes vd Josephina's Hoeve, die ook in zijn nakomelingen vaak weer het type van Arco doorgeeft. Ook de combi met Lisa was een hele goede, waaruit maar weer eens blijkt dat je met tophonden niet alleen tophonden fokt. Lisa had namelijk best wat foutjes, maar in combinatie met Arco gaf ze die vaak niet door. Ook Arco compenseerde z'n eigen gebreken goed op de achterban.

 

Maar eerst en vooral was z'n karakter top, een enorme knuffelbeer en nooit te beroerd om een koekje of zo van bezoekers aan te pakken. Hij hield zeker niet van pups, al die drukte! en was dan ook sterk in de assitentie bij het verkopen van puppies. Hij pakte potentiële kopers onmiddellijk en definitief in door het uitdelen van poten, in mindere mate likjes, kroop met z'n enorme formaat rustig op schoot en was op die momenten een toonbeeld van gehoorzaamheid. Het straalde van hem af: "Meenemen die handel, dan ben ik er van af"!

 

De laatste dagen werd hij stijf, minder enthousiast om uit te gaan (wat hij altijd nog heel graag deed, naast eten natuurlijk) en donderdagmiddag vond ik hem op de uitlaatplaats in een behoorlijke shocktoestand. De dierenarts was binnen een kwartier ter plaatse en heeft nog geprobeerd hem wat stabieler te maken, eerst leek dat te lukken, maar 's nachts werd hij steeds rustiger, kouder en leek wel in soort van comatueuze toestand te raken. Vrijdag hebben we hem naar binnen gesjouwd, mede omdat de stroom in de regio uitviel en het op kantoor te koud dreigde te worden, we hebben met zoon Robert samen om beurten gewreven met handdoeken om hem warm te krijgen tot zelfs een fleecesjaal om z'n kop toe! Hij vond het best, deelde (gelukkig) nog wel poten uit aan alle verzorgers, zocht duidelijk contact en uiteindelijk zijn Léon en Teckel naast hem gaan zitten. Ontroerend dan altijd te zien hoe Teckel tegen Arco aan ging liggen. Na een laatste contact met Léon was het over, hij is gelukkig zelf ingeslapen, waarna Teckel rustig opstond, zich uitschudde en wegliep.

 

We hebben Arco diezelfde middag nog naar het crematorium gebracht, samen met Teckel. Op de heenweg spatte de stress van ons teckeltje af, ze geeuwde, piepte, zat gewoon te shaken. Toen we Arco in de rouwkamer hadden achtergelaten en even koffie zaten te drinken in de wachtruimte, ontspande Teckel wel iets, maar pas toen we weer in de auto zaten, was het allemaal over. Pas toen ging ze rustig bij Léon op schoot liggen, oogjes alert open, maar wel fijn rustig.

 

Hoewel we echt wel wisten dat Arco aan z'n laatste periode bezig was, is het toch altijd een enorme klap, hevig schrikken als je hem zo vindt en dan maar zweven tussen hoop en wel weten dat het niet meer gaat. Het hangt als een zwaard van Damocles boven je hoofd, elke keer als hij niet komt als je hem roept, de angst dat hij dood is. Uiteindelijk is het nu gebeurd, voor hem vermoedelijk wel beter. We zullen zijn as, samen met die van Lisa, binnenkort als het beter weer wordt, begraven op ons eigen terrein, daar waar ze beiden zo duidelijk thuishoorden.

 

Voor beiden geldt nu: "Jacht voorbij".

 

 

Fanatieke draadharen (2) – 26.11.2007

 

Dachten wij met Aevie nog eens wat mee te maken, haar dochter Itess, voor insiders gewoon “Tess” maakt het nóg wat bonter.

 

Tess woont bij Renate in Someren op een geweldige boerderij met veel ruimte, die ze deelt met een paar paarden en sinds kort twee katten. Renate en Tess zijn de dikste vrienden en daarom vindt Tess het goed dat het gezin van Renate óók in huis woont, bestaande uit drie kinderen en een echtgenoot. De relatie met de laatste is zeker goed te noemen, maar van meer dan een huisgenoot is geen sprake. Dat bewees Tess onlangs wel heel duidelijk.

 

Toen de heer des huizes haar laatst per fiets uitliet en lekker los liet lopen, kwam Tess binnen de kortste keren terug met een vette haas! Naar later bleek was de haas gewond, vermoedelijk een verkeerslachtoffer.

Afgeven aan meneer deed ze zéker niet, waardoor het kwam dat meneer en hond samen op de fiets door het dorp naar huis konden waarbij de hond liet te zeulen met een forse haas. Fijn tafereel uiteraard!

 

Thuisgekomen zocht Tess doelbewust Renate op, ging voor haar zitten en wachtte netjes tot Renate, enigszins van de schrik bekomen, de haas aanpakte en Tess beloonde. Tot zover redelijk goed zou je denken, want dit is natuurlijk wel een héél geweldige actie van een draadhaartje van 1,5 jaar oud!

 

Het verhaal wordt echter nog heftiger want een week later was Renate niet thuis, waardoor meneer opnieuw met de fiets én hond het veld in toog. Op een klein kwartiertje van huis kwam Tess tevoorschijn met een konijn in de vang, duidelijk een ziek (myxomatose) exemplaar. Meneer pakte het konijn aan en liet het dode konijn achter in een diepe greppel. Samen gingen ze weer naar huis, maar tot hun beider verrassing was Renate ondertussen thuisgekomen en liep op het erf. Toen Tess haar zag, rende ze blij op haar échte baas af, zocht éventjes oogcontact, draaide zich toen heel zelfbewust om en smeerde ‘m in sneltreinvaart. Beide echtelieden schrokken eerst behoorlijk: “Wat nu weer?”. De ontknoping volgde zo’n tien minuten later en laat zich raden: Tess was teruggerend, had het konijn uit de greppel gevist (hoezo onthouden waar het was?) en had zich in volle galop naar huis gespoed waar ze Renate op perfecte wijze ook dit konijn aanbood…

 

Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel een béétje jaloers ben op dit verhaal. Ik ben normaliter al blij als m’n draadharen op de eerste fluit terugkomen zullen we maar zeggen, maar zo’n blijk van trouw en wil tot samenwerking, dat zie je niet zo heel vaak. Je hoopt allemaal op zo’n band met je hond, maar deze hond toonde de echte motivatie om voor de baas te werken, niet voor koekjes, knuffels etc., etc., maar gewoon: praktische samenwerking tussen mens en hond. Met dit koppel gaat het echt wel goeddoen, daarvan ben ik in ieder geval overtuigd!

 

Fanatieke draadharen (1) – 21.11.2007

 

Dat onze draadharen nogal fanatiek zijn in het apporteren van allerlei voorwerpen, zowel gewenst als ongewenst, is inmiddels voldoende bekend, maar onlangs werden we weer verrast met een paar bijzondere acties.

 

Eerste in de rij was onze Aevita, die af en toe gezellig met Léon in de auto meegaat naar allerlei afspraken. Aevie zit gedurende de autorit op de passagierstoel, maar zodra de auto wordt geparkeerd, stapt ze naar de achterkant en valt in slaap op een speciaal daarvoor meegenomen warme, zachte, pas gewassen deken. Bakje water ernaast, kluifje erbij en Aevie is weer diep gelukkig.

 

Het kán nog beter en dat liet madame vorige week weer duidelijk zien.

Léon moest lesgeven bij de Belastingsdienst Eindhoven en wilde in de lunchpauze gewoontegetrouw een rondje met Aevie maken. Hij was niet de enige die een wandeling had gepland en het kleine parkje naast het Belastingenbouw wemelde van de losgelaten ambtenaren.

 

Aevie rekte zicht uit, jumpte uit de auto en begon aan een rondje park. Er waren meer honden in het park en normaliter heeft Aev daar wel een gezonde interesse in. Deze keer niet, haar neusje ging al snel in de lucht en ze trok flink aan de riem. Al pratend met een paar collega’s lijnde Léon haar af, waarna ze een spurt nam richting parkhonden. Haar met één oog in de gaten houdend sjokten Léon en het clubje ambtenaren door.

 

Bij de honden aangekomen stopte Aevie echter niet, maar rende doelbewust door naar de overkant van het park, richting een hoog flatgebouw. Daar aangekomen, in het volle gezicht van zowel bewoners als wandelaars, dook ze in een bosje en kwam triomfantelijk tevoorschijn met een duif in haar bek!

Als een speer kwam ze teruggestormd, de duif (van flink formaat natuurlijk en héél wit afstekend tegen de donkere hond) keurig tussen de tandjes geklemd! Tussen de onthutst kijkende honden met hun eigenaren door, recht op Léon af en daar zat ze voor: een modelapport dat wij al járen niet meer van haar gezien hebben!

 

Het commentaar was niet van de lucht en varieerde van “Wat een moordenaar” tot “Wat een geweldige jachthond” en nog wat meer variaties. Léon, stoïcijns als altijd, pakte de duif van Aevie aan, controleerde de staat en constateerde met enige spijt dat de duif niet geheel vers meer was (anders had hij het dier zeker meegenomen) en wilde het diertje juist in een container deponeren toen een oudere mevrouw met een soort handveger aan een touwtje op hem af stevende. “Meneer”, sprak ze met een dreigende intonatie in haar stem, “meneer”, uw hond heeft zojuist een dúif gedood!” en met afkeer bekeek ze Léon en ons bruine monster, in afwachting van zijn reactie. Die was kort en krachtig: “U mag hem wel even zien mevrouw”, zei Léon vriendelijk, “Deze duif is globaal al zo’n drie dagen dood, maar u mag wel even ruiken om uzelf te overtuigen?”. Dat wilde mevrouw zeer zéker niet en hoofdschuddend over zoveel onbegrip en lompheid liep ze verder, haar hondje achter zich aan slepend. Aevie keek het mormeltje ter grootte van een Chihuahua met een gluiperige blik in haar ogen na waarbij Léon zich niet aan de indruk kon onttrekken dat z’n geweldige jachthond zich aan het voorbereiden was op een nieuw apport…

 

 

 

Karakterhonden - 12.11.2007

 

Dat onze Weimen een behoorlijk ego hebben wisten wij al, maar Beau bewijst het nog steeds en nóg steeds bezien wij dat met verbazing. Beau toont namelijk zo relaxed en rustig, altijd conflicten vermijdend en alleen uitvallend als ze op voorhand zeker is van haar succes.

 

Beau is ook de enige die de confrontatie met Xanto aandurft, al doet ze dat niet openlijk maar altijd op slinkse wijze en liefst als er een baas in de buurt is om in noodgevallen op te kunnen treden. Zo ook deze ochtend.

De vaste procedure is dat ik eerst de drie kleuters buiten laat op de uitlaatplaats, waarna Xanto op de grote wei mag. Ondertussen zet ik het ontbijt klaar en na het nuttigen daarvan gaat Xanto terug in de kennel, Cliff, Aevie, Danka, Magic, Fanny en Mitch  gaan naar uitlaatplaats 1,  op nr. 2 Balto en Imme en Eros en Joya gaan in de paardenbak. Arco gaat een uurtje zelf wandelen, ik maak het ontbijt voor de honden, waarna iedereen teruggaat richting eigen huisvesting en ik kan gaan voeren. Beau en Teckel blijven binnen bij dit uitlaatgeweld.

 

Nu wacht Beau eerst even de weersgesteldheid van die dag af. Regen betekent meestal binnen blijven en als het al te nat is, gewoon ook binnen plassen. Bij voorkeur op de mat natuurlijk, vóór de deur zodat wij wel zien dat ze gepoogd heeft naar buiten te gaan. Normaliter drukt ze met haar voorpoten dan gewoon de deur open, maar in dit geval bleek dat helaas niet mogelijk. Ja hoor Beau, wij geloven dat grif!!!

Is het weer redelijk, zoals vanochtend, dan verwaardigt Beau zich een kort wandelingetje te maken waarbij ze Xanto begeleidt naar de uitlaatplaats. Om de rest van de club niet al te zeer in beroering te brengen, gaan wij dan buitenom door de achtertuin, waarbij wij steevast proberen niet op te vallen. Uiteraard slagen we hier niet helemaal in, maar het gekrijs van de anderen stopt dan toch redelijk snel.

Xanto kijkt achterom en wacht op Beau als ze er is, Beau kijkt de andere kant en loopt éven een rondje grasveld, waarbij ze vermijdt Xanto aan te kijken. Nu plast Xanto elke ochtend even tegen het kennelrek, Cliff, Balto en vooral Eros moeten toch wel weten dat hij hier geweest is en de hoogste in rang is. Zo hoog mogelijk tilt hij z'n poot op, daarbij gadegeslagen door Beau. Zodra de waterkraan dicht gaat, is Beau ter plekke voor een korte inspectie. Daarna heft ook zij haar poot en plast keurig over Xanto's markeringen heen. Xanto, ook niet achterlijk, draait zich vliegensvlug om, onderzoekt de plek waar Beau geürineerd heeft, klappert vrolijk met z'n kaken en plast weer over Beau's plek heen. Vanochtend bleef hij uitdagend richting Beau staan kijken: "Heb het lef eens nog terug te komen, fluthond", zo zag je hem bijna denken. En heel toevallig zag Beau hem nét niet staan. Enfin, Xanto wandelde eindelijk naar binnen, waarna ik hem aflijnde en het hek met extra beveiliging afsloot. Toen ik me omdraaide stond Beau achter me en terwijl Xanto het geheel met lede ogen aanzag, plaste Beau keurig nog één keertje even heel hoog over Xanto's laatste plas heen. Daarna smeerde ze 'm vlug richting huis, maar ze moet toch zoiets gedacht hebben van "Wie het laatst plast, plast het best!" vermoedelijk!

 

Teckel - 15.10.2007

 

Ooit, als ik oud en der dagen zat ben zoals mijn grootmoeder placht te zeggen, wil ik nóg een teckel. Als Quince er dan nog is. Nou zal het met het “zat zijn der dagen” wel meevallen, d.w.z., zat is geen probleem maar niet van dagen vrees ik. Wel staat vast dat Teckel (hebben wij haar ooit Quincy genoemd?) een zeer speciale rol in ons aller leven vervult. Niet alleen van de mensen in ons huis, maar zeker ook van alle Tuindershof-honden, inclusief de meeste logées.

 

Teckel heeft namelijk een vast begroetings- en handelingspatroon, dat ze onder alle omstandigheden volhoudt. Zo slaapt ze bij onze Kristel in bed, maar als die uit logeren is, stapt Teckel probleemloos over richting slaapkamer Robert. Mocht zich het uitzonderlijke geval voordoen dat ook Robert niet thuis slaapt, dan komt Teck in onze slaapkamer. Wat ik dus écht niet wil! Teckel weet dat prima, maar het is het altijd het proberen waard. Blijkbaar ben ik toch niet consequent genoeg voor m’n eigen honden, ondanks alle gedragstherapie, opleidingen, boeken, etc..

 

In het weekend slaapt Teckel graag uit. Door de week niet, dan is ze stipt rond 7.00 uur wakker voor het gezamenlijke ontbijt. Ze jumpt uit bed en voert meteen een controleronde uit om te zien wie er nog ín ligt. Meestal is Léon de klos en schiet Teckel als een pijl uit de boog ónder ons dekbed, op zoek naar de vos roept de rest dan opgewekt, waar ze hysterisch rondjes begint te draaien. Toont haar slachtoffer van dat moment ook maar énige reactie, dan springt ze in z’n nek, likt oren, neus en alles wat er maar te likken valt tot de schone slaper het opgeeft en haar uitgebreid knuffelt. Tegen die tijd heeft ook Kristel door dat haar geliefde privé-knuffel weer bezig is, ze brult een keer en Teckel góóit zichzelf het bed uit en af om aan haar volgende slachtoffer te beginnen.

 

Daarna wordt ze naar beneden gedragen met de opdracht vooral búiten te gaan plassen. Dat is inmiddels doorgedrongen, hoewel ze bij slecht weer toch de voorkeur geeft aan onze bijkeuken. Helaas zijn wij ook niet achterlijk en hebben we dat door, dus ze MOET naar buiten, of ze wil of niet. Daar bespringt ze Joya en Beau die dan al buiten rondsjouwen. Daarna zijn Mitch, Magic en Fanny aan de beurt. Die zijn wat minder zachtzinnig, springen met z’n drieën bovenop Teckel die snel uit de bewegende berg honden ontsnapt, door de kennelrekken glipt en op zoek gaat naar Xanto die dan al op de uitlaatplaats zit. Het weerzien is elke dag heftig: Xanto brult en krijst, Teckel ligt vast op haar rug en na een snuffelbegroeting met veel likjes van Teckel’s kant gaan ze  samen een rondje rennen.

 

Teckel wacht dan op de andere honden, met een lichte voorkeur voor veel draadharen tegelijkertijd, dat geeft een hoop kabaal en veel geren waarbij Teckel een paar rondjes meerent en dan een énorm gat gaat graven richting China. Als variatie op dit thema wil ze ook wel eens gezellige een half uurtje mee gaan blaffen met de rest. Haar kleine oortjes wapperen daarbij alle kanten op.

Tegen de tijd dat iedereen weer veilig achter slot en grendel zit doet Teckel nog een rondje stal langs Bob en Eros, waarna ze haar graafwerkzaamheden hervat. Tót ik roep, want dan is het tijd voor haar ontbijt.

 

Sinds wij echter door hebben dat Teckel via een gat in het hek voor aan de weg met enige regelmaat verdwijnt en dan via de voordeur weer opduikelt, wordt het feest wat ingeperkt en is de controle op Teckels activiteiten verhoogd. De grootste ramp in het leventje van Teckel heeft zich voltrokken: wij hebben een kennel gerealiseerd waar ze niét doorheen kan, een privé verblijf zogezegd mét mand, deken en drinkbak en daar moet ze na het ontbijt blijven tot ze opgedroogd en uitgeborsteld is. Zuchtend ligt ze daar te wachten tot het zover is. En dan, gelukkig weer naar binnen, gezellig bij Beau op het kussen voor het raam, hoewel… gezellig? Met Beau? Op één kussen??????????????

De oplossing is snel gevonden. Sinds kort zijn wij in het bezit van een nieuwe, witleren bank, aangeschaft in een vlaag van verstandsverbijstering. Honden mogen daar niet op (althans, voorlopig niet), maar een héél klein wildkleurig teckeltje valt gelukkig niet op in een even klein hoekje op een donderbruin kussen!

 

 

 

Danka - 21.9.07

 

Met 15 honden in en rondom het huis is het af en toe best wat rommelig, zeker met het uitlaten 's avonds. Een aantal honden eet twee keer, anderen mogen maar één maaltijd per dag, het is altijd even opletten. Plus natuurlijk wie waar slaapt. Aevie, Cliff, Bob en Eros hebben een vaste kennel en peinzen er ook niet over om daaruit te komen c.q. ergens anders te willen gaan liggen. Voor de rest ligt dat een béétje anders. Joya en Balto proberen altijd bij elkaar te komen als de gelegenheid zich voordoet. Aangezien ze stuk voor stuk al leuke ideeën hebben af en toe, zie ik het niet zitten om ze samen te laten slapen. Ben altijd bang hoe ik ze dan 's ochtends terug vind: verscheurde kleedjes, stukgebeten manden, versleepte vlonders, omgekiepte waterbakken en dat soort dingen. Bovendien vindt Balto het enorm leuk onze pony te molesteren door de tralies van de box heen. Of ten minste haar een uur aan een stuk toe te blaffen. Waar Heidy overigens niets om geeft, tot grote ergernis van Balto. Maar goed, samen met Joya wordt het helemaal feest vrees ik, dus eenzame opsluiting voor die twee. Arco en de draadhaarpups hebben hun eigen plekjes, Magic slaapt in de hal alleen in een bench, Arco in het linkernachthok (tenzij er rechts nog eten te vinden is, variërend van een kruimeltje tot een vergeten brokje), Fanny en Mitch resideren in de bijkeuken in aparte benches van waaruit ze elkaar grimmig toestaren: wie krijgt het laatste brokje vandaag? Altijd weer de cruciale vraag tussen die twee.

 

Beau heeft het beter bekeken uiteraard en slaapt op de bank in onze woonkamer c.q. wat daar van over is na de verbouwing. Die verbouwing werkt Beau overigens wel op de zenuwen. Háár bank zit onder het stof en er liggen spúllen op. Beau weet nog niet dat die bank volgende week helemaal weggaat, we vertellen haar dat in fases. Ze slaapt nu wel op een alternatief kussen van 1 x 1 meter, maar ik heb niet de indruk dat dat helemáál voldoet. Danka en Teckel hebben het goed bekeken, die gaan mee naar bed met dochterlief. Teckel houdt van uitslapen, dochter ook en Danka past zich wonderwel aan. Was afgelopen weekend pas om twaalf uur beneden, rekkend en gápend. Het probleem is wel dat Teckel al járen IN bed slaapt en Danka een kussen náást het bed heeft. Nu is Danka best een makkelijke hond, maar dit irriteert haar toch blijkbaar wel. Ze dacht een uitstekende oplossing gevonden te hebben door óók in bed te klimmen. Helaas, bovenop Teckel die dit dus niet pikt. Teckel ónder het dekbed en Danka erop, dat leek een goede oplossing. Helaas paste het kind er bijna niet meer tussen. Dus Danka weer op het kussen. Iedereen die Danka op bed tegenkwam sommeerde haar streng daar direct weer af te gaan. Goed hoor, je ziet Danka haar schouders ophalen en weer op het kussen plaatsnemen.

 

Echter, slim als ons klein draadhaartje is, heeft ze een uitstekende oplossing bedacht. Ze heeft door dat ik 's avonds altijd nog even langsloop voor een laatste controle, gewoon een check die ik al 15 jaar uitvoer sinds de kinderen er zijn. In al die jaren heb ik slechts één keer overgeslagen, toen had ik teveel gedronken. Maar dit terzijde. De tijden dat ik langs wandel zijn wisselend, maar Danka weet dat al feilloos. Altijd als ik binnenkom schrikt ze even op van haar kussen op de grond, ik krijg een likje, zij een knuffel, Teckel ook en dan is het goed. Nu ben ik laatst door omstandigheden twéémaal langs geweest en daarbij viel Danka door de mand. De tweede keer lag ze namelijk ín bed i.p.v. ervoor. Heel verbaasd dat ik wéér langskwam!

Navraag bij dochterlief leverde op dat dit usance is en géén uitzondering. Danka wacht dus keurig tot ik mijn ronde heb gemaakt, klimt daarna op bed, duwt Teckel aan de kant en vlijt zich in haar volle lengte over het tweepersoonsbed van dochter. Teckel heeft zich hierbij neergelegd en verhuist vaak naar haar eigen Ikea-hondentent met privé kussen. Dat ik regelmatig voor de gek wordt gehouden door vier Weimaraners had ik verwacht, daar kan ik ook mee leven, maar dat een dráádhaar zo'n geintje zou flikken, dat gooit m'n hele hondenwereldbeeld flink op de kop! Nou ja, als ze maar lekker slaapt...

 

Weimaraners - 3.9.07

 

We weten al járen dat Weimaraners arrogante lastposten zijn, maar onze Beau maakte het dit weekend wel érg bont, tot groot vermaak van de hele familie overigens. Het ging zo.

 

Zaterdagmiddag wilde ik op de valreep nog even boodschappen doen, waarbij Beau mij altijd trouw vergezelt. Ze ligt dan lekker te slapen op de stoel, bewaakt de auto desgewenst tegen medegebruikers van het parkeerterrein en heeft het op haar manier erg druk. Zo ook deze keer. We liepen naar de auto, sinds een tijdje een verlengde Chrysler Voyager met op afstand bedienbare deuren. Het heeft even geduurd voor de honden aan de achterklep waren gewend.

 

Deze geeft  namelijk eerst een beschaafd piepje ter waarschuwing, waarna het gevaarte zich op afstand automatisch opent. In het begin zagen we elke hond terugdeinzen bij de piep en het geluid van het openslaande slot, maar inmiddels is iedereen gewend en wacht keurig tot de klep halverwege is, waarna bezit van de aanwezige benches wordt genomen. Althans, de draadharen doen dat zo. Beau niet, die stapt meestal  - eigenlijk altijd - aan de zijkant in. De linkerzijkant wel te verstaan, want ze is een hond met principes! Joya springt achterin, klautert onmiddellijk over de met licht leer en suède afgezette stoelen heen en vlijt zich dan op de stoel achter mij.

Maar goed, Beau. We lopen samen naar de auto, ik klik uit gewoonte de achterklep open en sommeer Beau er in te springen. Dat was de eerste fout. Beau sommeer niet, die verzoek je iets te doen. Geen reactie dus, op een zéér verbaasde uitdrukking van Beau na. Nog een keer dan maar: "Toe Beau, d'r in!". Weer een niet-begrijpende blik. "Beau, schiet op!", nu met een chagrijnige ondertoon. Beau kiest eieren voor haar geld en hupt elegant in de achterbak, waar ze me met een chagrijnige smoelwerk uiterst beledigd nastaart.

Ik loop om de auto heen en stap achter het stuur, start de auto en vertrek. Puur uit gewoonte kijk ik nog even netjes in de achteruitkijkspiegel, waar ik tot m'n stomme verbazing Beau zie zitten, op haar derrière midden op de weg, mij droevig nastarend. Even heb ik tijd nodig om me te realiseren hoe dít nu weer mogelijk is, maar ben snel uit de droom geholpen. De klep sluit ook weer automatisch en op het moment dat ik uit zicht was, om de auto heen, is Beau er blijkbaar snel uitgesprongen. Zij gaat dus NIET achterin!!

 

Goed, ik stop de auto en open, heel flauw, de réchterzijdeur, waar Beau altijd links instapt. Ik roep Beau die keurig komt aantrippelen en met enige verbazing constateert dat de linkerzijdeur nog steeds gesloten is. Ze loopt nog eens om de auto heen, ik stikkend van het lachen achter het stuur want Beau d'r snuit is een vermogen waard! Ik roep nog een keer, nu met enige irritatie dat ze op moet schieten. Ze rent weer een rondje om de auto, uiteindelijk tot drie keer toe, tot ze ziet dat de ándere zijdeur openstaat. Ze werpt me nog een valse blik toe, oren en staart op standje zwáár beledigd en stapt in. Aan de rechterkant. Waarna ze meteen doorjumpt naar de LINKERstoel en zich daar met een hele diepe zucht neervlijt. Eindelijk op d'r plek, lijkt ze te denken. En al grinnikend beginnen wij de lange tocht naar Albert Heijn...

 

 

Proeven - 13.8.07

Hoewel het wedstrijdseizoen in Nederland en België weer op volle toeren draait en wij dus ook, is het eerste Africhtingsbrevet van onze dochter Kristel (13) met Danka wel even het vermelden waard!

Na een fikse training met Danka (die al heel lang niet meer actief was op jachtgebied) durfde Kristel het wel aan en schreef ze in voor de proef in Bocholt (B). Tot en met het laatste onderdeel gingen Cliff en Danka - en dus Kristel en ik - bijna gelijk op, Danka lag één puntje voor en we misten resp. 4 en 6 punten op een totaal van 160.

 

Zo begonnen we aan het volgen. Cliff en ik moesten eerst en we haalden alles uit de kast. Cliff kan tenslotte best een 20 halen voor het volgen en van Danka is dat niet altijd zeker. Dus deden we ons uiterste best. Cliff verdiende inderdaad 20 punten, hij liep super. Maar Danka ook! Haar kleine snoetje met haar prikoogjes helemaal gefocussed op Kristel, werkelijk tot de laatste stap. Het was heel leuk om te zien en ook zij kregen de 20 punten. We deden met z'n allen nog een poging de 20 van Kristel te veranderen in een 19, tot groot vermaak van de keurmeester die begon te snappen dat het hier om een speciale familieaangelegenheid ging.

 

En daarna het laatste onderdeel, over water zoeken, waar Cliff als een speer vertrok, de verkeerde kant opsloeg en vast kwam te zitten achter zwaar schrikdraad. Een nul was het trieste resultaat. Hierna was Kristel aan de beurt. Ze stuurde Danka over, die onmiddellijk in het water sprong, naar de overkant tufte en daar op de hoge walkant zich stond uit te schudden. De wind stond verkeerd voor de honden, dus ze moesten behoorlijk zoeken. De strook bomen waarin de eend verborgen lag, was heel smal en daarachter begon de mais. Niet echt een makkelijke situatie.

Toen Danka dreigde helemaal de verkeerde kant op te lopen, floot Kristel voor contact, Danka aarzelde, wachtte het commando af, sloeg keurig om de andere kant op en liep prompt bovenop de eend, waarna ze keurig over water terugkwam. Het was een gegraven put, waardoor veel honden snel omliepen. Danka dus niet.

 Het resultaat leverde een mooie 18 punten op waardoor het totaal op 154 van de 160 uitkwam. Al met al een geweldig resultaat dus, zeker voor een eerste proef. We hopen dan ook dat dit duo doorgaat, want de klik tussen die twee is er zeker, het was voor iedereen ontzettend leuk om ze samen te zien werken. Behalve het diploma mocht Kristel een prijs uitzoeken en aangezien ze in de hoge regionen zat, had ze keus genoeg. Heel blij kwam ze terug met een mooie leren sliplijn voor Danka.

 

Op de thuisreis stopten we bij de McDonalds, bijna vaste prik na een wedstrijd. Alle honden kregen een hamburger, die ze in dank aanvaardden. Thuisgekomen wilde Kristel alleen nog maar naar bed, helemaal moe van de hele dag lopen, wachten, wachten en nog eens wachten in de warme zon, alle spanning erbij en dan de ontlading, ze had het helemaal gehad. Toen ik 's avonds nog even bij haar langs liep, lag ze in bed. Teckel zoals gewoonlijk tegen haar aan geduwd (standaardhouding, ongeacht het weertype!) en Danka? Die lag keurig op de andere kant van het tweepersoonsbed, op het dekbed, maar vóór de ventilator!

 

 

Websitestilte... - 13.8.07

Het is even stil geweest rondom onze belevenissen. Althans, die indruk wordt gewekt, maar niets is minder waar. We hebben juist zóveel ontwikkelingen meegemaakt, dat het zelfs voor ons niet meer bij te houden was!

 

In eerste instantie natuurlijk een week vakantie, zonder honden (helaas). Dit was op voor hand een bewuste beslissing, maar ja, soms zijn beslissingen gewoon fout!! Eenmaal goed en wel op de camping, na de zorgen voor huis en beestenboel met een gerust hart aan Iris en Geert te hebben overgelaten, bedachten wij al snel dat het wel érg stil was zonder honden in de buurt. De konijnen om onze tijdelijke behuizing maakten weliswaar veel goed, ze zaten met z'n dertigen gezellig om ons heen, maar je blijft toch steeds wat paniekerig om je heen kijken hoe de hond reageert. Niet dus, want die is er niet. Wandelen zonder hond is dus gewoon NIET leuk! Fietsen zonder hond idem. Niemand wil ook mee van ons gezin. Dochter zeurt om Teckel, zoon wil Beau en voor ons maakt het niet uit eigenlijk, minimaal één van onze roedel zou voldoende zijn geweest.

 

Het werd allemaal nog triester toen wij ontdekten dat je op het campinggedeelte wél honden mee mocht nemen. Wij werden dus vrijwel continu geconfronteerd met honden om ons heen in allerlei soorten en maten. Gelukkig ook een paar draadharen, maar ons geluk (of zo je wilt: ongeluk) was compleet toen we een bekende snoet op het wandelpad ontwaarden. Uiteraard kijk je eerst naar de hond, dan pas naar de baas en toen de hondesnuit ons wel zeer bekend voorkwam, bleek daar ook een bekende baas aan vast te zitten: Marcel Kool met "onze" Igar, die even verbaas als wij stamelde: "Hé, wat doen jullie hier? Dit is onze camping!". Nu, de onze ook, voor een week dan wel te verstaan. Af en toe Igar langs zien wandelen maakte toch weer wat goed. Maar... de vrijdagochtend van vertrek zaten wij gepakt en gezakt om 10.00 uur in de auto en om 11.30 uur stonden we weer op het erf.

 

De begroeting van iedereen was allerhartelijkst. Het hele zootje was weer compleet en al snel wandelden er weer zes honden door het pand. Vakantie is leuk, maar een weekendje jachtproeven in België is voor ons toch véél leuker!

 

 

 

Gelukkig, 't is weer maandag! - 16.7.07

 

Waar de meeste mensen naar het weekend verlangen, is het bij ons meestal omgekeerd. Weekenden zijn hier een bron van chaos, uitjes, wedstsrijden, trainingen, bezoek, etc., etc. Zo ook afgelopen weekend. De zaterdag moest na een week van examens en voorbereidingen voor de gedragstherapie écht worden gereserveerd voor het betere poetswerk, een soort grote schoonmaak in de kennels. Om over het huis nog maar niet te spreken. Maar goed, daar kun je weer niet met de hoge drukspuit op. Buiten wel. En dat hebben we geweten ook! Puppies hielpen ijverig mee, glibberden in grote plassen water, sleepten met vuile kleedjes rond, pikten speelgoed van elkaar, maakten ruzie in het water en als alles dan schoon was, trippelden ze gezellig met z'n allen over de schoongepoetste en gedroogde vloeren. Balto deed ondertussen woeste pogingen onze nieuwe Weimaraner Eros van zijn superioriteit te overtuigen en dat kon uiteraard in de optiek van Balto niet zachtzinnig. Meteen d'r op, dan hebben we dat ook maar gehad. Joya had ook al een hapje uit de nieuwe huisgenoot genomen, waardoor de sfeer wat gespannen raakte.

 

Na de grote schoonmaak was het tijd voor wat extra training. Xanto en Cliff hadden immers zondag een wedstrijd in Bekkevoort, temidden van de boomgaarden daar. Een heel mooi terrein, maar met warm weer een hele klim. De Belgen zijn slim: markeren doen ze gewoon van beneden naar boven. Dus alle deelnemers zwoegend de heuvel op en dan de eend de andere kant op gooien! Gevoel voor humor is onze zuiderburen zeker niet vreemd.

Aangezien zowel Cliff als Xanto de week ervoor een schitterend gelopen proef compleet hadden verspeeld door bij het vooruitsturen écht te vertrekken, leek het ons goed daar wat extra aandacht aan te besteden. Dus, gewapend met dummies onder de snelbinders, een flesje water voor de hond, fluit en hond de wijdse velden in om het terugkomen te oefenen. Beide honden deden het prima, waardoor we er weer wat vertrouwen in kregen.

 

De volgende ochtend was het vroeg dag, want ik wilde met Cliff nog een rondje fietsen. Echter, één probleem: hoe houd je 15 honden rustig als er één mee mag op de fiets? En dat op zondagochtend om 6.00 uur? We wonen wel vrij, maar de buren zitten aan één kant wel in zicht en zeker in het gehoor. Als de wind gunstig (of ongunstig, 't is maar hoe je het bekijkt) staat, zijn onze honden in het dorp te horen. Het leek me in ieder geval verstandig onze nieuwe Eros maar in de keuken te laten, want die had Cliff nog niet eens gezien.

Thuisgekomen constateerde ik met enige schrik dat Eros zijn tijd alleen goed had benut: het raamkozijn van de nét nieuw geplaatste én geschilderde keukendeur was vakkundig en in ijltempo weggeknaagd. Een grote lading splinters en afval lag verspreid over de mat. Toch weer lekker, zo'n probleemloos asielhondje!

 

Enfin, toen alles klaar was, en de boel weer opgeruimd, kregen we de truc van het honden inladen. Bij de meesten geen probleem, maar Xanto en Cliff hebben nu eenmaal een bloedhekel aan elkaar en als er één in de auto ligt, is die ook meteen tot persoonlijk bezit gebombardeerd. Hoewel we al subtiel een afscheiding tussen beide benches hadden geplaatst, was Xanto daarvan niet onder de indruk. Hij gromde en grauwde zo sterk, dat Cliff even aarzelde en toen toch maar instapte met een blik in z'n ogen alsof hij wilde zeggen: "Ach man, val dood!". Hierna keerde de rust weer en konden we vertrekken.

 

In België ging het prima, de heren negeerden elkaar zoveel mogelijk. Eenmaal aan het werk zien ze elkaar niet eens meer, hoewel de pauzes kritiek blijven. We zouden om 9.00 uur beginnen, stipt nog wel, stond in het programma, maar dat nam niemand serieus. Het was tegen half tien toen ik, gezeten op het enige toilet dat de schuur rijk was voor 70 deelnemers, een stem hoorde brullen: "Allemaal naar de dierenarts voor de eenden". Laat ik nou altijd gedacht hebben dat de dierenarts de hónden keurde waarna de eenden werden uitgedeeld...

 

De proef was schitterend, mooi terrein, sportief publiek en vriendelijke keurmeesters die uitgebreid de tijd namen voor een bespreking van het werk dat de hond had laten zien. Altijd heel leerzaam daar, men licht het gegeven cijfer duidelijk toe zodat je ook weet wáarom ze tot die keus komen.

Tussen de middag ging de hele proef "plat" voor de lunch, een zéér uitgebreide barbecue, waarbij een biertje best smaakte. Het leek ons goed om vooraf even de honden uit te laten, dus lieten we ze één voor één "even" los op een stoppelveld. Cliff was snel terug, hij kan niet tegen de warmte en het wás warm. Xanto dacht er anders over: plassen kan altijd nog aan de riem dus hij gebruikte z'n vrije tijd beter en dook in een ongelooflijk tempo bij die enorme hitte de maïs in, waarna er links en rechts nog wat konijnen in het rond stoven. Na een minuut of 6 zagen we hem het stoppelveld weer oversteken om nog een paar kilometer akker aan de ándere kant van het dorpje "mee te nemen". Daarna kwam hij zich keurig melden. Het gaf ons geen reden tot vreugde, want direct na de lunch moesten wij de oefening vooruitsturen en terugkomen uitvoeren. Met die sprints van Xanto krijg je het dan lichtelijk benauwd...

 

Zo ploegden wij omhoog, bergje op, na een zware lunch, het bier in de laarzen zakkend én in de zinderende hitte tot we bij de oefenplaats kwamen. Eerst afleggen, sommeerde een onberispelijk geklede en fris uitziende keurmeester (hoe doen die lui dat toch??). Geen probleem natuurlijk, Cliff was überhaupt al niet meer van plan overeind te komen. Die 20 punten waren een kadootje. En dan uitsturen. Ik fluisterde zo ongeveer in Cliff z'n oor "vooruit!" en daar ging mijn grote clown, in een zwak handgalopje richting maïs. Halverwege keek hij nog eens om voor een check. Moest hij nóg niet terugkomen? Nee Cliff, vort, vooruit! Evenredig met zijn wanhopig ploegen op de akker steeg mijn stemming. Hij zoú in deze setting wel eens terug kúnnen komen! En het moment kwam dan toch eindelijk: ik mocht fluiten. Cliffie sloeg keurig om met die voor hem zo typerende deuzige blik in z'n ogen en hobbelde mijn richting op. Het duurde even, maar toen was hij er ook!! De keurmeester liet een goedkeurend geknik zien en zei dat het "goed" was. Wat goed? Wist die man wel wat een geweldige prestatie wij zojuist hadden neergezet? Ik had niet die indruk dus ik snauwde richting schrijvende keurmeester "Nou, wat is het?". De goede man  keek verbaasd op en sprak de voor mij legendarische woorden: "Wel, een 20 natuurlijk, madame". Madame was onmiddellijk in feeststemming, zij het nog wat getemperd doordat Xanto nog moest. En tot onze stomme verbazing - en vreugde uiteraard - vertrok onze wereldkampioen wel als een speer, maar kwam hij op een eerste bevel net zo makkelijk weer terug. Ook deze 20 was een feit! Wat wel weer bewijst dat de uitspraak van die aanhouder die wint zéker opgeld doet. We zijn er nog niet uiteraard, als het weer de volgende keer niet zo meewerkt als zondag kan het maar zo gebeuren dat de heren weer een rondje horizon doen natuurlijk, maar het begin is er en we trainen vrolijk voort!

 

Jachthonden... - 3.7.07

Op wat shows na is het redelijk "rustig" bij ons, dat wil zeggen: dat er niet al te veel wat mis gaat eigenlijk! Honden zijn van jong tot oud volop in training, maar nu breekt de vakantieperiode aan, diverse examen voor de gedragstherapie zijn succesvol afgesloten gelukkig, volgende week het laatste mondeling en dan ga ik me voorbereiden op de afstudeerfase zogezegd. Op zoek naar probleemhonden dus!

 

Laat ik nu altijd hebben gedacht dat ik zelf probleemhonden genoeg heb. Elke hond heeft natuurlijk z'n goede en slechte kanten, al ben je als mens toch snel geneigd de nadruk op de mindere kwaliteiten te leggen. Zo is Joya, één van onze Weimaraners, altijd gezien als het watje van de familie, zo'n blijf-van-m'n-lijf hond die onmiddellijk in de stress schiet als er iets anders dan anders gaat. Ze heeft dit jaar op A-niveau getraind, maar moest op het eind afhaken. Het zat er gewoonweg niet in, ze was onzeker, bang iets fout te doen, blokkeerde snel en volgens insiders: er zat te weinig passie op. Nu, dat kan, heb ik ook wel eens last van, dus voor Joya geen A-proeven, MAP's, etc.

 

Totdat de workingtest van de rasvereniging in zicht kwam en ik besloot Joya in te schrijven, samen met Esmee, eigenlijk meer voor de gezelligheid. De resultaten waren boven verwachting! Mevrouw miste één lullig hekje, waar ze niet in wilde springen voor het apport, maar verder ging het keurig, enthousiast, blij, kortom, ik zag het weer helemaal zitten. Vroeg daarop een bevriende jager of ik mee mocht als hij op konijnen of eenden ging jagen. Ik had het idee dat Joya wel wat feller zou worden als ze eens zou zien waar het eigenlijk om gaat. Dat werd geregeld, alleen was er geen konijn in de wijde omgeving te bekennen. Voor Joya maakte dat niets uit, ze werkte keurig systematisch zo ongeveer het hele bos uit, tot ze op een groep herten stuitte. Paniek alom, want de herten kwamen met flinke snelheid verontrustend dicht onze kant op. Joya zat alvast achter mij te wachten op de dingen die komen zouden. Dat viel alles mee, want door onze bewegingen kozen de herten heel toepasselijk het hazenpad. Niets geschoten, maar wel een zéér wakkere Joya met een air dat wij eigenlijk niet van haar kenden.

 

Een week later een nieuwe poging gedaan. Er moesten twee reebokken plus twee hertenkalveren van het landgoed waar wij jaagden, dus Joya mocht samen met Beau haar kunsten opnieuw vertonen. Dit keer snapte ze uitstekend waar het om ging en binnen no time zat ze samen met haar moeder achter drie reeën aan! Eén keer fluiten was voldoende om haar om te laten slaan en onmiddellijk terug te laten komen, prima gedaan dus! Beau had er meer moeite mee, maar vond de jacht in haar eentje duidelijk minder en kwam dus ook maar terug. En passant kwam Joya nog heel blij een konijntje brengen dat globaal al zo'n zes weken dood was, een gebaar dat ik zeer waardeerde natuurlijk, waarna ik het rest-konijntje in de vork van een boom weglegde. Joya had dat niet gezien, maar kwam een minuut of 10 heel blij achter mee aan huppelen met het konijn opnieuw in de bek... De procedure herhaalde zich min of meer gelijkelijk. Uiteindelijk werd de avond ruw besloten, toen onze weinig passievolle, slome, luie, etc., etc. Weimaraner met een reekalf uit het bos kwam. Ik wist niet wat ik zag, dacht nog aan een vos of iets van dien aard, maar het bleek een veel te laat geboren kalf te zijn dat Jo had gevonden en keurig apporteerde. Beau huppelde helemaal hyper om haar heen, wilde ook nog helpen vasthouden, maar dat wilde Joya liever toch niet. Ze kwam het diertje keurig brengen, had vrijwel niets beschadigd, maar het kalfje was wel dood, de stress zal vermoedelijk wat te veel van het goede zijn geweest. Maar ondertussen heb ik onze Jo toch maar voor een paar proeven plus MAP ingeschreven, zo weinig passie zit er nou dus ook weer niet op!

 

Spannend! - 11.6.2007

Zondag 10 juni vertrokken Léon en Xanto op een betrekkelijk normaal tijdstip naar Lommel voor de show aldaar. Het was de bedoeling de trofee voor de Gebruikshondenklas in de wacht te slepen, die ontbrak bij ons nog op de schoorsteen, of liever gezegd: in de prijzenkast.   Xanto ging blijkbaar goed van start, had er absoluut zin in en stond als een blok in de ring naar verluidt. BOB had hij in z'n zak. Toen de erering, altijd weer spannend. De weimaraners van onze vrienden Kobie (Flanders Joy Ginger) en Dorit (Cummel) deden het ook uitstekend, Ginger werd met haar jonge leeftijd zelfs BOB en Cummel Beste Reu waardoor hij éindelijk het Belgisch Kampioenschap binnen had. De stemming steeg dus behoorlijk. Op het thuisfront verzorgden Kristel en ik onze puppies, bezochten een communiefeest en besloten na een korte pauze thuis richting Pannenkoekhuis te gaan voor het diner. We hadden Léon nog gebeld ondertussen om naar de resultaten te informeren, maar zoals te doen gebruikelijk nam hij niet op en werden wij vergast op z'n voicemail. Oké, dan maar niet, dus wij weg.   Halverwege de rijkelijk gevulde pannenkoeken ging de telefoon die ik vlug oppakte. De stem van Dorit herkende ik boven een hoop lawaai uit en het enige dat ze schreeuwde was: "Xanto staat op podium, hij is best in show!" Mijn eerste reactie was er één van stomme verbazig, goed gehoord??? Een draadhaar Best in Show? "Watte?" was mijn wat lompe reactie dan ook. Dorit ging helemaal uit haar dak en krijste vol overgave in mijn oor: "Hij is BEST IN SHOWOWOWOW!!". Toen drong het tot ons door, onze Xanto, BIS? Hartstikke leuk natuurlijk. Op de achtergrond hoorde ik het lawaai, de muziek en het applaus, Kobie scandeerde zéér enthousiast Xanto's naam waarna Dorit kordaat het gesprek beëindigde met de mededeling dat ze moest ophangen, ze moest "foto's trekken". Nu, graag zelfs natuurlijk. Later werden de goede berichten nog bevestigd door Léon, Xanto was inderdaad BIS geworden en kwam anderhalf uur later thuis met een overvloed van bekers, plaquettes plus uiteraard de zak voer, waar hij zelf de meeste interesse in had. Ze waren onderweg nog wel even gestopt bij één van onze favoriete Belgische friettenten, alwaar Xanto getrakteerd is op een braadworst van enorm formaat tot stomme verbazing van de Belgische patatboer! De rest van de maaltijd was voor Léon gelukkig.   Thuisgekomen hadden wij voor de aardigheid de vlag uitgehangen, zo'n succes verdient toch enige ruchtbaarheid. Maar helaas, Xanto wilde enkel en alleen tegen de vlaggenmast plassen en liet verder alle felicitaties gelaten over zich heen komen. Een extra koekje ging er uiteraard wel in en hij mocht uiteraard trakteren. Hoe gek kun je (lees: wij) nog verder worden??

 

 

 

Hoeveel?? - 5.6.2007

 

Onlangs vroeg iemand mij heel serieus hoeveel honden wij nu eigenlijk hadden. Helaas, ik moest het antwoord schuldig blijven, ik wist het eerlijk niet. Er loopt hier heel onbeleefd gezegd zoveel rond op het erf dat ik de tel langzamerhand een beetje kwijt ben. Uiteraard heb ik er wel ernstig over nagedacht. Binnen wonen Beau en Joya die in de hal slapen op twee daarvoor speciaal geselecteerde kussens. In de avond en nacht wordt dit grijze duo vergezeld van Balto en Imme, maar die móeten van Joya wel in de bijkeuken slapen. Daar hebben ze beiden een eigen kussen, waar alleen Balto's hoofd op ligt. De rest van lichaam en ledematen rust op de koude vloer. Teckel slaapt standaard bij onze dochter in bed en mocht die niet thuis zijn, dan is het bed van zoonlief ook acceptabel. In ieder geval bij voorkeur iemand die niet ál te vroeg opstaat want Teckel prefereert uitslapen. De Hongaarse pup Fanny heeft een piepkleine bench voor babyhonden, past daar keurig in op een elke dag vers gewassen kleedje. Joya heeft als huismeesteres alles onderzocht en warempel, ook die veel te grote Weimaraner blijkt in de puppybench te passen!

 

In ons kantoor buiten liggen Mitch en Magic, twee reutjes van nu 9 weken oud, elk in een eigen bench, want ze moeten tenslotte leren op eigen poten te staan. Voor de gezelligheid laten we de radio 's avonds aan, waarbij Magic werkelijk denkt dat hij dat geluid met z'n stembandjes moet overstemmen. Afijn, over een paar weken zal dat wel over zijn toch?? Magic gaat over een tijdje naar z'n nieuwe baas in Engeland, dus hoort hij nou wel of niet bij onze club?

Merlijn en Maestro slapen nog samen in de oorspronkelijke puppykennel, maar hebben sinds vandaag in plaats van lekker zaagsel twee keurige benches met kussens op een brandschone vloer. Het is de bedoeling dat ze hierdoor zindelijk gaan worden, maar wij zijn er nog in geslaagd ze dat ook te laten weten.

 

Bob resideert in de stal, in een eigen kennel. Hij heeft ook liever niet dat andere honden daar naar binnen gaan, maar helaas is dat niet altijd te voorkomen. Vooral puppies onderzoeken graag elke kennel plus bewoner en hoewel Bob niet direct een hartelijk welkom uitstraalt vindt hij het wel goed van de kleintjes. Kleintjes komen ook nooit alleen natuurlijk, nee, die komen meteen met z'n vijven langs. Bob zit dan met een nerveuze uitdrukking in z'n ogen demonstratief extra breed in z'n slaapmand te zitten in de hoop dat het grut zo snel mogelijk op sodejeweetwelt. Meestal probeer ik hem te "redden" door wat leuke geluidjes op de pups af te vuren die dan wel achter me aan komen huppelen. Fluiten is eten tenslotte!

 

's Nachts slaapt Boyce naast Bob, ze zijn dikke vrienden, vooral nu Bob Boyce duidelijk heeft kunnen maken dat HIJ en hij alleen de baas is van hen twee. Boyce twijfelde daar al geen moment aan en ligt elke ochtend braaf op z'n rug deemoedplasjes te doen, maar Bob wil dat gedrag wel graag elke dag even verifiëren. Daarna gaan ze samen spelen en wandelen. Boyce vertrekt binnenkort naar z'n nieuwe baas in België, dan is dit ritueel ook afgelopen.

 

Buiten wonen Aevie, Danka, Cliff en Arco in betrekkelijke harmonie. Sinds Cliff en Arco samen en ook nog tegelijkertijd Aevie hebben willen dekken, is de relatie wat bekoeld. Cliff hanteert nu de strategie dat wat je niet ziet er ook niet is, dus kijkt hij steevast de andere kant op als Arco en tonele verschijnt en zo zijn alle partijen tevreden, ik niet in het minst want de hele tijd twee vechtende reuen scheiden begint wat op m'n zenuwen te werken. Bob en Cliff háten elkaar zeer intens en daar heb ik al een dagtaak aan, zo is het wel welletjes.

 

En dan de laatste, Xanto, die woont in de kennel op het erf voor. Hij heeft nogal eens de neiging voor de aardigheid nachtelijke fietsers aan te gaan blaffen en dan is éven het slaapkamerraam opentrekken meestal voldoende om hem op andere gedachten te brengen.

 

Nu nog het telraampje erbij en dan het resultaat: 17 stuks! Maar telt Magic nu wel of niet mee? En Boyce? Want die zit eigenlijk alleen nog voor de training bij ons. Nou ja, die ene meer of minder maakt ook niet veel meer uit tenslotte. Alleen mag Leon voorlopig éven niet naar nesten gaan kijken, want hoe leuk ook, de grens is nu zo'n beetje wel bereikt!!

 

Honden! - 31.5.2007

 

Waarom was ik niet echt verbaasd toen Léon mij per telefoon meldde dat hij vanuit Hongarije naar huis zou komen met een pup??? Ik had het kunnen weten toen ik het kleine puppenbenchje bij de bagage klaar zag staan. Onder het motto "Je kunt nooit weten" leek het Léon verstandig dat mee te nemen. En zo kwam hij thuis met kleine Fanny, die samen met haar vader Xanto achterin de auto de reis naar Nederland had ondernomen. Gezien het feit dat onze Balto inmiddels ook weer op honk is teruggekeerd (hij had niet zo op z'n nieuwe eigenaar en ook bij die partij ontbrak de "klik") was ik niet erg enthousiast over de komst van Fanny. Honden genoeg eigenlijk. Maar ... eerlijk is eerlijk: het is een superhondje! Fijn karakter, erg mensgericht, zoekt zelf goed contact en leert als een speer. Ze kwam dinsdag bij ons en de kinderen hebben haar nu al behoorlijk goed "zit" en "down" geleerd. Vanavond gaat ze voor het eerst naar de puppyschool bij mw. Blokland, samen met haar neefje Maestro. Verder is Fanny ook nog een erg mooi hondje met een prima vacht en al goed, stevig gangwerk voor haar leeftijd. After all zijn we eigenlijk allemaal best blij met haar!

 

Afgelopen weekend nog even gauw naar de Pinkstershow in Arnhem geweest. Léon was draadharen bekijken in Oostenrijk en Hongarije, maar omdat Monique met Ginger voor hun laatste puntje naar de show gingen en ik toch in de buurt moest zijn, kon ik het niet laten éven langs te gaan. En op het juiste moment gelukkig, Ginger was zo ongeveer net aan de beurt. En het laatste punt werd gescoord, d.w.z. het laatste kwart punt, ze kreeg een reserve-CAC, maar omdat ze al 8,5 punt binnen had, was dit genoeg. Vreugde alom dus! Toch maar gauw even naar Hongarije ge-smsed dat "onze" Ginger het kampioenschap binnen had.

 

Thuis breken 7 draadhaarpuppies de boel fijn af. Gelukkig hebben we op het moment twee stagiaires plus nog de vaste hulpen, zodat alles nog netjes op de rit blijft. Het is de hele dag puppies uitlaten, poetsen, voeren, boenen, trainen en dat proces herhaalt zich de hele dag. Ik vond het dan ook helemáál niet erg om deze week drie dagen bij Instituut Gaus door te brengen voor de studie. Ik heb nog nooit met zoveel enthousiasme met probleemhonden lopen trainen/clickeren! Maar goed, nu tussen de bedrijven door maar blokken voor het volgende examen, de eindstreep is inmiddels in zicht.

 

Verslag van een rumoerig weekend! - 14.5.2007

 

Hoewel, rumoerig? Gewoon een regelrechte puinhoop is veel eerlijker! Na een hectische zaterdag waarbij we ons moesten verdelen tussen de clubmatch van de Weimaraners (waar ik als kersvers bestuurslid toch wel geacht werd aanwezig te zijn) en de Draadharen, volgde een nog puinhoperiger (nieuw woord!) zondag. Het begon eigenlijk al zaterdag, toen zoonlief constateerde dat Teckel met een vreemd voorwerp in de tuin aan het spelen was. Dat vreemde voorwerp bleek bij nadere inspectie onze fazant te zijn. Paniek alom! Gelukkig lagen er alleen veren in de tuin en géén fazant. Maar nu? Teckel werd in de kraag gegrepen en veilig achter slot en grendel gestopt. Ze heeft tegenwoordig een diepe relatie met onze Xanto, ze wonen nu voortaan samen. Xanto heeft namelijk de enige kennel met vierkant gaas waar Teckel dus niet uit kan, daarvan zijn wij zeker!

Hierna begon de zoektocht naar de fazant. Nu hebben we sinds kort een weliswaar slechts door de vereniging gecertificeerde zweethond, maar toch, Joya werd wakker geschud en ingezet. Wat moest nu het commando worden? Zoek de bok zoals bij het zweetwerk? Leek ons zwaar overdreven voor een geplukte fazantenkip die bovendien volgens ons nog in leven moest zijn. We overlegden even en besloten uiteindelijk voor een simpel "zoek apport" waarbij we Joya de resterende veren zo ongeveerd ín haar neus duwden. Ze ging enthousiast van start, nog een keer, nog een keer en nog een keer en keek ons toen wat verwezen aan. Je zag haar denken: "Wat hebben die idioten nu weer bedacht???" De vraagtekentjes rolden zo ongeveer uit haar oren. De zoektocht werd stopgezet en wij concludeerden dat de fazant zeker ontsnapt zou zijn richting wei van de overburen.

 

's Avonds konden we constateren dat dit nou niet precies het geval was. Xanto stond namelijk tijdens het laatste uitlaatrondje muurvast voor achter de keukendeur. Niet echt een voor de hand liggende plaats, zodat Léon polshoogte ging nemen. En ja hoor, daar zat onze fazant in een hoekje te trillen. Xanto werd bedankt voor bewezen diensten en achter slot en grendel gesloten, de fazant evenzo, zij het in de volière. Veilige plek zo dachten wij wat naief.

 

De volgende ochtend liet ik Teckel, Joya en Beau los op het erf, sloot Imme en Boyce, die altijd in de keuken slapen, op in een buitenkennel (wat naderhand een uitstekend idee bleek te zijn) en ging koffie zetten. Na een blik uit het raam stond ik versteld: op het erf lag de fazant op z'n rug met de poten omhoog, duidelijk naar de eeuwige jachtvelden. Joya wipte er opgewonden omheen en toen ze mij zag, griste ze de wijlen fazant van de grond en kwam hem met een uitgestreken gezicht brengen. Tot mijn verbazing bleek de "hem" echter "haar" te zijn. Dit ging boven m'n pet. Terwijl ik de fazant op de groenbak deponeerde, ging ik richting volière. Daar zat een fazantenháán te koekeloeren. Hoe kwam die stomme kip dan op ons erf? Geen idee. Verder met de koffie dus. Druk bezig met het ontbijt kwam het dat ik me omdraaide en daar onze Beau zag staan, meestal te lui om ook maar één poot vrijwillig te verzetten en nu: met een fazant in haar bek!

Netjes aangepakt en weer teruggelegd op de groenbak. Verder met ontbijt. Beau weer in de keuken, mét fazant. De procedure herhaalde zich. Ik kreeg er lol in, vroeg me af of Beau misschien aan het werk zou willen? Nu doet onze Beau aan telepathie en dat werd ook nu weer bevestigd. Want zodra ik het woord "werk" maar dacht, was Beau in geen velden of wegen te bekennen. Teckel wèl. Maar dat bleek later pas. Toen ik de andere honden los ging laten. Toen zag ik pas dat in de volière een fazant op z'n rug lag. Geen twijfel mogelijk, dood. Nu de haan dus. Even later kwam ik Teckel weer tegen met de veren nog aan haar snoet. Heel jammer, maar niets meer aan te doen helaas. Beau kwam ik ook tegen: boven, in MIJN bed, riant over het dekbed heen gevlijd en in diepe slaap...

Update - 30.4.2007

Het is even stil geweest vanuit het front zogezegd, maar met twee nestjes honden én een baan blijft er niet veel tijd over voor de website. Alle tijd die nog over is, besteden we aan de volwassen honden. Trainingen zijn volop bezig, stagiaires weer ruim aanwezig, door de puppies extra mensen over de vloer, dus vervelen doen we ons nog niet. Wél hebben we te maken gehad met een paar voor ons belangrijke wijzigingen in onze roedel.

 

Balto is afgelopen week vertrokken naar z'n nieuwe bazin. Het heeft ons heel wat uren praten en denken gekost voor we besloten voor Balto een nieuwe baas te zoeken. Hij was tenslotte al behoorlijk ver in de africhting, mooi kwa uiterlijk en een uitdaging kwa karakter. Het ergste hadden we achter de rug zogezegd en Balto begon mooi hondenwerk te laten zien. Maar hij was ook de zesde reu op het erf en dan ook nog één met een behoorlijk ego. Wij zagen de bui dus al hangen...

 

Sinds iemand hier per ongeluk het verkeerde hek heeft opengezet zijn Cliff en Xanto elkaar voor de aardigheid flink in de haren gevlogen en we vrezen dat dit niet de laatste keer zal zijn als de heren de kans krijgen. Xanto's ego is behoorlijk gegroeid sinds z'n overvloed aan bezoekende loopse dames en Cliff heeft nu ook voor de eerste keer gedekt en vindt nu dat hij serieus meetelt. Arco vindt het allemaal wel best, als de "jongens" maar niet in de weg lopen. Bob en Cliff háten elkaar echt, een actie die in eerste instantie van Bob uitging, maar nu door Cliff bij elke gelegenheid nieuw leven wordt ingeblazen. Xanto vindt het bovendien prettig Balto en Boyce minstens één keer per dag te overtuigen van zijn superioriteit, kortom, oppassen anders wordt de onrust wel erg groot.

 

Net toen wij aan het idee gewend waren dat we van Balto toch afscheid zouden moeten nemen, diende zich een op het eerste gezicht ideale mevrouw aan met veel tijd voor de hond, een nog groter enthousiasme en behoorlijk wat ervaring in de africhting. De klik was er snel, zodat Balto dezelfde avond nog op de achterbank van haar auto stapte op weg naar z'n nieuwe leventje. Tot nu toe bevalt dat beide partijen goed gelukkig.

 

Van Boyce nemen we binnenkort ook afscheid. Hij heeft een prima stek gevonden bij een jager in België, heel toevallig op een steenworp afstand van z'n broertje Bas, in hetzelfde dorp. Voorlopig blijft Boyce nog even zodat hij met een redelijk africhtingsniveau richting België kan vertrekken. Hij apporteert al prima, vindt het water ook leuk, maar bij het appèl moeten de puntjes nog wel even op de i worden gezet.

 

Door wat persoonlijke omstandigheden van onszelf hebben we in goed overleg met de vorige eigenaar van Luna besloten dat zij, samen met haar dochter Maggie (nu vier weken oud) teruggaat naar Limburg. Ook al gezien het feit dat Luna het niet geweldig kan vinden met onze andere dames, zowel de grijze garde als de draadharen, lijkt dit een goede oplossing. Haar dochter Maartje blijft dan bij ons, samen met een broertje die over enige tijd - als de formaliteiten voor export zijn voltrokken - naar Engeland vertrekt. Tot die tijd, globaal een maand of negen, wordt deze Magic bij ons getraind voor het apporteerwerk.

 

Ook Esmee gaat definitief terug naar haar vroegere bazin, die inmiddels naar het verre Noorden is geëmigreerd en daar nu gesettled is. Voorlopig blijft Esmee nog bij ons, maar over een aantal weken vertrekt ook zij, waar ze verder getraind zal worden voor het KNJV-werk. Water is helaas niet het sterkste punt van Esmee, maar dat hebben ze daar genoeg in het noorden!!

 

Joya is gelukkig weer helemaal hersteld, na een flinke en verontrustende dip in haar werk, bleek ze een beginnende baarmoederontsteking te hebben. Met veel medicijnen en rust was ze behoorlijk snel weer op de poten en is nu in gedrag en werk weer de "oude" Jo zoals wij haar kennen.

Ook Cliff laat zich tegenwoordig van z'n allerbeste kant zien, hij is superaanhankelijk en werkt als een speer. Vergeet soms helemaal weg te lopen of het hele bos uit te kammen terwijl de te apporteren eend min of meer voor z'n poten ligt. Hij begint goed op de wind te werken en ervaring op te doen bij de verschillende trainingen. Werken met hem is sinds een paar maanden echt een feestje! En nu maar afwachten of hij al dit werk ook gaat verzilveren op de proeven, we hebben er nu goede hoop op.

 

A.s. weekend vertrekken de puppies van Esmee bij leven en welzijn. Het zijn bijzonder stevige hondjes geworden die zeer sterk op hun vader lijken. Uiterlijke trekjes van Esmee hebben wij nog niet kunnen ontdekken en ook de baas van Mack, de dekreu, liet ons enthousiast weten dat dit nu hélemaal kleine Mackjes zijn. Esmee heeft slechts als "draagmoeder" gefungeerd. Enfin, we zullen het zien over een tijdje. Ze laten wel opvallend vriendelijke en sociale karaktertjes zien gelukkig, makkelijk in de omgang, helemaal geen rommelmakertjes, ze luisteren al keurig als ze worden geroepen, al met al zijn de kraamweken voorbij gevlogen.

Een incidentje natuurlijk hier en daar, zoals toen Beau meende een bijdehante pup wel even fors te kunnen corrigeren. Helaas schoot ze uit en boorde een tand in de neus van pup, die hevig bloedend (grote snee onder het oog) en krijsend ter aarde stortte. Esmee kwam onmiddellijk aanrennen zoals een goede moeder betaamt, maar liet haar zorgzaamheid ook weer even snel varen toen ze zag wat er aan de hand was. Beau kwam nog even kijken, likte het bloed van pup weg die meteen een octaafje hoger begon te gillen voor de zekerheid, waarna Beau zich omdraaide en een soort van zuchtend wegliep. Het bloeden konden we stelpen, waarna pup met een dikke knuffel de wereld weer aan kon.

Twee pups waren opeens kreupel, poot ernstig bezeerd. Nu hebben we ontdekt dat de Weimaraner in het algemeen nogal kleinzerig is en dit nest wel heel in het bijzonder, maar voor de zekerheid hebben we de betreffende slachtoffers maar mee naar bed genomen, wat bijzonder werd gewaardeerd! Gelukkig speelden de blessures ná elkaar en niet tegelijkertijd, anders hadden we de nachtrust wel kunnen vergeten vermoed ik.

 

De laatste week is leuk verlopen, het was mooi weer waardoor de pups mee konden in de fietskar. Prachtig vonden ze het! Ze waren erg stil en zaten rustig om zich heen te staren, op twee na die meteen in slaap vielen... Een aantal is in ploegen meegeweest naar de McDonalds, een prima plek om jonge hondjes de grote wereld te laten zien (veel lawaai en vaak gekleurde medeburgers), een paar anderen bezochten per auto de dierenarts en reden mee naar Breda. Een heftig weekje dus, zozeer zelfs dat we morgen voor een paar dagen naar Parijs vertrekken met achterlating van het hele hondenbestand! Vrijdag hopen we weer thuis te zijn voor de laatste voorbereidingen van de puppy-uittocht.

 

 

 

 

Crufts - 22.3.07

't Heeft even geduurd om de site bij te werken, maar dat is niet omdat er niets is gebeurd, maar juist omdat er tevéél is gebeurd. Er gebeurt hier altijd véél. En altijd ongepland. En ongecontroleerd. En onverwacht. Kortom, een zootje!!

 

Na de korte winterstop in Zwitserland volgde de Crufts in Engeland. Vroeger, in mijn eerste jeugd, de tijd dat ik wel een hond had maar er verder niet idioot veel mee bezig was, ging ik nota bene voor mijn werk naar de Crufts! Betaald en wel honden kijken. Helaas vond ik toen een half dagje honden wel genoeg en bracht ik de rest van de tijd door in oude Engelse kastelen  en andere historische zaken, iets wat ik mij nu absoluut niet meer voor kan stellen.

 

Na vele jaren dus voor het eerst weer naar de Crufts. Ginger en Monique waren de aanstichters hiervan. Monique had wel eens geroepen dat zij naar Engeland zou gaan met Ginger, maar Monique roept wel eens vaker iets, dus héél serieus had ik dit niet genomen, sorry!! Dit keer had ik haar dus zwaar onderschat: Ginger was ingeschreven, de papieren en bloedtesten waren uitgevoerd en in orde, de reis min of meer voorbereid, alleen een reisgenoot ontbrak op het laatste moment. En dus kwam ik in the picture voor de begeleiding van de eerste Draadhaar op de Crufts mét staart. Monique boekte en regelde de reis, Léon leende sportief z'n auto uit (mét bullbar om het links rijden in Engeland wat veiliger te maken, voor ons althans) en ik zou rijden.

 

Monique en Ginger arriveerden de avond vóór de grote dag zodat we op tijd konden vertrekken. In alle vroegte propten wij als laatste Ginger nog tussen de bagage en vertrokken richting Calais. Helaas deed de navigatie wat vreemd en waren wij niet helemaal zeker van de aanwijzingen zodat we wat nerveus over de Belgische autowegen tuften. Uiteindelijk waren we twee uur te vroeg in Calais, maar daar viel mee te leven. Na het inchecken, wat overigens probleemloos verliep, konden we ons in een rij met "hondenauto's" scharen, allemaal Nederlanders, Belgen en Fransen die voorzien van hondenstickers op de auto naar Engeland gingen. Het werd best een vrolijke boel met al die honden die nog even snel werden uitgelaten op de kade. Tijdens de overtocht moesten de honden in de auto's blijven en we mochten er niet meer bij, de gangen werden hermetisch afgesloten, iets wat ons behoorlijk op de zenuwen werkte eerlijk gezegd. Monique had maatregelen genomen en trachtte enigszins netjes een Kong met brood en pindakaas te vullen om Ginger tijdens de overtocht wat af te leiden. De auto rook de hele reis naar pindakaas...

 

De bootreis viel erg mee, beetje tax free shoppen, koffie drinken en lekkere sandwiches eten en uitkijken naar de beroemde krijtrotsen van Dover, we vonden het allemaal geweldig en heel spannend. Dat laatste gevoel werd steeds sterker toen we langzaam aan de boot afkachelden, want nu moest ik links verder. We plakten snel achter de auto van een bekende Nederlandse mevrouw, maar die maakte een fout op de eerste beste rotonde zodat we meteen aan ons lot waren overgelaten!! Links rijden ging nog wel, ik had me voorgenomen op de veilige linkerbaan te blijven, had alleen te laat door dat daar ook de afslagen aan grenzen, zodat ik de eerste 10 afritten moeiteloos heb genomen waarna ik via de rotondes bovenaan weer terug moest. Die rotondes vormen een verhaal op zich, je moet linksaf aan de linkerkant en rechts voorrang geven, dat laatste was een probleem zo af en toe maar uiteindelijk kwamen we toch ergens in de buurt van Birmingham.

 

Monique had een real Britisch cottage-achtig hotel geregeld waar honden welkom waren. Lakens met bloemetjes en ruches, gordijnen met ruches én bloemetjes, behang zonder ruches maar wél met bloemetjes, het was één groot bloemenfeest! Het weer was prachtig, ons hotel lag zo'n beetje op de golfgreen (waar de Britten rustig hun honden uitlaten), omringd door een prachtig aangelegd tuin met fontein én eenden plus bijgeboekte eekhoorntjes in grote getale. Ginger zag het helemaal zitten in haar tijdelijke home!

 

In één of andere rommelige pub op de hoek konden we wel eten volgens onze hotelier en dat was ook zo. Twee maaltijden en één gratis, zelf af te halen aan de bar. Maar dat wisten wij weer niet natuurlijk. Zo leer je dagelijks bij gelukkig en ook ons Engels ging met sprongen vooruit. Want waar denk je aan bij "no hard shoulder" als je op de snelweg rijdt? Juist ja, aan een vluchtstrook dan wel het ontbreken daarvan!

 

De hotelmevrouw had ons gewaarschuwd voor het landbouwverkeer in de ochtend dat flinke files zou kunnen veroorzaken, dus vertrokken wij vroeg, zonder ontbijt zelfs. Geen punt, de zenuwen gierden ons toch al door de keel i.p.v. gebakken eieren en worst. Eerst naar de Crufts! Het begon best goed, ik kon redelijk snel de Motorway weer vinden via een alternatieve route, Monique dirigeerde mij in de juiste richting, maar helaas, vlak voor ons eindpunt zag ik weer kans de verkeerde baan te nemen en de afslag te missen. Stress dus, want we moesten een heel eind door vóór we om konden draaien. Uiteindelijk vonden we weer een bord met de aanduiding "N.E.C." (National Exhibition Center) en daar gingen we weer, via allerlei sluip- en binnenweggetjes arriveerden we in een bijna eindeloze file om op de Crufts te komen en het was pas 7.30 uur!!

 

Na een kwartier lopen, poep ruimen (verplicht in Engeland en iedereen doet het ook) en onszelf uitlaten, kwamen we in de hal waar we snel onze plek vonden. Open benches met de nummers erboven. Gelukkig waren onze Engelse vrienden er al, die ons onmiddellijk de weg wezen en het e.e.a. vertelden over de gang van zaken. Onze Xanto had onlangs de Britse Shim van Sue Rose gedekt en Sue en Tracy hadden daarvoor vier dagen bij ons gelogeerd. Het weerzien was leuk en we waren druk met elkaars honden bewonderen en toespreken. Ginger mocht zich verheugen in een enorme belangstelling. Er werd druk gefluisterd over "the Dutch dog", want inmiddels was de dekking van Xanto (uit dezelfde kennel als Ginger!) ook in Engeland bekend en bovendien heeft Ginger een stáárt! Veel Engelsen wilden weten hoe onze ervaringen waren sinds het coupeerverbod. Vanaf april a.s. mag men in Engeland ook niet meer couperen, behalve als het om werkhonden gaat. Die mogen dan echter niet meer op shows komen, dus is men bang voor het ontstaan van een show-jachthond en een werktype. Vandaar dat vele mensen uit protest een button droegen om hun aversie tegen deze beslissing uit te dragen.

De keuringen begonnen stipt op tijd maar het duurde lang voor wij aan de beurt waren. Engeland kent veel meer klassen om in te schrijven dan wij en je kunt de hond ook in meer klassen tegelijk inschrijven. Voor ons gold dat niet, Ginger mocht alleen in de Open Klas meedoen. En dat terwijl ze daar nog wel érg jong voor is.

Het ging geweldig, nadat Ginny eerst nog even had getracht een ranzig draadhaartje op te vreten dat haar al de hele ochtend lag te fixeren tussen de benen van haar baas door, besloot ze zich verder te gedragen en zelfs aan te passen. Ze liep keurig, het tiptop showwerk van de Britten had ze nog niet echt in de pootjes, maar het zag er best behoorlijk uit voor een hond die alleen maar wil rennen en apporteren en een enorme reis met jetlag achter de rug heeft! Dat vond de keurmeester blijkbaar ook, want ze werd maar mooi 5e van de 10 deelnemers!! Monique (en ik ook natuurlijk) was supertrots op haar! Ze kregen een mooi certificaat met daarop "VHC" (very high commended).

 

Na de keuringen moesten we uiteraard de rest van de hallen verkennen, een enorme opgave. De Crufts is zo ongelooflijk groots opgezet en er is zoveel te zien, dat je echt vier dagen nodig hebt om alles bij te houden. We zijn dan ook donderdag een dagje teruggegaan, nadat we Ginger aan de goede zorgen van de hotelmevrouw hadden toevertrouwd. Ginger mocht de andere dagen de Crufts niet in (geen niet-ingeschreven honden), maar de dame van het hotel had vooraf per mail al beloofd op Ginger te letten, een enorme service!

 

Zaterdag aanvaardden we de terugreis, veel te vroeg voor ons gevoel want we wilden geen van tweeën al weer weg, het was allemaal veel te leuk. De auto zat propvol, we hadden vier hondenbedden aangeschaft (die hebben we in Nederland tenslotte niet), ládingen tassen met hondenkoekjes, tandensticks, een zeefdruk van Weimaraners aan de wijn, jassen, hoeden, etc., etc. Helaas hadden we ook terug weer ruzie met de navigatie zodat we wat paniekerig over de Britse autoweg scheurden. Ook terug nam ik natuurlijk weer een verkeerde afslag zodat we midden in Londen terecht dreigden te komen, geen plesant vooruitzicht als je kampt met tijdgebrek, benzinetekort (geen pomp te vinden uiteraard) én een hekel aan links rijden. Met wat hulp van aardige Britten kwamen we uiteindelijk goed terecht en bleken we helemaal geen tijdgebrek te hebben, de navigatie had zich een uur of wat vergist, wat een opluchting! Uiteindelijk waren we zó vroeg bij de boot (drie keer misgestuurd door Monique en één keer verkeerd gereden op eigen initiatief) dat de dame die ons incheckte vroeg of we eerder wilden vertrekken! Uiteraard wilden wij dat. En zo waren we aan het eind van de middag weer in Rijen, de luisterboeken die we bij ons hadden voor de reis waren op, wij waren ook op maar wel een hele ervaring rijker en een Crufts-gekwalificeerde hond op de koop toe!

 

Wat erg opviel op de Crufts was de rust en de gehoorzaamheid van de aanwezige honden. Van de 79 aanwezige draadharen viel - behalve Ginger dan éventjes - niemand uit, geen geblaf of gegrom en zelfs bij de aanwezige 221 (!) Weimaraners heerste de nodige rust. Slechts een paar reuen moesten wat afzijdig worden gehouden, maar dat was dan ook alles. Verder viel de professionele handling op, elke hond werd tiptop geshowd, bij de Weimaraners ontwaarde ik zelfs antislipmatjes! Even gekeken waar die voor nodig waren: de handler legt het matje op de grond, de hond plaatst zijn of haar achterpoten daar op en haalt ze er ook niet meer af en daarna wordt de voorhand naar voren geschoven c.q. getrokken zodat een overmatige gehoekte Weimaraner ter plekke ontstaat. Jammer dat die van mij dit niet hebben gezien als voorbeeldje!!!

 

De discipline die de Engelsen ten toon spreidden vond ik bewonderenswaardig. Op de hele route naar de Crufts (en die is zo lang dat er zelfs diverse bussen rijden) is geen hondendrol te vinden, iedereen ruimt z'n zooi op, echt geweldig! Als je in Nederland naar een show gaat, ben je al blij binnen te komen zonder minstens 10 keer te zijn uitgegleden in de uitwerpselen van een mededeelnemer. Daar was in Engeland geen sprake van. Ook vond ik het geduld waarmee de standeigenaren alles uitleggen erg opvallend. Of je nu iets koopt of niet, ze blijven "polite" en geven alle mogelijke info, waarna ze je ook nog bedanken voor je tijd en interesse! Ook in pubs en op straat was men zeer behulpzaam, ik kon me af en toe moeilijk voorstellen dat dit nu ook het land van de hooligans is (totdat we op de vroege vrijdagavond in een pub terecht kwamen met heuse uitsmijters en bijbehorend publiek...).

En als laatste het taalgebruik, echt geweldig! Je wordt toch helemaal blij als je in een advertentie leest dat de hond is "owned, loved en trained by ...." en dan de naam van de eigenaar. Dat "loved" springt er toch echt uit! Staat toch ook stukken beter dan: "Fikkie, eigenaar ......"?? Maar ja, hoe vertaal je zoiets in leesbaar Nederlands? "Ginger is eigendom van Monique, die ook veel van haar houdt en er ook nog mee traint", sorry, het klinkt niet. Maar het is wel wáár!

 

 

 Up-date - 27.2.07    

 

't Is even stil geweest rondom huize Tuindershof, maar dat lag merendeels aan de perikelen met de PC. We hadden na deskundig advies ingewonnen te hebben bij onze website-meneer besloten over te gaan naar een andere provider, dat zou meer technische mogelijkheden bieden en inderdaad, het bevalt prima, maar het heeft allemaal even geduurd. Niet dat er ondertussen niets is gebeurd hier, het wemelt van aktiviteiten en bedrijvigheid, vandaar deze update.

 

Hopper z'n nieuwe baasje Ruben is thuis uit het ziekenhuis na een véél te vroege geboorte. Hopper en zijn vriend Nostra moeten nu weer wennen aan een nieuw gezinslid, iets waar Nostra duidelijk minder moeite mee schijnt te hebben dan Hopper. Binnenkort gaan we zelf eens polshoogte nemen om te zien of de rust bij Manon en Jurgen weer is teruggekeerd. De foto ziet er in ieder geval veelbelovend uit.

 

 

De carnavalsvakantie brachten enkele gezinsleden mét Joya en Esmee door in de Zwitserse bergen, niet al te veel sneeuw, dus veel gelegenheid voor wandelingen. Joya en Esmee hadden dikke pret, hoewel Esmee beduidend minder aktief en hyper reageerde op de sneeuw dan Joya, misschien vanwege de drachtigheid die zich nu echt begint af te tekenen. Op de echo voor de vakantie zagen we al acht puppies rond spartelen!

 

Léon bleef thuis met de overige honden, plus twee logees, Jopper en Oscar. Jopper, een jonge Weimaranerreu en Oscar, een onbezonnen jonge labradorreu. Deze twee sloten onmiddellijk dikke vriendschap en deelden broederlijk botten en kleedjes, wat erg leuk was om te zien. Helaas heeft het logeren niet zo'n positieve invloed gehad op Jopper, want eenmaal thuis besloot hij z'n overmaat aan energie eens te gebruiken om de huiskip van de buren te apporteren. Gelukkig kon de kip het navertellen en Jopper ook, maar z'n baas hoopt wel op niet te veel herhalingen van dit soort...

 

Imme heeft met de baas van haar zus Isabeau, José, aan de veldwerkinstructie van de rasvereniging meegedaan afgelopen weekend. Het zag er allemaal best aardig uit en met name de voorjager was erg enthousiast over deze tak van sport. Zusje Itess was met Renate ook van de partij, maar Itess had thuis al láng laten zien goed te weten wat de bedoeling was. Nu weet Renate het ook, zodat dit duo hopelijk een leuke carrière op veldwerkgebied tegemoet gaat. Tess staat namelijk makkelijk voor en woont naast een koppel patrijzen die zij bij elke uitlaatbeurt éventjes gaat opzoeken. Geweldige trainingsmogelijkheid natuurlijk!

 

Verder doen wij ons uiterste best een aantal stagiaires van de opleiding dierverzorging via een stage klaar te stomen voor de nodige examens en testen, hetgeen niet altijd meevalt voor alle partijen, niet in de laatste plaats de honden. Het is altijd weer wennen aan nieuwe verzorgers, die vaak ook nog met de jonge honden trainen. Balto vindt het allemaal erg leuk, met name het uitdagen van onervaren mensen, dolle pret! Zodra hij maar denkt dat er iets gaat gebeuren steekt z'n zwarte neusje wel ergens om de hoek, gaan staart en oren omhoog en is Balto van de partij. Zowel stagiaires als huisgenoten balen stevig van z'n puberale gedrag, maar eerlijk gezegd kan ik er zelf wel om lachen. Zolang hij bij mij z'n best maar doet in het werk, kan hij wel een potje breken. En dat doet hij dus trouw.

Hij heeft wel een probleem: de eenden zijn zó zwaar bij de training dat hij ze haast niet mee kan nemen. En dan nog hélemaal terugbrengen, dat vergt veel van zo'n klein baasje. Maar... bij de laatste training zag hij uit z'n ooghoeken een zeer forse Nijlgans liggen, ergens achter een stoel van de instructeur. Binnen no time had ons lieverdje de gans te pakken (zeker zo groot als vier eenden tegelijk) en was meneer verdwenen, richting bos. Trainer en ik er achteraan uiteraard en toen Balto dat zag, liet hij snel de gans vallen, rende met een noodtempo óm het bosje heen, griste een eend uit de tas met wild die ergens onbewaakt stond (stomstomstom!) en kwam het beestje keurig apporteren. Ja, en dan kun je niet veel meer dan de eend rustig aanpakken en de hond belonen. Of ze slim zijn, die zwart loedertjes! Ach ja, het is en blijft een kleinzoon van onze eigen Lisa natuurlijk...

 

Teckelperikelen - 27.1.07

Tussen de grote honden door zwerft hier ook nog onze teckel Quincy. Voor niets en niemand bang, wél voorzichtig op z'n tijd. En gek van water, hetzij vloeibaar, hetzij bevroren. Dat laatste is niet altijd even prettig, want ze zeilt vrolijk over het veel te dunne ijs van onze vijver en we houden ons hart vast dat ze er door schiet. Bovendien neemt ze haar logeervriendin Kaya, een Weimaranerpup van 5 maanden, ook graag mee op haar ontdekkingstochten en dat is nóg enger. Wij houden ons duo dan ook angstvallig in de gaten.

 

Quincy, die in de wandeling hier gewoon "Tekkie" of "Teckel" heet, slaapt niet graag alleen. Dat wil zeggen dat zij óf bij onze dochter óf bij onze zoon in bed ligt. Een heel enkele keer, als het weer het toestaat, ligt Tek "gewoon" op een speciaal daartoe aangeschafte teckelsofa. Afgelopen week was dat anders. Toen ik 's avonds laat in mijn eigen slaapkamer kwam en het licht aandeed, bewoog het dekbed spontaan. Dat was voor mij héél erg schrikken dus! De bewegende heuvel was te klein om een verdwaald kind te kunnen zijn, waardoor ik na die constatering even met ingehouden adem stond te staren. De heuvel bewoog weer en toen ging er een lichtje branden. Teckel?! Ik riep op strenge toon "Teckel, kom hier!" en onmiddellijk verscheen een rommelig teckelsnoetje onder de rand van het dekbed vandaan! Het raadsel was snel opgelost: één van de slaapkamerdeuren stond open en daardoor was Teckel op ontdekkingstocht uitgegaan. Achteraf heel hard gelachen, maar ik stond toch even vreemd te kijken!

 

 

Brief van Katootje – 17.1.2007

 

Hallo allemaal,

 

Ik dacht: “het wordt weer tijd voor een berichtje”. Ik heb al veel beleefd in de tussentijd en veel bijgeleerd. Over een aantal dingen zal ik wel even iets vertellen, de rest komt later.

 

Het strand is gewéldig hier, ik zou er hele dagen kunnen lopen en rennen (als de tempratuur hoog genoeg is, ik ben nog al een koukleum). Zoveel zand en water, en het leukste  is nog  dat ik niet thuis afgespoten hoef te worden omdat ik zo vies ben van de blubber want die is er dus niet op het strand.

 

Ringtraining is ook een verhaal apart. Het was SUPER SAAAAAAAI, twee uur niets doen, ik ben er gewoon bij in slaap gevallen, de tijd wilde maar niet om. Eindelijk was Super-katootje aan de beurt, is was zó blij dat ik het zo goed deed, ze vonden me daar al een natuurtalent, zo netjes stil staan (ze wisten natuurlijk niet dat ik al goed getraind ben en dat houden we zo). Alleen tandjes kijken vind ik niet zo lekker. Enne… zijn mijn voeten echt zo groot???? Ze zeiden daar namelijk dat ik olifantspoten heb!

Enfin, na 15 minuten was het voorbij en moest Pepper ook een keertje, wat maakt hij zich druk zeg als ze een keer grommen en blaffen, het liefst springt íe er boven op (ik doe dat subtieler, ik grom een keer heel lelijk, trek mijn bovenlip op en laat mijn vampiertanden/haaientandjes zien en ze zijn stil).

Pepper zag er ook echt uit alsof hij het heel erg leuk vond.

Wat waren we blij dat we weg mochten en konden gaan slapen in de auto, ik heb nooit geweten dat niets doen zo vermoeiend is…

 

Vijver

Ik heb ontdekt dat achter in de tuin hier een vijver is verstopt tussen de planten. Hoe? Nu, ik was gewoon een beetje aan het spitten in de tuin (modder is goed voor de voeten hoorde ik) en het konijn bewoog (mag niet van mij), dus ik er naar toe. Toen gebeurde het: ik draaide iets té snel en de bocht werd te wijd waardoor ik zo met mijn kont in de vijver viel. NAT en KOUD en mijn baasjes maar lachen (ze riepen nog iets van “eigen schuld, dikke bult”, belachelijk!), maar ik liet mij lekker niet kennen en ben gewoon verder gaan spelen!

 

Nu, de groeten van Pepper en mijzelf, volgende keer vertel ik verder over het grasveld, de puppycursus, het thuisblijven en de rest,

 

Katootje & familie

                       

 

 

 

Update - 15.1.2007

Het is even stil geweest vanaf deze kant, maar dat wil niet zeggen dat het ook rustig is geweest. Rond de jaarwisseling is een hoop gepasseerd. Nieuwe stagiaires van de opleiding dierverzorging zijn begonnen, dat vergt altijd weer wat extra inspanning van onze kant, maar levert ook meteen een stukje zelfreflectie op. Wat kan er anders, beter? Hoe kun je het leven met 13 honden beter structureren en dat soort zaken komt meteen ook naar voren. Resultaat: een kleine verbouwing gepland! We waren al bezig de garage tot werkruimte te promoveren, maar daarvoor moest eerst elders de nodige bergruimte worden gecreëerd. Lastig, want we zitten al tot de nok vol.

 

Het idee kwam op om voor de paarden een ander huis te zoeken, eigenlijk best lastig, ze nemen ruimte in, we moeten ze verzorgen en ze staan nét altijd buiten in de wei als je met de honden naar buiten wilt en het belangrijkste: we doen er eigenlijk helemaal niets mee. Dat idee heeft drie weken standgehouden. We hadden zelfs al links en rechts geïnformeerd naar liefhebbers. Het werd echter steeds moeilijker. Zowel Heidy als Gordi begonnen zich onmiddellijk heel erg verschrikkelijk uit te sloven in het tonen van hun liefde en genegenheid. Hinnikt Heidy 's ochtends altijd als we de stal inkomen, nu werd een waar concert gegeven en stampte ze hoofdschuddend en briesend door de box. Gordy stak z'n snoet over het hek (doet íe anders nooit!) en wilde zelfs "gezellig" aangehaald worden. Liepen ze in de wei, hoefde ik maar één keertje te roepen en daar kwamen ze aandenderen met z'n tweeën, netjes geheel zelfstandig de boxen in en draadhaar Imme vonden we zelfs terug IN Gordy's box, gewoon, over het hek gesprongen voor een nadere kennismaking. En Gordy leek het wel best te vinden. Kortom, modelpaarden! Conclusie van dit verhaal: voorlopig blijven ze dus gewoon.

 

Volgende conclusie: geen extra ruimte dus. De enige mogelijkheid die overblijft is het ontruimen van de overige paardenboxen en het opruimen van overtollige rommel. Dat hebben we de afgelopen drie weken dan ook gedaan, d.w.z., er een begin mee gemaakt. Wat is het toch moeilijk om spullen weg te gooien, zelfs als ze al tig jaar in een hoekje staan. Misschien heb je het ooit nog nodig? Maar mocht dat zo zijn, dan kunnen we het toch niet meer vinden, dus... op de aanhanger!

 

Op zich prima idee en ook wel leuk, zo'n herinrichting, maar wij krijgen daarbij hulp. Ongewenst weliswaar, maar wel hulp. Onze jongste garde draadharen is namelijk zéér geïnteresseerd in de inhoud van onze garage. De mogelijkheid bestaat - zo hebben ze ontdekt - dat als ik iets wegschuif of verplaats er muizen achter vandaan kunnen komen en dat weten Balto, Imme en Boyce maar al te goed. Zelfs Beau is van de sofa "gestegen" en heeft zich verwaardigd een blik in de stal te werpen. Muizen? Dat is absoluut zonder enige twijfel de specialiteit van Beau. Ze gromt dus dreigend naar de jonge honden die een immens ontzag voor haar aan de dag leggen, secondant Joya staat als een huis achter moeder (het is zo'n held, onze Jo!) en daarachter staan drie hijgende, kwijlende en hyperactieve draadhaartjes te wachten. Tot die ellendige muis érgens tevoorschijn komt. Nu zijn stalmuizen ook niet achterlijk, op een enkeling na gelukkig, dus de meesten redden het vege lijf tot ze elders in een klem belanden. Een van de ongelukkigen was zo stom om in een metalen afvalbak te springen en in het plastic verward te raken. Het heeft Beau wel een heel kwartier gekost vóór ze het diertje te pakken had. Eerst moest de afvalbak óm natuurlijk, alles er uit met de poten om dan die laatste plastic zak te pakken te krijgen waar de muis in zit. Beau verandert van sofa-Weimaraner tot verscheurend wild beest, tót het moment dat de muis gevangen is, dan keert de rust onmiddellijk weer. De muis wordt aan de hele roedel geshowd, d.w.z. dat Beau heel charmant met een bengelend staartje van haar prooi uit de bek langs alle loslopende honden én natuurlijk langs die in de kennels trippelt. Vooral de jonge draadharen staren met bewondering naar deze grande dame en daarna word ik geacht het toverwoord "los" uit te spreken en het slachtoffer aan te nemen, de laatste schakel van deze show. Met dit aspect heb ik altijd wat moeite, blijf het toch wat sneu voor de muis vinden, denk er altijd meteen hele families bij die nu zonder dit muisje verder moeten. Allemaal sentimentele onzin volgens mijn kinderen, want ik zet ook vallen. Natuurlijk hebben zij - en iedereen - gelijk, met al het paardenvoer, hondenbrok, stro en hooi hebben wij af en toe gewoon te veel muizen en moet je er iets aan doen, maar de laatste babymuis die ik zelf heb gevangen toen Beau lag te pitten, heb ik toch lekker aan de overkant van de weg over de sloot weggezet!!

 

Belevenissen... - 2.1.07

Ach, belevenissen, wat beleven wij hier eigenlijk niet? We kunnen ons niet eens meer voorstellen dat er hier bij ons een dag "normaal" verloopt. Kan ook eigenlijk niet, met zoveel honden, paarden en mensen gebeurt er altijd wel iets en als, of liever gezegd: zo lang, je daar de humor van in kunt zien en er voor open blijft staan, kun je er bijna moeiteloos een boek over schrijven!

 

Zo hadden wij nét de stofzuiger laten repareren (Katootje had het snoer gezelligjes doorgeknaagd) en hadden het plan opgevat de huiskamer hondenhaar-vrij te maken met dat ding. Dolle pret! Want wat bleek? Balto is helemaal wég van de stofzuiger, net als onze Lisa vroeger overigens, hij jumpt als een waanzinnige om het apparaat heen, keft als een verkouden zeehond, kwispelt alles ondersteboven en volgt de stofzuiger door het hele pand. Maar... alleen als 't ie aan staat, anders is er niets aan. Dat gedoe is met name zo grappig omdat Balto nog niet opgewonden te krijgen is al heb je het graag. Hij is superlui, slaapt elke dag uit, is woest geirriteerd als hij vóór acht uur 's ochtends en ná tien uur 's avonds wakker wordt gemaakt en ligt gewoon het liefste lekker op z'n eigen kleed te slapen. Totdat de stofzuiger aangaat, dan slaat hij absoluut op tilt.

Zo ook gisteren. De kerstboom had het pand verlaten, de versieringen gingen retour zolder en dat leek het juiste moment voor een stevige stofzuigbeurt. Nu verveelde Balto zich toch al een beetje, dus hij toonde zich zichtbaar happy toen de stofzuiger werd aangezet. Klein probleempje was dat broer Boyce ook mee wilde doen. Boyce snapte weliswaar de clou niet helemaal, maar is altijd in voor een partijtje stoeien en gek doen, dus walste hij niets ontziend achter Balto aan. Dat ging eerst ten koste van een verdwaalde kerstbal (juist, geen ónbreekbare dus) en daarna sneuvelde een stoel. Voor Boyce geen probleem, hij sprong dapper achter Balto aan. De scene was dus als volgt: ik hijgend en steunend met een stofzuiger ónder de eettafel, links van mij een jammerende en springende Balto, rechts van mij een jumpende Boyce en vlak voor mij een desolaat voor zich uit starende teckel!

 

Uiteraard moest ik lachen en zat Balto nog een beetje extra op te jutten. Dat werd Boyce teveel en hij maakte een reuzensprong in mijn richting waarbij hij óp de stofzuigerslang terecht kwam en aangezien het doel van stofzuigers het zuigen is, zat Boyce z'n velletje vast aan de zuigmond. Z'n absoluut stomme smoeltje was een kapitaal waard: volledig níet uit het veld geslagen bleef hij stofstijf staan met de meest verbaasde uitdrukking die je ooit bij een hond hebt waargenomen!

Ik had voor mijn doen supersnel door wat er aan de hand was en rukte meteen dat zuigding van Boyce z'n lijfje. Het slachtoffer schudde zich eens uit en wandelde in rustig tempo naar de bijkeuken terug voor een ontspannend dutje. Balto ook, want de pret was duidelijk weer over. Teckel lag inmiddels veilig opgerold op de bank. Het was een hele happening geworden, maar ja, dat was gister en vandaag moete we de stofzuiger nog hanteren...

 

Stelende Weimaraners - 21.12.06

Zo vlak voor de Kerstdagen is het weer eens tijd voor een grote schoonmaak buiten. Alle kennels staan op hun kop en manden, vloeren en wanden worden stevig gepoetst. Daarbij laat ik zoveel mogelijk honden lekker loslopen, ze vermaken zich prima en sommigen tonen onmiddellijk hun huishoudelijke aanleg. Er worden stoffers aangeboden, een paar draadharen zijn gespecialiseerd in het sjouwen met hand- en poetsdoeken, Bob sjouwt af en toe met een bezem rond, kortom, iedereen is druk bezet.

 

Het komt dan wel eens voor dat de buitenkeuken open blijft staan, normaal een vreselijke fout, maar als je op en neer loopt met emmers en poetsspul blijft die deur nu eenmaal makkelijk open staan. Met als gevolg dat er ook flink gejat wordt door deze en gene. Meestal brood dat ligt te drogen, maar de Weimen houden van wat meer luxe (uiteraard). Zo kwam het dat onze Beau op strooptocht ging. Dat doet ze heel sneaky in de volle overtuiging dat wij absoluut niet doorhebben waar ze mee bezig is. Dit keer maakte ze het wel erg bont. Ze zag kans een rookworst uit de keuken te stelen, maar stuitte onmiddellijk op het probleem van de dichte, nogal stevige, verpakking. Een draadhaar zou zoiets direct zelf oplossen, maar zo is Beau niet. Uiteindelijk kwam ze, met een bek vol rookworst, naar mij toe gelopen met een smekende blik in haar ogen: "Of ik die even open wilde maken?" Nou, nee dus, geen goed idee, dus de aangevreten rookworst verdween tot nader order weer in de kast.

 

Joya had het geheel met belangstelling gadegeslagen en was even later uit zicht verdwenen. Niet voor lang, want daar stond ze al weer voor me mét een verpakking luxe kerstvla tussen de tanden! Ook even openmaken? Nou ja, dit was zo komisch dat ik inderdaad de deksel en folie heb verwijderd en Jo de bak weer teruggegeven. Helemaal gelukkig is ze met haar buit tussen de bomen verdwenen tot ook het láátste spatje vla verdwenen was. Toen bracht ze de lege bak weer terug: voor de vuilnisbak! Nu, als dit geen staaltje van behulpzaam meedenken is, weet ik het niet meer!!

 

Brief van Katootje – 18.12.06

Voorgeschiedenis: Na een moeilijke periode hebben we toch besloten voor Katootje een andere eigenaar te zoeken. Vier jonge honden in training en de anderen die uiteraard ook hun aandacht willen en moeten hebben is te veel om goed te kunnen handlen. Toen die beslissing eenmaal was genomen, kwamen we heel toevallig via internet in contact met mensen die een tweede Weimaraner zochten. Na een eerste kennismaking begrepen we dat zij zóveel aktiviteiten met hun Weim ondernemen, dat ze er eigenlijk een tweede hond bij nodig hebben! En laat die eerste hond nu een zoon van onze eigenste Bob zijn! Een zoon uit zijn eerste nest met Balour van de fam. V.d. Laar. Afgelopen vrijdag zijn zij met hun Pepper wezen kennismaken en Pepper heeft de test bij Katootje glansrijk doorstaan. Ze vond hem geweldig! Ook de overige hondenfamilieleden toonden zich erg gecharmeerd van Pepper en zijn bazen, wat gelukkig ook wederzijds was. Na de koffie hebben ze Katootje dan ook letterlijk ingepakt en meegenomen naar Zeeland. Hieronder de eerste "brief" die wij van Katootje kregen!

 

Hallo luitjes,

 

Ik heb een berg te vertellen vanuit Zeeland.

Eerst hebben we een hele tijd moeten rijden naar mijn nieuwe huisje. Ik vond dat best wel een rare gewaarwording, want er kwamen auto’s vlak achter ons rijden en dan weer naast ons, maar mijn oppas deed niet raar dus ik ook niet (behoorlijk dapper). Op een gegeven moment werd ik wel erg moe en ben ik maar languit op het kussen gaan slapen, met mijn oppas naast me (die kon niet zo lekker liggen haha!).

 

Na 1,5 uur kwamen we bij ons nieuwe huisje en ben ik gelijk de kat gedag gaan zeggen, hahaha. Die rare kat rende nog weg ook voor me. Toen ben ik mijn ontdekkingsrondje maar eens gaan doen. Wat een leuke speeltjes heeft die Pepper toch en alles wat hij heeft wil ik ook. Die sufferd laat het nog los ook.

 

Verder ben ik mee geweest naar de stal. Wat hebben ze hier in dat Zeeland grote paarden zeg, ik was toch wel een beetje bang. En ook erg moe, ik ben thuis op de bank bij mijn oppas gaan liggen en als een blok in slaap gevallen.

De eerste nacht vond ik wel erg raar in een hokje en die grote hoefde dat niet. Toen ben ik wel even mijn stembanden gaan testen tot groot ongenoegen van mijn baas, die me dan wel weer gerust kwam stellen.

De volgende dag ben ik na het eten de kat maar weer gaan pesten en met Pepper gaan spelen. Daarna ging ik weer mee met de auto en die grote lummel werd helemaal enthousiast. Ik begreep helemaal niet weten waarom?

 

Eerst weer naar die stal en toen stond dat grote beest buiten zijn huisje, wat een joekel! Ik zocht snel  steun bij mijn oppas die deed alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Weer in de auto en toen gingen we naar een stel bergen met zand. Ik werd opgetild, de heuvel over, waar ik erg blij mee was.

En dan dacht ik dat ik bij jullie een grote zandbak met water had, nou, dan moet je maar eens hier naar toe komen!!! Overal zand en een grote plas water, niet te geloven!

Even met het balletje spelen en kijken bij het water, proberen schelpjes op te eten en daarna weer naar huis en uitrusten.

 

‘s Avonds moest ik weer mee naar dat paard, want het meisje had zoiets wat ze wedstrijd noemen. Dan staat dat beest met allemaal knotjes en vlechtjes en een dekentje op, wat een watje!

Het meisje ging rijden en iedereen zei dat ik zo’n liefje ben. Ze moesten eens weten hoe ondeugend ik ben, hahaha! Eindelijk thuis en toen was ik zó moe dat ik op de bank en op mijn oppas ben gaan liggen.

 

Vandaag – zondag -  zijn we weer naar die grote zandbak gegaan en heb ik mijn eigen balletje gekregen, want zo hard als Pepper kan ik nog niet rennen. Ik kan wel proberen de bal uit Peppers bek te pikken,  maar soms ben ik ook best wel lief.

 

Ik ben ook op de foto gezet , moet je maar kijken wat een fotomodel ik ben.

 

Met de kat gaat het wel beter nu, ik ben zelf wel een beetje onder de indruk van dat zwarte gevaar. Mijn nieuwe baasjes zijn erg blij met me en ik heb het hier ook erg naar mijn zin. Nu ben ik een beetje moe van al dat typen en ga ik weer even spelen met Pepper.

 

Doe de groetjes aan mijn moeder en al mijn vriendjes daar.

 

Groetjes van Katootje en mijn grote vriend en oppas Pepper

 

 

 

 

 

Knappe Katootje! - 1.12.06

Hoera, we zijn de nieuwe week weer goed begonnen gelukkig. Na drie rustig dagen bleek de riolering (die we dus niet hebben) stevig vastgelopen of zo je wilt, vólgelopen te zijn. Gisterochtend liepen de toiletpotten over en was het een waar watertoilet in toilet en bijkeuken. Onze zwarte Balto wierp zich op tot assistent-monteur en sjokte van toilet naar bijkeuken voor een korte inspectie. Overal water-modderpoten achterlatend. Maar dat maakte toch al niets meer uit. Na een keer of wat op en neer geslenterd te zijn (Balto's normale tempo) zakte hij met een diepe zucht op z'n kussen neer, gelukkig voor hem het enige droge plekje in de bijkeuken, en viel in slaap. Sorry, hij kon er verder ook niets te doen, dat straalde er van z'n neusje af.  Gelukkig lukte het om een zuigwagen te regelen op korte termijn en daarna weer een spuitwagen, dus tegen de middag was ook dit leed weer geleden.

 

Dit was/is overigens Balto z'n normale houding: hij slentert rond of hij slaapt. Bij hoge uitzondering kijkt hij wat glazig in het rond of de hele wereld aan hem voorbij gaat. Lijkt in dit opzicht wel heel érg op tante Aevita, die dit als pup ook had. We vroegen ons regelmatig af of de hond wel gezond was, maar zodra Aevie goed een half jaar oud was veranderde ze in één klap van een suffe slaapkop in een gediplomeerde ADHD-er. Zo niet Balto (gelukkig). Balto wordt pas wakker (en actief) als er iets leuks staat te gebeuren, variërend van Katootje treiteren, Boyce intimideren of een apportje.

 

Dat treiteren van Katootje is wel duidelijk favoriet. Nu is Katootje ook niet mis, dus grijpt ze Balto regelmatig fors bij de strot, waarbij haar geringe grootte absoluut niet van belang is, ze laat zich er niet door tegenhouden in ieder geval. Overigens laat Katootje zich door vrijwel niets van de wijs brengen. Mocht ze al een keer schrikken als Joya of Beau haar flink corrigeren, een halve minuut later trippelt ze alweer vrolijk rond: "Hè, niets gebeurd toch?".

Kato is zonder meer ons zonnestraaltje in huis, zij het dat ze principieel niet van plan is om zindelijk te worden. En daar heb ik nou weer een enorme hekel aan. Na een paar dagen serieus tobben lijk ik enige vat te krijgen op de waterhuishouding van Katootje. Als ik denk dat het tijd is, roep ik tegen Kato dat WIJ nu gaan plassen, buiten! En dan huppelt Katootje (Kato kan dus niet gewoon lopen, maar "wappert" door het huis) naar de achterdeur, wacht tot die opengaat en plast gehoorzaam óf op de stoep óf (bij slecht weer) gewoon rechtstreeks op de deurmat. Ik roep dan weer hoe geweldig ze is en zij is alweer binnen ondertussen. Het begrip "plasje doen" lijkt dus door te dringen, want ik heb dat nu tweemaal achter elkaar gedaan en dan perst Kato met één oog op mij gericht er gewoon op verzoek nog een paar druppels uit, geweldig!

 

Dat ze niet zo achterlijk is als wij denken bewees ze gisterochtend. Met haar halfzusje Joya ging ik vroeger altijd de krant halen. Een twintig meter naar de brievenbus samen, krant eruit en in Joya's bek en samen naar de keuken voor het koekje. Katootje kan dit zonder enige oefening. Met de betrekkelijk succesvolle opvoeding van Joya in het achterhoofd, wandelde ik richting brievenbus ondertussen Katootje motiverend met de kreet "Krantje halen". Onverdeelde aandacht van Kato, netjes zitten voor het hek terwijl ik de krant uit de bus sleurde. Netjes opgevouwen tot bekformaat van Katootje (héél vaak dubbel dus) en ja hoor, daar vertrok Kato met de krant in haar bekkie. Eerst richting stal, maar op mijn gekrijs kwam ze netjes terug. De deur door en in de keuken gooide ze de krant netjes op m'n voeten toen ze de koektrommel aan zag komen. Nog geen modelapport, maar het begin is er in ieder geval! Voor de verandering tweemaal achter elkaar "Knappe Katootje", er komt schot in, we houden vol!

 

Joepie, weer maandag!!! - 27.11.06

Ja, inderdaad, u leest het goed: "Fijn, weer maandag!". Nieuwe week, nieuwe kansen zullen we maar zeggen. Want afgelopen week was één grote aaneenschakeling van rampen en rampjes, al naar gelang de gezichtshoek van waaruit je het bekijkt, kleine en grote foutjes, kortom, een zootje!

Het begon al met een bezoek aan de kapper waar ik mij een leuk permanentje wilde laten aanmeten. Tenslotte heb ik nu eindelijk na zo'n 20 jaar best lang haar voor mijn doen, wat er natuurlijk met al die honden, paarden en buiten rondsjouwen nóóit uitziet, dus dit leek mij een goede oplossing. En dan toch bezig, gelijk na afloop maar even naar de schoonheidsspecialiste één deur verder. Doordat het tijdspad nogal krap was kwam ik met een leuk krulhoofd bij de beautymevrouw terecht na met de kapster afgesproken te hebben dat ik het thuis wel even zou föhnen. Daar ging het dus fout! Want dat leuke krulhoofd bleek slechts in natte toestand houdbaar, daarna, opgedroogd en wel, vertoonde ik sterke gelijkenis met Madame Mikmak, mijn favoriete stripfiguur uit de Donald Duck van vroeger. Of, zoals een lieve collega-fokker memoreerde: "Misschien meer op een ontplofte poedel??" Ja dus! Ach, het gaat weer voorbij (althans, daar reken ik sterk op), maar het beïnvloedde m'n humeur nou niet bepaald in positieve zin.

 

Wat niet voorbij ging, althans niet in een door mij gewenst tempo, waren mijn rugklachten. Na de eerste keer volgde een tweede debacle van dezelfde aard. Bij het stofzuigen is ergens iets mis gegaan en is er iets verkeerd geschoten met desastreuze gevolgen.  Gedurende een paar dagen kon ik niet meer op of neer en met 14 honden ter verzorging is dat op z'n minst lastig. Iedereen sprong in en ik sloot onmiddellijk een abonnement af bij zowel fysiotherapeut als sportschool. De apportjes met Boyce en Balto werden in de keuken geoefend vanuit een stoel en Katootje kon ik op m'n knieën wel "behappen". Met een beetje creativiteit kom je een heel eind tenslotte.

 

Min of meer tegelijkertijd hadden wij geconstateerd dat onze waterhuishouding problemen begon te krijgen. Als de wasmachine draait, komt het sop door het putje in de bijkeuken omhoog, soms met een lekkere zeepgeur, soms met een irritant rioolluchtje. Dat laatste is minder, hoewel de honden die in de bijkeuken slápen het laatste duidelijk prefereren. Af en toe begon het toilet ook wat minder door te stromen, dus belden wij een gespecialiseerd rioolbedrijf. Een vrolijke meneer kwam vragen wáár het riool zat. Hoezo, riool? Wij hebben geen riool. Jawel, volgens de meneer moest er "ergens" een kastje staan met een rood lichtje er bovenop. Dat riep bij mij onmiddellijk andere associaties op, maar goed, ik bleef volhouden dat zo'n kastje nergens in de buurt stond. De man zuchtte diep en liep de Dijk op om het kastje te zoeken. Kwam snel weer terug met een verbaasd gezicht: "Er is geen kastje", zo meldde hij mij. Achteloos tegen het huis geleund, of mij dit helemaal niet aanging, glimlachte ik minzaan: "Dat zei ik toch al", was de enige reactie die er nog een béétje vriendelijk af kon. Een nieuwe zucht. Waar of de put zat. Ergens onder de bloembak waar ik al eerder m'n vorige auto in geparkeerd had (na een slippartijtje op het gazon). De man besloot tot een compromis: Ik zou zelf de put opzoeken en dan zou hij terugkomen met apparatuur om de put door te spuiten. Op dreigende toon voegde hij er nog aan toe dat als híj de put zou moeten zoeken, dat een duur geintje zou worden. Zo besloten we.

Had ik het daar nu maar bij gelaten, maar nee, ik moest zo nodig aan Léon melden dat het bad boven óók al niet meer geweldig doorliep, waarop Léon gewapend met twee maten schroevendraaiers naar boven toog, de afvoer losdraaide, enkele afgebroken haren verwijderde (van dat permanent natuurlijk) en daarna de kraan opendraaide voor een proefsessie. Helaas zat de afvoer nog niet dicht met als gevolg dat wij nu een keukenplafond hebben dat in diverse tinten grijs en bruin zó kunstig gewolkt is dat Picasso er jaloers op zou zijn! Volgens Léon niet zo heel erg, het zou zeker drogen...

 

Even later waren we een hond kwijt, of liever gezegd twee, nee, eigenlijk drie. Aevie heeft sinds kort een onbegrijpelijke, meer zeer serieuze belangstelling voor onze moestuin. Letten we even niet op, dan jumpt Aev over het hekje (wankel rotding ook) tot wij haar onverbiddelijk terugroepen. Helaas, één keer te weinig dus, want nu blijkt dat ze over het buitenhek bij die moestuin jumpt en er dan voor een paar uurtjes van tussen is. Gelukkig lokaliseerde ik haar vrijwel onmiddellijk op de akker tegenover ons huis en met een fluitje en enthousiast gekrijs was ze zo weer terug gelukkig. Ondertussen had Boyce ontdekt dat hij véél beter nog dan z'n oma Lisa (en die kón het uitstekend!) over alle hekken kan jumpen. Hij ziet kans overal en altijd uit te breken en uiteraard op de meest onmogelijke momenten. Zo ook nu, hij had zichzelf in de achtertuin "verstopt", liet zich niet horen of zien en bleek daar te proberen in het konijnenhok te kruipen. Eén brul was voldoende om hem weer van dat idee te genezen en hij kwam kwispelend terughuppelen. Boyce ziet écht nergens kwaad in, al hang je hem aan z'n oren aan de waslijn (die we overigens niet hebben en zeker niet voor dit doel), hij denkt dat het hele leven één groot spel is. Boyce terug, Imme weg! Maar die geeft tenminste een reactie als je haar roept. En dus kwamen tot onze stomme verbazing na wat gefluit en geroep twéé hoofdjes uit de ponybox tevoorschijn: Gordy én Imme, broederlijk naast elkaar over het schot kijkend. Imme was "gewoon" in de box bij Gordy gesprongen en was daar druk doende de ponymest op te vreten. Zucht...

 

Bijna weekend, zou je dan denken, hoewel: zaterdagochtend werden Joya en ik om 8.00 uur bij de nieuwe jachthondencursus voor gevorderden verwacht. Eén grote modderpartij om op het veld te komen, maar gelukkig had ik de jeep mee. Een aantal personenauto's kwam vast te zitten en werd door de aanwezige jeeps weer uit de modder getrokken. Na een flinke training van een dikke 2,5 uur kon ik weer terug naar huis, even wat eten en honden uitlaten en toen moest ik weer terug met Balto voor z'n eerste grote honden jachtcursus. Het ging allemaal best redelijk en het was in ieder geval zeer leerzaam en heel leuk.

Na alle aktiviteiten leek een rustige zaterdagavond voor de open haard op z'n plaats. Zondag was immers én de Winnershow én de normale trainingssessies bij de KNJV, dus een adempauze was wel gewenst. Léon wilde nog even bij een trainingsmaat 40 km verderop foto's ophalen van de groepsoverwinning van Xanto in Hannover en vertrok dus, mét de jeep. Dat was dan ook meteen de laatste keer dat we de jeep in originele staat hebben gezien, want na krap 10 minuten belde Léon op en meldde met een wat onvaste stem of ik wilde komen want de auto lag in de sloot... Even slikken is het dan wel, auto in de sloot? Hoezo? Waarom? Waar? Waar werd mij snel duidelijk, met één hand rukte ik de stekker van het strijkijzer uit het contact, blies ondertussen de kaarsen uit, duikelde ergens een zoon op om mee te gaan, ook met één hand werd Boyce in de bench gegooid want de open haard was al aan en loslopende honden met vuur vind ik eng. In vijf minuten zaten we in de auto mét telefoon en dochter Kristel thuis aan de centrale. Die was intussen zo slim om een vriendin van ons te bellen en te vragen naar een takel cq sleepbedrijf want volgens Léon hadden wij dat wel nodig. Terwijl Kristel voor het telefoonnummer zorgden, vlogen Robert en ik naar de plek waar we dachten Léon te vinden. We zaten goed, uit een diepe sloot, in het pikkepikkedonker, schenen ons twee koplampen tegemoet. Wij lieten onze auto aan het begin van het pad achter en renden verder. Léon was nergens te zien. Meteen roepen natuurlijk waarop bleek dat hij nog IN de auto zat. De deur klemde wat en de hele jeep lag op z'n kant in het - de hemel zij dank - niet al te diepe water. Onze Robert klauterde vanaf de walkant via het nog draaiende wiel op de auto en slaagde erin de deur open te krijgen én te houden en Léon te bevrijden. Op z'n minst hadden we een dankbetuiging verwacht toen hij weer heelhuids op de kant stond, maar het eerste wat hij zei waren de nu voor ons historische woorden: "M'n papieren voor morgen (de Winner) liggen er nog in"...

Terwijl Robert en ik in de lach schoten, dook Robert nog maar eens de auto in om alle waardevolle zaken (waaronder de papieren voor de Winner!) uit de steeds natter wordende auto te vissen (bijna letterlijk dus). Intussen hadden we een sleepbedrijf geregeld, waardoor een enthousiaste meneer mét auto ten tonele verscheen. Ik dacht dat het leed nu wel geleden zou zijn, maar niets was minder waar want de sleepmeneer toonde zich niet onverdeeld positief. Er was op het smalle zandpad veel te weinig manoeuvreerruimte om de zware auto op de kant te krijgen. Met heel veel geklim en geklauter in de sloot, langs en over de auto, lukte het uiteindelijk, bijgelicht door een zaklantaarn! om de kabels en kettingen op de juiste plaatsen te krijgen en achterhalf uur (!) later stond ons jeepje druipend en wel op de kant en nog iets later op de takelauto.

 

Na de eerste schrik begonnen Léons hersens op volle toeren te werken want hij moest wél naar Amsterdam natuurlijk. Gelukkig ging één van de andere hondeneigenaren 's nachts nog naar Maastricht, waarop werd afgesproken dat deze baas van Gwenn Lotte Léon op de terugweg op zou halen. Ik zou hem dan weer in de middag uit Amsterdam oppikken.

Na een korte nacht vertrokken Jan en Léon per vrachtwagen om eerst Lotte op te halen en dan verder te reizen naar Amsterdam. Ik zou met de jonge honden eerst gaan trainen. Dat gebeurde ook, de eerste les met Katootje. Nu begrijp ik hélemaal waarom onze Kristel, die normaal met Katootje traint, haar heeft omgedoopt in "K..katootje". Kato heeft écht, maar dan ook écht geen enkele interesse voor degene aan de andere kant van de lijn, alleen de schapenmest op het veld is interessant en verder niets. Geen koekjes, geen worst, geen kaas, helemaal niets kan haar neusje van de grond krijgen, laat staan dat ik áándacht van haar kan krijgen. Wat een ramp op pootjes is dat kleine ding! Enfin, míjn medecursisten hebben een leuke ochtend gehad door al mijn pogingen om tenminste een blik van herkenning bij Katootje los te krijgen. Niet dus! Gelukkig maakten mijn twee kleine prinsjes zoals ze hier in de wandeling heten (Boyce en Balto) alles in één klap weer goed. Wilde Balto zaterdagmorgen nog geen dummy oppakken, zondag haalde hij twee apporten keurig op, geweldige hond! Boyce deed ook goed z'n best, lijkt wat stabieler van karakter dan Balto en heeft veel lol in werken.

 

Na afloop van de training met bijbehorende koffie, moest ik nog racen om enigszins op tijd in Amsterdam te zijn. Ik had daar nog afgesproken met de fotografe die onze honden regelmatig "gebruikt" en ik wilde Ginger (en Monique natuurlijk) nog even life zien. Monique kwam ik tegen bij de uitgang, met fotografe Myrna wel een leuk en uitgebreid gesprek gehad en zij had nog een paar leuke verrassingen voor me. Xanto lag ergens in een bench te slapen, hij had het vandaag niet verder gebracht dan een reserve-CACIB. Wat worden we toch verwend langzamerhand! Willem Driekes (één van de "oudere" zoons van Arco en vader van Danka én ons G-nest) had bij de reuen gewonnen. Gwenn Lotte en Guusje konden een U noteren, Ginger een ZG, haar vachtconditie liet te wensen over maar dat wisten we op voorhand al.

 

Eén van mijn trainingsmaatjes Colin werd BOB bij de Tollers. Afgelopen week had ik nog gezegd dat ík hem wat aan de dikke kant vond. Een supertrotse eigenaresse riep mij van verre al toe dat Colin dus niet te dik was, want hij had gewonnen. Op datzelfde moment grist Colin een verlaten broodje rosbief van een bankje waar hij langs loopt en probeert, zonder zelfs maar te kauwen, het broodje in z'n strot te proppen! Te dik of te mager, honger had hij in ieder geval wel, het was een erg komisch moment.

 

Achteraf gezien kunnen we om de meeste dingen wel weer lachen (behalve de Jeep, als ik daaraan denk vergaat het lachen mij snel), we weten nu eenmaal dat hier altijd wel íets gebeurt, een never ending story, of zoals mijn moeder vaak zegt: "Never a dull moment daar in Rijen". En zo is het ook en zo zal het ook wel blijven vermoed ik!
 

Hulphond - 16.11.06

Dat je af en toe veel lol van honden kunt hebben wisten we al natuurlijk (vandaar die 14 exemplaren), maar Joya maakt zich soms wel heel nuttig. Gistermiddag heb ik een verkeerde beweging gemaakt, waardoor er iets scheef zit in m'n onderrug. Gevolgen: moeilijk lopen, helemaal niet bukken, geen training en geen honden uitlaten, kortom, een sterk gewijzigde mobiliteit. Daardoor laat ik ook nog al eens iets vallen, gewoon onhandig door de hele situatie. Het leuke is nu dat Joya me overal volgt in huis en in geval van nood roep ik dan: "Joya, oprapen alsjeblieft" en dan pakt ze het voorwerp keurig op en geeft het aan. Echt zo leuk! Ze heeft geholpen met de was halen en vouwen en m'n telefoon gebracht toen ik die nodig had. Aanwijzen en vragen is genoeg. Ze heeft het er ook héél druk mee, want ze moet goed opletten waar ik naar toe strompel. Zometeen mag ze mee in de auto naar de huisarts. Stel je voor dat ik m'n autosleutels laat vallen!!

 

"Excursies"- 14.11.06

Hoewel... excursies kunnen we onze activiteiten van de laatste weken niet echt meer noemen, continue reisprogramma's komt beter in de richting! Maar goed, we konden het allemaal geregeld krijgen met hulp van familie en vrienden en hebben dus de gelegenheden goed te baat genomen.

 

Het begon al met de shows in Hannover en Dortmund waar Xanto zich prima presenteerde. Zoals de voorzitter van de VDH opmerkte: onze kerel lijkt zich nóg steeds verder en beter te ontwikkelen. In de laatste paar weken zien wij ook zelf verschil ontstaan. Hij wordt breder en gaat echt uitzwaren. We kwamen dit weekend een Hongaar tegen die we een jaar gelegen in Dortmund ontmoette, ook een fokker van draadharen en hij beweerde toen nog dat Arco hem veel beter beviel. Onze reactie was toen: "wacht maar eens een jaartje, dan kom je wel op je uitspraak terug!". En zo kwam het dat hij, hij was in Poznan bij de WK, verloor met z'n teef van zowel Xanto áls Arco en nu zei hij sportief dat hij van deze honden wel kon verliezen. Wilde wel meteen een dekking van... juist ja, Xanto!

 

Maar goed, tussendoor gingen we nog naar St. Hubert, de opening van het jachtseizoen en de zegening van brood en dieren. We wilden die gebeurtenis al jaren meemaken, het kwam er nooit van, maar dit jaar gebeurde het dan toch. 250 km in de auto, 's ochtends vroeg weg op vrijdag 4 november met Joya en Xanto. St. Hubert was een leuk stadje met een enorme basilique, die op die dag bevolkt werd door honden van allerlei pluimage, mensen en paarden. Er omheen werd een markt gehouden, waar veel glüwein en andere spiritualiën konden worden genuttigd. Om 11.00 uur was de hoogmis, vooraf gegaan door een optocht van meute met alle mogelijke paarden uit het dorp. Wij dachten dat het zich zou beperken tot jachtpaarden, maar daarin hadden wij ons deerlijk vergist. Althans, dat hopen we, want alles waar zo'n beetje vier benen onder zat en waar je nog met enig fatsoen op kon zitten, was meegenomen naar de kerk! Ook in de kerk, waar de honden voor deze gelegenheid naar binnen mochten, was het stampvol met mensen die hun brood kwamen laten zegenen en honden in diverse maten en uitvoeringen. Xanto en Joya vonden het allemaal wel best en lieten zich gedurende de mis zuchtend op de eeuwenoude vloer neer.

 

Na afloop van de mis stonden de paarden op een speciale plaats en was voor de honden plek op het plein afgezet met dranghekken. De pastoor met zijn gevolg trad daarop naar buiten en zegende paarden en honden en sproeide rijkelijk met wijwater. Xanto en Joya kregen rijkelijk hun deel!

De lunch achteraf met de beginnende herfstkou smaakte buitengewoon goed, de glühwein zakte ons snel in de benen en na een toertje St. Hubert besloten we huiswaarts te keren. Onderweg bedachten we nog dat we wel even bij Basje aan konden gaan, het thuisfront zorgde voor adres en telefoonnummer, zodat we uiteindelijk met de navigatie bij Basjes nieuwe onderkomen uitkwamen. Hoewel helemaal onverwacht werden we uiterst vriendelijk ontvangen met koffie, maar het leukste was natuurlijk te zien dat Bas zich heel goed thuis voelde, duidelijk z'n plekje gevonden had en zich goed voegde naar de nieuwe mensen die hem ook heel vriendelijk en kundig hebben opgevangen. Hij had wel nog wat last van stress, wat veel plassen en af en toe wat onrustig, maar na een dag of drie was ook dat van de baan. Voor zowel de nieuwe bazen als voor ons een fijn gevoel!

 

Dit weekend (10 - 13 november) volgde Polen, de Wereldkampioenschappen in Poznán. Hoewel vrijdag vroeg vertrokken zat het verkeer niet mee en stonden we bij Hannover, de thuisbasis van Xanto, helemaal stil. Rond 19.00 uur, pikdonker natuurlijk, kwamen we Polen binnen over de E30, een Europese weg dus zou je denken. Dat klopte ook wel, maar na 5 km, naar later bleek de normale filelengte voor de grensovergang, veranderde deze weg van tweebaans in een brede hobbelige versie met twee fietspaden aan weerszijden. Gelukkig kwamen we vrijwel direct een voor ons antiek verkeersbord tegen met de melding dat paard en wagen op deze weg niet waren toegestaan. Een hele opluchting in het donker!

De grensovergang was op zich al een hele gebeurtenis. Waar wij tegenwoordig grenzen passeren of het niets is, ging dit bij de Duits-Poolse grens aanmerkelijk anders. Het ouderwetse spannende kriebelgevoel als we vroeger (40 jaar geleden dus) met vakantie naar Duitsland gingen, was weer helemaal terug! Kilometers file aan vrachtwagens en een kilometer of twee aan personenauto's die Polen in wilden. De paspoorten moesten tijdig worden opgezocht en klaargehouden en ze werden ook deugdelijk gecontroleerd door twee douanebeambtes. Pas na inspectie van de gehele auto gaven ze met een hoofdknikje aan dat we door mochten.

 

Een 50 km verder werd het tijd voor toiletbezoek, maar ja, in Polen kennen ze geen euro's. Wel veel parkings met Bankomaten, minimarkets en restauracja's, dus het verkrijgen van Zlottis leek ons geen probleem. Dat viel tegen. Ten eerste spreekt niemand ook maar een woord Duits of Engels en ons Pools gaat niet verder dan "goedemorgen, dank u en tot ziens". Gelukkig kent Léon nog vijf woorden Russisch en dat lijkt enigszins op Pools, dus met handen en voeten-communicatie kwamen we er achter dat déze Bankomat kapot was... Maar goed voorbereid als we waren hadden we wat euro's meegenomen zodat we in een obscuur hokje geld konden wisselen. Meteen naar de toiletten, waarvoor uiteráárd klein geld nodig was dat we even uiteráárd niet hadden. Met z'n allen geld gewisseld bij een spraakzame toiletjuffrouw (wat ze zei wisten we toch niet, maar ze sleurde ons letterlijk mee een toilet in). In de minimarkt het nodige water en voor nood wat brood ingeslagen en geschrokken van de idioot lage prijzen in Polen. Dat ze de euro nog maar lang uit mogen stellen daar! We werden na een kwartiertje erg blij met de eerste tankbeurt in Polen, waar de benzine nog gewoon omgerekend 90 eurocent kost!!! Terug naar de oudheid dus...

 

Enfin, tegen half twaalf ontdekten we het hotel dat vrienden voor ons gereserveerd hadden. Een voor Poolse begrippen luxe ressort met een receptioniste die, ja hoor, Engels sprak. Haar collega was beter in Duits, maar we kwamen er dus altijd uit. Gezellige, goed ingerichte kamers, prima ontbijtbuffet en ook Arco en Xanto vonden het allemaal prachtig. Xanto probeerde onmiddellijk de met hagelwit satijn opgedekte bedden uit, terwijl Arco zich op z'n kussen in de badkamer ophield. Halverwege de eerste nacht wilde Arco ook iets leuks gaan doen met die satijnen dekbedden, wat van Xanto weer niet mocht, zodat Léon zich uiteindelijk zuchtend aankleedde (ik slaap altijd érg diep!) en Arco terug naar de auto bracht voor het vervolg van de nacht. Dat bleek een prima oplossing voor alle partijen. De receptioniste was uiterst wakker om half drie 's nachts, zij bleek de nachten te gebruiken voor een studie politicologie, maar wilde ter afleiding graag een praatje maken. Zo kwam het dat Léon in deze nachtelijke uren al onze honden via de website stond voor te stellen aan de Poolse Eva. 't Is weer eens wat anders.

 

De zaterdag gebruikten we om Poznan te verkennen en ook te zien waar de show werd gehouden. Dat was snel gevonden gevonden en makkelijk terug te vinden ook. We besloten de stad te bezichtigen maar kwamen aan de weet dat het een soort nationale feestdag was. We schoten een politieagent aan, maar die sprak niets anders dan Pools, zodat we schouderophalend verder sjouwden. Wij gokten eerst op de intocht van Sinterklaas, toen we een in het rood geklede en gemutste figuur op een soort rad van fortuin voor het centrum zagen rollen, begeleid door een stel als - naar ons gevoel - zwarte piet verkleden heren die op muziekinstrumenten rammelden. Robert opperde nog een carnavalsentree, het was tenslotte 11 november, maar tijdens een stop in een leuk restaurantje vertelde de barman dat het inderdaad feest was. Waarom, daar kwamen we pas de volgende dag achter. Het bleek om de herdenking te gaan van de opstand van de Polen tegen de Russen in 1953, een feit dat alleen in Poznan op deze manier wordt gevierd, zo vertelde de behulpzame receptioniste later. We hadden dus in alle onwetendheid een hele happening meegemaakt. Arco en Xanto vonden het allemaal best, zeker toen ze het park in mochten, waar Xanto op elke duif voor ging staan. Arco interesseerde het allemaal geen moer, zo lang hij maar regelmatig geknuffeld werd (daar had hij Kristel persoonlijk voor ingehuurd) en op tijd z'n eten en drinken kreeg, voor de rest wilde hij slápen. In het hotel was 's avonds een familiefeest zodat we daar niet konden eten. Geen nood, dan de stad maar in, we sliepen in Wrescnia, een behoorlijke plaats 50 km van Poznan. We kwamen in het hotel diverse andere hondeneigenaren tegen, waaronder een Poolse mevrouw met een Duitse meneer, die met Vlinderhondjes meedeed. Nooit geweten dat deze een luier droegen! Zal wel verschillen per eigenaar natuurlijk, maar Kristel en ik keken toch even vreemd toen de hondjes, vier in totaal, minipampertjes aan kregen!

We vonden in ieder geval een leuk restaurant, waar óók een feest werd gevierd, compleet met volksdansoptreden en zo, erg leuk om te zien. We stuitten op een stel Hollanders met een Mastino Espanol, die naast ons zaten te eten. Zij waren al klaar met showen, dus er viel genoeg te praten. Onder ons hotelraam bivakkeerde een hondenkar waarvan wij dachten dat deze Duitse herders zou bevatten, maar dat bleken bij nader inzien Staffordshire terreirs uit Rusland te zijn, véél groter dan de staf's die wij kennen en ook aanmerkelijk minder vriendelijk. Ook de Zwarte Russische Terriers waren volop vertegenwoordigd in het hotel, één eigenaar liet zijn hond ook vrolijkjes loslopen, tot onze grote ontsteltenis. De Zwarte Russen die wij hier kennen zijn overall gezien niet zó heel vriendelijk en dan zo'n reu tegenkomen midden in de nacht als je je eigen reuen uitlaat (zéér macho met z'n tweeën natuurlijk), dat is toch even slikken. De eigenaar riep hem echter snel terug en nam de hond mee, maar wilde daarna samen met Xanto en zijn Rus in de lift van 1 x 1 m2. Ik heb wijselijk de trap genomen...

 

Zondagochtend na een vroeg ontbijt naar de show, toch wel een beetje stress. Alles is anders dan je bent gewend, verkeer, parkeren, rijstijl, mensen die van alles roepen en die je niet begrijpt, etc., etc. Tot we bij het parkeerterrein kwamen, nou ja, een modderige plaats tussen ongebruikte tramrails, waar we meteen een aantal bekende mensen tegenkwamen. Nederlands en Belgen die je vaker op shows, ook in het buitenland, ziet. De ring was goed te vinden, ook lekker groot, en wij vonden alles goed georganiseerd. We hadden één bench bij ons voor Arco en hebben zo'n opvouwbaar ding voor Xanto erbij gekocht, want de gangen waren smal en er was geen enkele bench beschikbaar, zodat alle honden erg dicht opeen gepakt zaten te wachten op hun beurt.

 

Er waren 21 Duitse Draadharen ingeschreven, veel meer dan wij ooit bij elkaar hebben gezien op een show. De kampioen uit Finland kwam letterlijk binnenwalsen, een kanjer van een hond en dat zouden we weten ook. Een jager uit de Oekraïne met een zwarte reu, mooi, maar erg hoog op z'n poten en verder niet erg sociaal. De Hongaren met de kampioenshonden waren aanwezig en nog een paar mooie honden uit Rusland. Nog een aantal honden uit diverse landen, waaronder een paar erg mooie reuen naar onze begrippen. Wij kregen het wat benauwd zogezegd! We weten natuurlijk wel dat Xanto mooi is en best een kans maakt, maar als je in een kampioensklas terecht komt met 3 supermooie reuen en 2 wat mindere, dat maakt het allemaal wel erg spannend.

Opvallend was dat de buitenlandse jagers, en zeker ook een flink aantal Polen, allemaal op Xanto vielen. Of 't ie ook kon jagen? Wij moesten tal van keren uitleggen dat hij ook in de gebruikshondenklas ingeschreven had kunnen worden, maar dat wij deze keer voor de kampioensklas hadden gekozen. Dat was prima en Xanto steeg in aanzien! De Kampioensklasse won hij betrekkelijk makkelijk, de honden werden uitgebreid individueel bekeken, moesten behoorlijk wat rondlopen, maar Xanto ging van de laatste plaats (vanwege z'n nummer) onmiddellijk naar voren. Wij haalden wat opgeluchter adem en ondertussen werden de andere honden gekeurd en bekeken. Opnieuw lopen. Weer wat gewisseld met de volgorde. Weer lopen. Ja, zo stond het goed volgens de keurmeester. Weer lopen, wel drie rondjes en Xanto bleef op één staan. Gewonnen dus!

Daarna Arco als enige veteraan. Hij hoefde alleen maar rond te lopen, dat was volgens de keurmeester voldoende, prachtige hond in prima conditie werd ons in rap Duits meegedeeld. En terugkomen voor de BOB.

De kwaliteit bij de teven was wisselend, de reuen vonden wij zeker beter. Toch een paar hele mooie teven gezien. De Hongaarse teef werd Beste en moest terugkomen tegen Xanto en Arco. Xanto zweefde echt door de ring en na een rondje lopen werd hij onder luid geapplaudiseer van het publiek BOB. Dat viel ons op, de enthousiaste reacties van het publiek, heel anders dan bij ons. Zodra een hond eerste was geplaatst, vlogen allerlei fotografen de ring in en ze kregen ook even gelegenheid van de ringmeester om te fotograferen, pas daarna werd de keuring vervolgd. Xanto moest mee naar buiten, een Poolse uitgever was bezig met het samenstellen van een hondenencyclopedie voor uitgave in Polen en Tsjechië en zij vroegen of Xanto daar in opgenomen mocht worden. Uiteraard! Wij waren toch al zo trots op hem! Buiten werden foto's in alle standen gemaakt en daarna was het schluss. We kregen de papieren voor de erering, medailles voor Xanto en Arco en we mochten onze auto ophalen en vlakbij de hal parkeren waar de erering was opgesteld (de show werd gehouden over 3 dagen in 6 hallen, totaal  bijna 16.000 honden...). De honden mochten dus gewoon naar buiten en konden desgewenst lekker rustig in de auto blijven liggen voor het volgende optreden, prima systeem vonden wij.

 

Met heel veel protocol en ceremonieel gedoe begon de erering pas om half vijf ipv drie uur! Arco was het spuugzat, liep nog wel goed, maar had er duidelijk geen zin meer in. Xanto wel, hoe meer aandacht en hoe meer activity, hoe leuker hij het allemaal vindt gelukkig. Een plaatsing in de erering zat er dit keer niet in, we zijn al behoorlijk verwend geworden de laatste tijd, maar konden met de behaalde resultaten wel leven. Een werkelijk geweldige Bracco Italiano ging met de eer strijken, werd later ook BIS, terwijl een super-Weimaraner uit Israël uiteindelijk niet geplaatst werd. Ach, het was ook bijzonder moeilijk, de kwaliteit van de honden die daar stond was over het algemeen super, we hebben zelden zoveel mooie rasvertegenwoordigers bij elkaar gezien. We hadden allemaal echt het idee een werkelijke "Wereldshow" gezien te hebben. Ikzelf ben al diverse malen op de Crufts geweest, maar vond dit veel meer de moeite waard uiteindelijk. Het was een heel gedoe en geregel, maar we hebben er geen spijt van.

 

Na een hamburger van de Mac voor de honden (ik had het ze vooraf beloofd tenslotte) en een hapje voor ons, werden de koffers gepakt, de resultaten besproken en zijn we vroeg in bed gestapt. Iedereen was bekaf. En we wilden vroeg weg met de ervaringen van de heenreis in het achterhoofd. Wij zouden nu wel eens op tijd thuis zijn! Niet dus...

Eerst moesten we Polen heelhuids zien uit te komen over die rommelweg. Het eerste stuk ging prima, tolweg, twee keer 3,50 euro betalen en je rijdt als over een loper! Maar daarna. Inmiddels heb ik het systeem door. De fietspaden zijn namelijk geen fietspaden, maar een soort van vluchtstroken die je naar believen kunt gebruiken. Probleem is namelijk het vele vrachtverkeer dat dezelfde hobbelweg deelt en uiteraard niet opschiet. De overige weggebruikers, niet zijnde paard en wagen, wens een gemiddelde snelheid van zo'n 140 km aan te houden. Hoe je dat doet? Simpel: je raast gewoon door tot achter de voorliggende vrachtwagen, die gaat netjes opzij naar de vluchtstrook (met de breedte van een Hollands fietspad) en de passerende auto gaat verder op de weghelft van de tegenliggers. Komen die er toevallig aan, dan gaan ook zij de vluchtstrook op zodat je uiteindelijk over een behoorlijke afstand met z'n drieën op  twee rijstroken rijdt. Wel is van wezenlijk belang dat je éven een richtingaanwijzer gebruikt zodat iedereen weet wat je van plan bent. Is de streep op de weg ononderbroken, dan blijft iedereen aan z'n eigen kant, zodra de stippeltjes verschijnen, vliegen de auto's weer van links naar rechts en terug, althans, in onze visie. Het was soms letterlijk een adembenemende ervaring...

En dan weer die grens hè, we hebben er nu op gelet: 9 km file aan vrachtwagens! Wij mochten vrij snel door van de Poolse douanier, die de paspoorten met een officieel gezicht overhandigde aan zijn Duitse collega die er nog geen blik in wierp, maar ons slechts een hoofdknikje gunde. Wij zaten in Duitsland, bekend terrein! Op het eerste beste parkeerterrein waar we de honden uit wilden laten, stond het vól met auto's van showgangers. De laatste resultaten werden uitgewisseld en het werd een gezellige boel. Tot Berlijn, waar de ellende begon: een vrachtwagen over de weg. Over 7 km file hebben we meer dan twee uur gedaan, echt knettegek werd je daarvan. Uiteindelijk een parking op, waar we na de koffie in de file moesten staan om weer in de file te komen! We hebben een politieagent gevraagd wat er nu eigenlijk ging gebeuren. De weg werd vrijgemaakt werd ons meegedeeld, gewoon rustig afwachten, nog "maar" 4 km. En die arme honden, die moeten in Duitsland in een bench worden vervoerd, mogen niet meer los in de auto liggen. Dus elke 1,5 uur stoppen en wandelen, anders is het niet om te doen. Arco wilde er niet eens meer uit, maar Xanto des te meer, hij wilde er niet meer in!

Bij het avondeten bracht Kristel Arco terug naar de auto, hij wilde niets meer en zeker niet netjes in een restaurant liggen. Onze Kris voerde hem buiten de auto toen er een andere parkeergast aankwam die een sigaretje wilde roken. Kristel, toch wel op haar hoede in het donker op een parking met een open auto, hield Arco strak aan de riem. Dat was genoeg, hij stond onmiddellijk vóór haar en liet een diep en zéér dreigend gegrom horen. Extra koekjes dus van Kris voor ze hem weer in de bench stopte.

Uiteindelijk rolden we van de ene file in de andere, later hoorden we dat het in Nederland niet veel beter was geweest, we waren om 23.50 uur thuis!

Lisa... - 8.10.2006

Vandaag is onze Lisa overleden, voor ons helemaal onverwacht. Eén groot drama, zowel voor haar als voor ons. Ze had problemen na haar buikoperatie van een paar weken geleden. De wond heelde niet goed en ze had inmiddels haar vierde operatie in drie weken tijd "overleefd". Eigenlijk dachten we, gezien haar vrolijke buien en het kattenkwaad dat ze weer dagelijks uithaalde, dat het beter ging met haar conditie. Afgelopen vrijdag gingen we voor de zekerheid nog even langs de dierenarts om haar buikje te laten zien. Het zag er beter uit dan eerst. Een nieuwe antibioticakuur en Lisa kon er weer tegen. Dachten we... Zondagochtend kwam ze springend en jumpend uit de kennel voor een wandeling, ze mocht een eindje mee langs de fiets, het stelde niet veel voor natuurlijk, maar ze was heel blij dat ook zij weer aan de beurt was voor een "externe" activiteit. En terwijl wij naar de clubmatch van de teckels waren, bleef zij thuis, in de kennel. Toen wij bij terugkomst de honden uit gingen laten en Lisa voor de veiligheid als laatste loslieten, vonden we haar in een superslechte conditie. Echt een volledige overrompeling. De dierenarts was er binnen een kwartier, maar kon niets meer voor haar doen, ze had zelf ineens, na vier weken en tien dagen na de laatste operatie, de wond opengetrokken en dat was zelfs voor een taaie hond als Lisa te veel. De tijd van constatering tot de komst van de dierenarts was alles wat ons nog restte om afscheid van haar te nemen. Ze was goed bij kennis en kwam tegen mij aan liggen tot de laatste spuit. Volgens de dierenarts had ze geen pijn en daar zag ze ook niet naar uit, ze was eigenlijk heel rustig. Een wel heel schrale troost, maar voor ons op dat moment wel belangrijk. Vanavond hebben we Lisa naar het crematorium gebracht.

 

Lisa was (en blijft) voor ons een heel speciale hond. Door haar kwam onze kennismaking tot stand, die uiteindelijk uitmondde in een huwelijk voor ons en vier geweldige nesten voor Lisa. Arco was haar "vaste" partner voor drie daarvan. Hoewel ze absoluut niet zonder (exterieur)fouten was, bracht ze goede nakomelingen, haar eigen fouten gaf ze niet door. Lisa had geen hekel aan werken, alleen deed ze dat liever voor zichzelf en minder graag voor ons. Haar levensdoel lag duidelijk meer in de fokkerij. Haar eigen puppies verzorgde ze tot de laatste dag dat ze hier waren perfect. Na het vertrek van de laatste pup zat haar taak er weer voor even op. Toen de tijd van nesten voorbij was, "pikte" ze het eerste nestje van onze Beau in. Beau's poetswerkzaamheden werden niet op waarde geschat en Beau werd door Lisa betrekkelijk hardhandig uit de werpkist verwijderd: Lisa poetste Weimaranerpups tot ze glommen!

 

Toen dochter Aevie een nestje kreeg, vond Lisa dat zij toch zeker eerste rechten had en wipte Aevie na zo'n week of 4,5 de kist uit en betrok zelf de positie van kraamvrouw. Een dag later gaf ze meld en zoogde en poetste dat het een lieve lust was. Afgelopen week liep ze eens rustig langs de kennel waar de puppies van Beau liggen en bekeek de hele zaak met een bijzondere interesse. Beau vertrouwde het zaakje duidelijk niet en gromde en borstelde eens flink, waarna Lisa besloot dat het buiten véél aantrekkelijker was. Daarna liep ze met een boogje om de pups heen als Beau in de buurt was. Zonder Beau ging ze toch graag nog eens even een kijkje nemen.

 

Lisa laat ongetwijfeld een héle grote leegte achter bij ons. Ze was altijd zo duidelijk aanwezig, een enorme personality. En nu dit, nog niet eens tien jaar oud... Vorig jaar (pas) haalde ze haar eerste GG-B diploma, ik had mazzel: Lisa had er echt zin in die dag! Zo niet, dan had ik het absoluut kunnen schudden want Lisa bepaalde graag zelf wanneer en waar ze werkte.

 

Vanavond kregen we van (honden)vrienden de volgende tekst, waarin uitermate goed verwoord staat wat Lisa voor hond was en wat ze voor ons betekende...